W nie wyodrębnia się partii stałego solisty: funkcje solistyczne przejmują poszczególne instrumenty lub grupy orkiestry. Partia solowa może być również przeznaczona na głos wokalizujący.
Termin concertino ma także drugie znaczenie: określa niewielki, często jednoczęściowy koncert, nazywany również niemieckim terminem Konzertstück. Nie oznacza wówczas grupy solistów występującej w concerto grosso.
Historia Geneza i pierwsze koncerty thumb|Claudio Monteverdi, Deus in adiutorium z Vespro della Beata Vergine (1610) – przykład wczesnobarokowej muzyki wokalno-instrumentalnej wykorzystującej technikę koncertującą W XVI i pierwszej połowie XVII wieku nazwą concerto określano przede wszystkim utwory wokalne albo wokalno-instrumentalne. Pierwszą publikacją, w której tytule użyto określenia concerti, był wenecki zbiór Concerti di Andrea, et di Gio. Gabrieli (1587) Andrei i Giovanniego Gabrielich, zawierający muzykę religijną i madrygały na sześć, siedem, osiem, dziesięć, dwanaście lub szesnaście głosów. W większych utworach wykorzystywano polichóralność, opartą na antyfonalnym przeciwstawieniu grup, w mniejszych zaś elastycznie zmieniano zestawienia głosów i instrumentów.