Długotrwałe składowanie wywołało korozję elementów, a w przypadku niszczycieli Zakładów Iżorskich niewidoczne były znaki montażowe, więc montaż okrętów wymagał sporo pracy i dorabiania części elementów na nowo w warsztatach portowych. Pierwsze zbudowane tam niszczyciele przeszły próby morskie w 1902 roku, a do wybuchu wojny z Japonią na początku 1904 roku odebrano ich dziewięć („Rieszytielnyj”, „Raziaszczij”, „Rastoropnyj”, „Sierdityj”, „Smiełyj”, „Storożewoj”, „Stierieguszczij”, „Silnyj”, „Skoryj”). Dalsze trzy odebrano już w toku walk o Port Artur w 1904 roku („Strasznyj”, „Strojnyj”, „Statnyj”). Większość osiągnęła na próbach prędkość ok. 27 węzłów.
1 grudnia 1903 roku Stocznia Ochtyńska zakładów Crichtona otrzymała zamówienie na trzy dalsze niszczyciele do montażu w częściach, rozszerzone 10 sierpnia 1905 roku do pięciu. Przedstawiały one już ulepszony typ o wyporności 294 tony, różniący się m.in. zastosowaniem wyrzutni torped większego kalibru 450 mm. W literaturze bywają wyróżniane jako odrębny typ Twiordyj. Zmontowano je ostatecznie we Władywostoku i zostały odebrane przez flotę dopiero w latach 1907–1908.