Do roku 1951 w oparciu o lokomotywy parowe Pt47 rozwijano połączenia pospieszne. Jedynie krótkotrwale, w 1952 r., jeden z trzech zakupionych w 1949 roku ekspresowych wagonów motorowych późniejszej serii SD80 obsługiwał pociągi Warszawa – Gliwice.
Po latach przerwy, mimo orientacji kolei na priorytet przewozów towarowych, uruchomiono motorowy pociąg ekspresowy Warszawa – Gdynia obsługiwany przez SD80. Był to pierwszy regularnie kursujący powojenny ekspres na polskich kolejach. Jednocześnie był to pierwszy pociąg w powojennej historii PKP, na który można było nabyć miejscówkę.
Wraz z zakończeniem elektryfikacji Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, łączącej Warszawę ze Śląskiem, uruchomiono kolejny ekspres motorowy w relacji Warszawa – Gliwice obsługiwany elektrycznym zespołem trakcyjnym późniejszej serii ED70. Połączenie kilka lat później otrzymało nazwę Górnik.
Górnik osiągał prędkość maksymalną rzędu 100 kilometrów na godzinę.
W 1959 roku uruchomiono dwa pociągi ekspresowe: międzynarodowy pociąg ekspresowy Berolina Berlin – Brześć, pociąg ekspresowy Warszawa – Poznań / Bydgoszcz, rozdzielany na dwa kierunki w Kutnie.