Berolinę obsługiwały przedwojenne spalinowe zespoły trakcyjne typu Köln, natomiast pociąg do Poznania i Bydgoszczy wagony SD80 zabrane z połączenia do Gdyni. Ekspresy te osiągały prędkość maksymalną 115 kilometrów na godzinę.
Zamiast ekspresu motorowego Warszawę i Gdynię łączył w latach 1959–1960 bardziej pojemny pociąg klasyczny Strzała Bałtyku złożony z parowozu Ol49 zmienianego w Iławie na Pm2. W zimowym rozkładzie jazdy 1959/1960 przywrócono obsługę połączenia wagonami SD80.
Po roku 1960 Od roku 1961 obsługę ekspresów motorowych przejmowały pociągi prowadzone kupowanymi wówczas węgierskimi wagonami motorowymi SN61, kierowanymi do obsługi wszystkich kategorii pociągów. Najpierw, w 1961 r., pociągi SN61 przejęły połączenia ze stolicy do Gdyni, a rok później obsługę pociągów Berolina.
Jednocześnie, w latach 1961–1962, na sieci kolejowej Polski uruchomiono sieć szybkich połączeń ekspresowych.
Uruchomiono następujące połączenia z Warszawy do głównych miast kraju: Warszawa – Gliwice (2 pary: Górnik, Hutnik), Warszawa – Gdynia (2 pary: Kaszub, Neptun), Warszawa – Olsztyn (grupa wagonów w pociągu Neptun), Warszawa – Kraków przez Kielce (1 para: Krakus), Warszawa – Lublin (1 para: Bystrzyca), Warszawa – Wrocław (1 para: Odra), Warszawa – Poznań (1 para: Lech), Warszawa – Bydgoszcz (1 para: Kujawiak)