został za to zesłany do obozu pracy przymusowej. Jednak większość lepiej zorientowanej politycznie inteligencji litewskiej zdawała sobie sprawę, że jest to jedynie wstęp do zajęcia Litwy przez wojska sowieckie.
Oficjalna propaganda na rzecz odzyskania Wilna przez cały okres międzywojenny budowała obraz Wileńszczyzny jako kraju cierpiącego biedę i zacofanie pod polskimi rządami; wrażenie to potęgowały trwające działania wojenne. W związku z tym na Litwie pojawiły się inicjatywy mające na celu przesłanie pomocy humanitarnej na Wileńszczyznę i wzywała do tego oficjalna odezwa wydana 13 października. Dyrektor Teatru Państwowego w Kownie Antanas Juška stanął na czele Komitetu Pomocy dla Kraju Wileńskiego.
19 października rozwiązana została sowiecka Gwardia Robotnicza. Już 22 października na budynkach w Wilnie pojawiały się litewskie flagi, do miasta przybyli również pierwsi litewscy urzędnicy, którzy rozpoczęli formowanie litewskiej milicji. Miasto opuszczały jednostki sowieckie, dokonując rabunku. Ponadto ok. 3 tys. żydowskich mieszkańców miasta uzyskało zgodę na wyjazd w głąb ZSRR – głównie były to osoby zaangażowane wcześniej w tworzenie zrębów władzy sowieckiej. thumb|Litewskie czołgi lekkie Vickers M1936 w drodze do Wilna Wojska litewskie przekroczyły granicę polsko-litewską w kilku miejscach.