Obydwa zjawiska wpisują się w zainteresowania antropologii filozoficznej.
Akt całkowity w spektaklach Teatru Laboratorium Pierwsze próby osiągnięcia aktu całkowitego wiążą się z pracą Grotowskiego w Teatrze Laboratorium – ze Zbigniewem Cynkutisem nad rolą Fausta w Tragicznych dziejach doktora Fausta (1963). Była to próba nie w pełni jeszcze udana, ale wyraźnie wskazywała na możliwości przekraczania techniki i powoływania indywidualnych czynów, będących zarazem aktami poznawczymiTamże, s. 161.. Mówiono niekiedy, że finał V wersji Akropolis stanowił zapowiedź aktu całkowitego (1968). Zdaniem Dariusza Kosińskiego wydaje się jednak, że największa wartość tego przedstawienia zasadzała się na tym, że Grotowski i jego aktorzy docierali tu do poszukiwanego przez Ludwika Flaszena „absolutu teatralności”, w którym znikały podziały właściwe dla kultury Zachodu, a aktorzy/tancerze/śpiewacy stopniowo zmierzający do technicznej doskonałości tworzyli partyturę o niemal niewyobrażalnej sile i precyzjiTamże, s. 179.. Intymna i indywidualna praca Cynkutisa i reżysera, wykorzystująca doświadczenia i impulsy związane ze sferą erotyki, choć nie doprowadziła jeszcze do rozwiązania wszystkich trudności, wskazała dalsze możliwości.