Salomon na budowę świątyni nie szczędził funduszy, na które składały się zarówno bogactwa zdobyte przez jego ojca podczas licznych, zwycięskich wojen, jak i ofiary, które na realizację projektu musiał złożyć każdy Żyd. Głównym materiałem, który posłużył do wzniesienia obiektu, było drewno cedrowe, zamówione przez władcę w ogromnych ilościach u króla Hirama I z Tyru (1 Księga Królewska, 5,20-25). Król Salomon wszedł również w posiadanie wielkich, kamiennych bloków, pochodzących z najdroższych kamieniołomów, z których kazał zbudować fundamenty świątyni.
Do prac przy wznoszeniu obiektu władca zaangażował pod przymusem wszystkich swoich poddanych, którzy musieli pracować w zmianach trwających czasem wiele miesięcy, zaś samą budowę nadzorowało 3300 królewskich urzędników (1 Księga Królewska, 5,27-30). Opłacanie ich doprowadziło Salomona do tak wielkiego zadłużenia, że koszty drewna cedrowego musiał uregulować, oddając królowi Hiramowi I dwadzieścia miast w Galilei (1 Księga Królewska, 9,11).