Spotyka się również koncerty jedno- i czteroczęściowe oraz inne układy odbiegające od tego wzorca.
Charakterystycznym, lecz nieobowiązkowym elementem koncertu solowego jest kadencja, umieszczana najczęściej w pobliżu zakończenia pierwszej części. Tradycyjnie stanowi nieakompaniowany fragment, w którym solista rozwija materiał utworu i prezentuje swoje możliwości techniczne oraz interpretacyjne. W XVIII wieku kadencje były na ogół improwizowane, później coraz częściej zapisywali je kompozytorzy lub wykonawcy; powstawały również kadencje z towarzyszeniem orkiestry.
thumb|Johann Sebastian Bach, pierwsza część (Vivace) Koncertu na dwoje skrzypiec d-moll BWV 1043 – przykład koncertu podwójnego, w którym równorzędne partie solowe odpowiadają sobie i współdziałają z orkiestrą smyczkową Ze względu na obsadę wyróżnia się koncert solowy na jeden instrument i orkiestrę oraz koncerty podwójne, potrójne i wielokrotne, przeznaczone odpowiednio na dwa, trzy albo większą liczbę instrumentów solowych tego samego albo różnych rodzajów. Koncertu z kilkoma solistami nie należy utożsamiać z concerto grosso, którego konstrukcja opiera się na przeciwstawieniu grupy solistów, zwanej concertino, większemu zespołowi, określanemu jako lub tutti.