Opracowanie było dedukcją na temat temperatury ciała organizmów żywych. Quinton zawarł w swojej rozprawie rozważania na temat temperatury życia na Ziemi. Zaznaczył, że na planecie było kiedyś bardzo gorąco, a temperatura obniżała się stopniowo począwszy od biegunów. Twierdził, że życie na Ziemi pojawiło się dopiero wtedy, gdy temperatura spadła do 44 °C. Wysnuł z tego, że życie zostało zapoczątkowane na biegunach i dopiero stamtąd rozprzestrzeniło się na dalsze szerokości geograficzne, w miarę jak temperatura stawała się właściwa dla funkcjonowania organizmów żywych. Temperatura dalej jednak spadała, a bieguny pokryły się lodem. Dinozaury i gady, pierwsze duże organizmy na Ziemi, migrowały w kierunku równika, w poszukiwaniu odpowiednich warunków termicznych. Te z gadów, które przeżyły w chłodniejszych sferach klimatycznych, zapadały w sen zimowy. Kwestie, dotyczące zasad przystosowania się części gatunków do zastanych warunków klimatycznych, budziły wątpliwości naukowców. Teza Quintona była na tyle nowatorska, że przysporzyła mu miano „francuskiego Darwina”, ponieważ uzupełniała teorie tego znanego naukowca oraz Jean-Baptiste Lamarcka. Quinton zaznaczył, że niektóre gatunki, w obliczu stopniowego ochładzania się klimatu, zdołały utrzymać wysoką temperaturę ciała i prawidłowo funkcjonować.