Rozwój kubańskiego anarchizmu nabrał rozpędu po zakończeniu wojny i zniesieniu niewolnictwa w latach 80. XIX wieku, kiedy to zacieśniły się związki między hiszpańskim a kubańskim ruchem anarchistycznym i zaczęły powstawać pierwsze anarchistyczne syndykaty, takie jak Rzemieślnicza Rada Centralna w Hawanie czy koła zrzeszające robotników pracujących przy produkcji cygar, maszyn drukarskich itd. Pierwszymi liczącymi się formacjami anarchistycznymi na wyspie były „La Alianza Obrera” oraz powstała w 1885 roku Federacja Pracowników Tytoniowych, przekształcona w 1985 roku w Kubańską Konfederację Pracy (CTC) – pierwszą kubańską konfederację anarchosyndykalistyczną. Od tego czasu anarchiści zdobyli duże znaczenie wśród robotników, czego wyrazem było uchwalenie przez Kongres Robotników w 1892 roku uchwały głoszącej, że wyzwolenie klasy robotniczej nie nastąpi aż do chwili ustanowienia rewolucyjnego socjalizmu. Nie umknęło to uwadze władz, które już rok później wprowadziły antyanarchistyczne zapisy prawne.