Spośród 26 seryjnych okrętów tego typu dwa zbudowane zostały w stoczni Crichton w Abo, siedem powstało w w Kołpino, cztery zbudowała stocznia Crichton w Petersburgu, a trzynaście wykonano w w Petersburgu. Zostały zwodowane w latach 1898–1903, a do służby w Marynarce Wojennej przyjęto je w latach 1895–1904.
Prototypowy „Sokoł” był w chwili wejścia do służby jednym z najnowocześniejszych niszczycieli świata i decyzja o jego szybkim zamówieniu była uzasadniona. Rozwój okrętów na świecie spowodował jednak, że już w ciągu kilku lat nowo projektowane niszczyciele były większe i silniejsze, a wkrótce także szybsze, i projekt ten stał się szybko przestarzały. Już w 1898 roku Rosja zamówiła serię większych 350-tonowych niszczycieli dla służby na Dalekim Wschodzie (typów: Kit, Foriel, Bojkij). Z tego punktu widzenia za błąd uważana jest decyzja o budowie w Rosji tak długiej serii, a tym bardziej własnymi siłami, co spowodowało znaczne opóźnienie w rozpoczęciu prac i wejściu do służby, przy czym koszt ostatecznie był większy. Bolączką rosyjskich stoczni były ponadto opóźnienia budowy i słaba jakość prac. Seryjne niszczyciele wchodziły do służby pięć do dziewięciu lat po prototypie i żaden nawet podczas prób nie osiągał prędkości 28 węzłów.