W latach 1912–1915 Zakłady Briańskie zbudowały 95 parowozów serii Szczp (mała litera p) (Щп) na zamówienie Kolei Moskiewsko-Kijowsko-WoroneskiejW. Rakow, Łokomotiwy..., s. 173.. Miały one przegrzewacz, silnik bliźniaczy i koła o zmniejszonej średnicy 1230 mm zamiast 1300 mm dla zwiększenia siły pociągowej (stąd mała litera w indeksie). Niektóre podzespoły i trzyosiowy tender zostały zaadaptowane z parowozów serii B produkcji tych zakładów. Łącznie wyprodukowano 103 parowozy odmian SzczP.
W 1912 z inicjatywy prof. Szczukina podjęto prace nad modyfikacją parowozu z zastosowaniem przegrzewacza pary i pozostawieniem silnika sprzężonego. Komisja wybrała projekt opracowany w Zakładach Putiłowskich pod kierunkiem inż. A. Rajewskiego. Cylinder wysokiego ciśnienia średnicy 510 mm z płaskim suwakiem zamieniono przez cylinder średnicy 540 mm z suwakiem tłokowym. Zainstalowano przegrzewacz Schmidta o powierzchni 59 m², a powierzchnia ogrzewalna zmniejszyła się do 176,7 m². Liczba płomieniówek wynosiła 160, liczba płomienic 27 (średnicy 125,5/136 mm)W. Rakow, Łokomotiwy..., s. 174.. Z 15 parowozów zamówionych w 1914 roku, 6 ukończono z uwagi na wojnę dopiero w latach 1918–1919, a pozostałe 9 w latach 1922–1924.