W 1933 roku wybuchł poparty niemal przez wszystkie związki strajk kierowców autobusów. Następnie zorganizowane zostały dwa strajki generalne: przez komunistyczny syndykat kierowców autobusów oraz anarchistyczny syndykat motorniczych, po czym CNOC wezwało wszystkich kubańskich robotników do strajku generalnego, który na początku sierpnia zaczął rozszerzać się na całą wyspę. W tym czasie PCC najpierw 3 sierpnia wezwało zarówno do strajku, jak i walki z anarchistami i reformistami, a następnie zawarła porozumienie z Machado (niezrealizowane). W odpowiedzi na te działania Federacja Grup Anarchistycznych w specjalnie wydanej deklaracji zarzuciła komunistom zdradę oraz opisywała atak komunistów na anarchistów, który przerwała dopiero interwencja wojska.
Trwające od dłuższego czasu walki zdestabilizowały państwo oraz postawiły siły porządkowe oraz armię w stanie rozkładu, stwarzając szansę na dokonanie rewolucji społecznej, wskutek czego niemal wszystkie zakłady cukrowe zostały przejęte i objęte kontrolą przez robotników. W owym czasie przemysł cukrowy był dominującą gałęzią gospodarki na wyspie.