O present d'indicativo indica accions presents, pero puede prener atras funcions secundarias relativas a un pasau recient u a un futuro inmediato.
O present d'indicativo en francés
O present d'indicativo francés prene terminacions diferents en a tercera persona singular dependendo d'a conchugación y grupo verbal. A primera conchugación presenta e, a segunda t, y en o grupos d'a tercera conchugación bi n'ha que tienen e (je cueille), que tienen t (il vient) u que no en tienen (il prend).
A primera conchugación presenta pocos verbos irregulars.
persona 1ª Conchugación 1ª Sing. Chante 2ª Sing. Chantes 3ª Sing. Chante 1ª Plur. Chantons 2ª Plur. Chantez 3ª Plur. Chantent
En a segunda conchugación tampoco no bi ha guaires irregularidaz, pero presentan un incremento incoativo -ss- derivau d'a secuencia latina -SC-, que se considera que fa part d'o modelo regular d'esta conchugación. Este incremento incoativo ye desfuncionalizau Heinrich Lausberg: Lingüistica romanica. Tomo II morfología. Editorial Gredos. p 362, pp 366-367.:
persona 2ª Conchugación 1ª Sing. Finis 2ª Sing. Finis 3ª Sing. Finit 1ª Plur. Finissons 2ª Plur. Finissez 3ª Plur. Finissent
O present d'indicativo en aragonés
persona 1ª Conchugación 2ª Conchugación 3ª Conchugación 1ª Sing. Aduyo Debo Parto 2ª Sing. Aduyas Debes Partes 3ª Sing. Aduya Debe Parte 1ª Plur. Aduyamos Debemos Partimos 2ª Plur. Aduyaz Debetc Partiz 3ª Plur. Aduyan Deben Parten
Referencias
Categoría:Tiempos verbals Categoría:Present d'indicativo