Zasady te przystosował do niewielkich obsad Lodovico Viadana w wydanym w 1602 zbiorze Cento concerti ecclesiastici, obejmującym utwory na jeden, dwa, trzy lub cztery głosy z basso continuo.
thumb|Heinrich Schütz, Saul, Saul, was verfolgst du mich? z trzeciego tomu Symphoniae sacrae (1650) – przykład koncertu wokalnego w niemieckiej muzyce protestanckiej; nagranie z 1928 w opracowaniu Siegfrieda Ochsa W pierwszej połowie XVII wieku concerto stało się we Włoszech rozpowszechnioną nazwą muzyki wokalnej z towarzyszeniem instrumentów, stosowaną szczególnie często do utworów kościelnych. Włoska praktyka przeniknęła do krajów niemieckich za pośrednictwem pism i kompozycji Michaela Praetoriusa, który łączył polichóralność z solowym śpiewem i akompaniamentem continuo. W twórczości Heinricha Schütza wzrosła samodzielność zespołu instrumentalnego, a wymiana między partiami solowymi a tutti oraz kontrast odcinków wokalnych i instrumentalnych stały się ważnymi środkami konstrukcyjnymi. Koncert wokalny należał w XVII wieku do głównych form protestanckiej muzyki kościelnej, stopniowo przejmując również cechy kantaty i opery. W Polsce jego motetowo-kantatową odmianę z towarzyszeniem instrumentalnym uprawiali między innymi Marcin Mielczewski, Stanisław Sylwester Szarzyński i Jacek Różycki.