Henryk Łowmiański, Prusy pogańskie, Toruń 1935, s. 5-8).. Po ustąpieniu Gotów, Bałtowie przesunęli się na zachód i zajęli tereny do dolnej Wisły, o czym świadczą charakterystyczne dla nich pochówki z końmiArcheologia bałtyjska: materiały z konferencji, Olsztyn, 24-25 kwietnia 1988 roku, praca zb. wyd. Ośrodek Badań Nauk. im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie, 1991. Odtąd dolna Wisła rozgraniczała Estów (Bałtów) od nadbałtyckich Słowian zwanych w źródłach Wendami.
Źródła średniowieczne W IX wieku nazwa Estowie nadal była w podobnym użyciu, jak w starożytności. Einhard w biograficznym dziele Życie Karola Wielkiego (ok. 817–830) wspomina lud Estów (Aisti) i umiejscawia go obok Słowian i różnych innych ludów na południowym wybrzeżu BałtykuŻycie Karola Wielkiego, przełożył Jan Parandowski, wstęp i objaśnienia Aleksander Gieysztor, Biblioteka Narodowa, Seria 2, nr 59, Wrocław 1950. Anglosaski poemat Widsith (znany jako Wędrowiec lub Podróże śpiewaka), datowany między VI a IX wiekiem, wspomina o również o Estach/Istach (Istum)Monumenta Poloniae Historica - Pomniki dziejowe Polski. T. 1, Lwów 1864, str. 14.
Król Alfred Wielki, w swoim anglosaskim opisie Germanii (była to część rozwiniętego przez niego przekładu chorografii Orozjusza), wymienia lud Estów/Ostów (Osti), który zamieszkuje nad wschodnią odnogą Ostsea (Bałtyku).