Dziedzinę i przeciwdziedzinę funkcji przyporządkowującej elementom zbioru elementy zbioru , tradycyjnie zapisuje się w poniższy sposób:
.
Wartość funkcji dla argumentu zapisujemy zwykle w formie formuły , która jednocześnie definiuje cały wykres funkcji . Ale stosuje się również indywidualne notacje dla niektórych funkcji np. wartość bezwzględna , silnia , dodawanie (i inne działania), i tym podobne.
Pełny tradycyjny zapis funkcji (zawierający informację o dziedzinie, przeciwdziedzinie i wykresie) jest zgodny z szablonem:
,
{| class="toccolours mw-collapsible mw-collapsed" width="60%" style="text-align:left" !Przykład
Dana jest funkcja określona wzorem ,
tu najpierw podano dziedzinę (liczby naturane) i przeciwdziedzinę (liczby rzeczywiste), a następnie osobno zdefiniowano wykres (zbiór w formalnej definicji) poprzez formułę pozwalającą wyznaczyć każdy jego element - czyli każdą parę , gdzie , oraz (symbol oznacza przynależność do zbioru).
Dokładniej: poprzez podstawienie danego elementu dziedziny pod formułę otrzymamy element przeciwdziedziny , co pozwoli skonstruować parę będącą elementem (punktem) wykresu funkcji, np.