Kiedy w drugiej połowie XX wieku rozwinął się ruch ochrony środowiska Medwecka-Kornaś, wraz z innymi botanikami z krakowskiej szkoły geobotanicznej, przyczyniła się do poznania wielu faktów służących sformułowaniu zasad ochrony bioróżnorodności. Jako pionierka tej dziedziny zwróciła w swoich badaniach uwagę na to, że sukcesja zachodząca w półnaturalnych murawach i zaroślach kserotermicznych połączona z wkraczaniem drzew powoduje zanikanie cennych światłolubnych gatunków i zespołów roślinnych (1977). Pierwsza mapa parków narodowych i rezerwatów w Polsce powstawała pod jej redakcją naukową (1969). Angażowała się w prace Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody, będąc w latach 1968–1971 członkinią jej Komitetu Wykonawczego. W licznych artykułach omawiała tematykę ochrony szaty roślinnej, w tym obszarów leśnych (1994). Z jej udziałem powstały książki poświęcone przyrodzie Ojcowskiego (1977, 2008) i Gorczańskiego parku narodowego.
Opublikowała ponad 100 (94 do 1997 r.) prac naukowych, około 100 innych publikacji i była współautorką kilkunastu (14 do 1997 r.) książek, w tym kilku wydań „Szaty roślinnej Polski” (wyd. angielskie „The Vegetation of Poland”, 1966) i „Geografii Roślin” (1986).