brał udział we wszystkich walkach baonu ochotniczego na froncie ukraińskim (w tym pod Żurawicą, Radymnem, Dobromilem i Lwowem)WBH, sygn. KKiMN 44-13466, str. 3 i 6.. Następnie odesłany do Batalionu Zapasowego 16 pułku piechoty i skierowany na kurs do Szkoły Podchorążych Piechoty, którą ukończył w okresie od 1 października 1919 r. do 1 czerwca 1920 r. (zdawszy uprzednio egzamin uzupełniający z zakresu szóstej klasy szkoły realnej). Przydzielony na stanowisko dowódcy plutonu w 105 pułku piechoty rezerwowym (wystawionym przez 5 pułk piechoty Legionów), z którym to pułkiem wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej, walcząc na froncie południowym (w tym na linii rzeki Słucz). Ranny i leczony w szpitalu w Przemyślu. Po wyleczeniu odesłany do 5 pułku piechoty LegionówWBH, sygn. KKiMN 44-13466, str. 3.. Następnie w 32 pułku piechoty, z którego został przeniesiony do 5 pułku piechoty Leg., co ogłoszono w marcu 1921 roku.
Na dzień 1 czerwca 1921 r. pełnił w stopniu podporucznika służbę w 5 pułku piechoty Legionów. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w tymże stopniu, ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1920 roku i 970. lokatą łączną w korpusie oficerów piechoty (była to jednocześnie 48. lokata w starszeństwie). Na ten czas pozostawał nadal oficerem 5 pp Leg..