Sędziwój rozpoczął zbieranie tekstów do kodeksu zapewne w latach 1432–1441, w okresie gdy sprawował urząd kanonika gnieźnieńskiego. Z pobytu we Francji, w latach 1442–1445, przywiózł do Polski szereg popularnych na zachodzie Europy prac. Po powrocie do Gniezna zorganizował kopiowanie kolejnych rękopisów i dołączał do swego zbioru nowe teksty, związane głównie z aktualnymi wydarzeniami politycznymi. Kolekcjonowanie tekstów zakończył po usunięciu się z życia politycznego i wstąpieniu do klasztoru, chociaż później jeszcze uaktualniał kodeks, wpisując w puste karty najnowsze dokumenty. Sam nazwał swój zbiór Kroniką Polaków (Chronicon Polonorum).
Sędziwój zapisał swój księgozbiór w testamencie Akademii Krakowskiej. Nie wiadomo jaką drogą kodeks znalazł się w XVII wieku w księgozbiorze Jana Zamojskiego, wymienionego w drugiej nocie własnościowej. Ponieważ Zamojski jest w nocie tytułowany wojewodą sandomierskim, musiał posiadać rękopis między rokiem 1659 a 1665. Zamojski zapisał w testamencie rękopis Akademii w Zamościu, w której posiadaniu znalazł się on w 1665 roku. Nie jest jasne, jaką drogą pod koniec XVIII wieku rękopis znalazł się w rękach Tadeusza Czackiego, który umieścił go w swoim zbiorze bibliotecznym w Porycku na Wołyniu.