geny białek szoku cieplnego).
Strzępki nokardii, które obserwuje się w zajętych tkankach, sprawiają, że są bardzo podobne do beztlenowych bakterii Actinomyces, ale w przeciwieństwie do nich najczęściej są słabo kwasooporne.
Gatunki Nocardia można hodować na większości pożywek, inkubowanych w atmosferze posiadającej ok. 5-10% dwutlenku węgla. Jednak z powodu powolnego wzrostu oraz konkurencji w postaci szybko namnażającej się flory komensalnej ich obecność może zostać niezauważona. W związku z tym, jeśli jest podejrzenie, że pobrany materiał może posiadać inny rodzaj bakterii, należy wówczas wykonać posiew na selektywne podłoża.
Dobrym podłożem do hodowli jest agar BCYE – pożywka służąca do izolacji bakterii Legionella, która świetnie nadaje się również do wzrostu nokardii pobranych z materiału z dróg oddechowych. Nocardia może też wzrastać na podłożach do hodowli grzybów i prątków. Wyniki z takich pożywek są jednak mniej wiarygodne, niż w wypadku zastosowania specjalnej bakteriologicznej pożywki.
Oprócz BCYE stosuje się również Agar z krwią baranią, agar Sabourauda, agar czekoladowy, podłoże Löwensteina-Jensena czy podłoże Bennetta.