thumb|350px|Quioscu de periódicos na cai Ramón y Cajal d'Uviéu. Un periódicu, o diariu, ye un documentu que presenta n'orde cronolóxicu o temáticu un ciertu númberu d'informaciones y comentarios sobre socesos asocedíos o previsibles mientres un periodu dau (xeneralmente una xornada o una socesión de xornaes, d'ende precisamente'l nome de diariu). Por estensión, un diariu tamién designa una publicación (impresa) qu'arrexunta y presenta ciertu númberu d'artículos sobre los socesos y les actualidaes del día.El cuadiernu de Bitácora .
Historia Nel orixe, entender por diariu un rexistru de los eventos o socesos más importantes na vida d'una persona (diario íntimu), o un rexistru d'incidentes y novedaes (diariu d'a bordu o cuadiernu de bitácora;Cuadiernu de bitácora. por casu, l'a propósito escritu por Cristóbal Colón nel so primer viaxe a AméricaDiariu d'a bordu del primer viaxe de Cristóbal Colón (testu completu)). Y unu de los exemplos más representativos y antiguos ye'l Journal d'un bourgeois de Paris (Diariu d'un burgués de París),Journal d'un bourgeois de Paris, 1405-1449 nel so momentu lleváu por un parisín ente 1405 y 1431, y depués siguíu por otru hasta 1449.
Los primeros periódicos d'actualidaes (escritos) tamién se presentaron en forma cronolóxica, anque llueu s'evolucionó escontra una forma más sintética y práutica, clasificando los socesos por temes y robles.
Precisamente d'esta ameyorada forma de presentación y ordenamientu ye que surde'l conceutu de periódicu na so acepción más moderna, como soporte en papel conteniendo informaciones y datos correspondientes a un ciertu periodu, y sustituyendo asina a los términos gaceta y gacetilla nuna parte de los usos.Historia del PeriodismuFrédéric Barbier, Catherine Bertho Lavenir, Medios.html?id=1GAEmQKvSjIC&redir_esc=y Historia de los medios: De Diderot a Internet, Buenos Aires, Ediciones Colihue (1999).
A partir del sieglu XVII el periodismu empieza a maurecer, col desenvolvimientu de delles especialidaes: políticu, informativu, cultural, y mundanu.
El primer periódicu impresu conocíu llámase Strassburger Relation, y apaeció precisamente n'Estrasburgu escontra 1605. El periódicu suecu Post- och Inrikes Tidningar o POIT, que'l so nome equival a Boletín d'informaciones nacionales, ye un periódicu tamién bien antiguu, fundáu en 1645 pola reina Cristina de Suecia; y precisamente nel añu 2006 esti órganu de prensa ensin dulda yera'l más llonxevu del mundu, anque en xineru de 2007, la versión papel del mesmu se discontinuó, movida por una única versión web (la última edición-papel d'esti títulu tuvo datada 29 d'avientu de 2006).El 'POST OCH INRIKES TIDNINGAR' suecu: El diariu más antiguu del mundu nun se va imprimir y va salir yá namái n'Internet, Reuters, xineru 3 de 2007
En Francia, el periódicu más llonxevu foi La Gazette de France, fundáu por Théophraste Renaudot, y publicáu en París ente'l 20 de mayu de 1631 y el 30 de setiembre de 1915.Fernando A. Navarro,
A lo llargo del sieglu XVIII surde'l periodismu diariu. El primeru d'esti tipu foi'l Daily Courant (1702-1735), qu'introdució la publicidá nes sos ediciones; y el segundu con salíes diaries foi'l Diariu NoticiosoAxalbir: Diariu Noticioso (Madrid, 1758). Sicasí, la periodicidad diaria nun sería afirmada hasta empiezos del sieglu XIX.
Cola industrialización de la prensa escrita, fueron fundaos los grandes títulos de la prensa de güei día, y el vocablu periódicu afirmar nel so usu, designando al empar el soporte físicu de la información (el periódicu en papel prensa) según la organización, sociedá o institución que la edita; esti tipu d'entidaes emplega periodistes y reporteros, que son quien ellaboren los conteníos que depués son espublizaos.
La manera de presentación de la información con una orientación sistemática y temática de los periódicos, rápido foi emulada por otros medios de comunicación: la radio, y depués la televisión, anque nestos casos, la emisión de noticies y actualidaes tresmitíes por un presentador, tomó'l nome de informativu o noticieru o radioinformativo o teleinformativo o telediariu o teleperiódico.
El primer informativu televisáu en Francia foi espublizáu en 1949 pola R.T.F. (Radiodifusión y Televisión Francesa), depués convertida na O.R.T.F. (Office de radiodiffusion-télévision française).Natalia Bernabeu Morón, .
Construcción d'un periódicu d'actualidad Seleición d'artículos Conteníos: Seleición de noticies (Programa_informativu#Selecci.C3.B3n_de noticies medios orales,Carlos Eduardo Vásquez Martínez, , payares de 2010 medios escritos).Natalia Bernabeu Morón, Victoria Alcala, Teoría de la comunicación: Historia del periódicu
Nesta seición detállase particularmente lo que se pasa n'anque en llinies xenerales, lo equí presentao tien validez tamién pa otros países.
La redaición d'un órganu de prensa reagrupa a tolos periodistes que van participar na creación de la próxima edición, y ta dirixida por un redactor xefe, que'l so rol ye definir la orientación del periódicu, establecer l'axenda del día, de la selmana, o del mes (según correspuenda), y afitar en definitiva el númberu y la temática de los artículos que van ser publicaos nel periódicu o nel magacín.
El redactor xefe ye sofitáu y sofitáu por unu o dellos adxuntos, que pueden ser responsables d'una robla o d'un serviciu (internacional, sociedá, deporte, cultura, política).
Una conferencia de redaición ye una xunta mientres la cual los periodistes axuntar pa intercambiar idees sobre lo que ye o va ser importante, lo que obviamente ameritará, pa cada asuntu, la inclusión d'unu o dellos artículos nel conteníu a editar. N'ocasiones, los asistentes a estes xuntes alderiquen, dacuando en forma enfática o encalorada, lo que finalmente dexa una bona seleición, y una sana circulación d'idees nel senu de la redaición. Como conclusión o resultáu, les temátiques y les orientaciones son bien definíes, según los formatos (entrevista, reportaxe, investigación, editorial, etc.).
Nun diariu, les temes camuden en función de l'actualidá o d'aquello que los periodistes recueyen mientres los sos trabayos de campu. Algamada una determinada hora, la edición tien de ser cerrada (nel casu d'un periódicu que s'imprime na madrugada, el zarru tendrá de ser ente les 20:00 y les 23:00 hores). Tolos periodistes tienen de respetar estos plazos (esto ye, lo que se llama'l deadline na xíriga inglesa), y tienen d'apurrir los sos artículos n'hora oportuna.
Les versiones apurríes d'esos artículos son unviaes al secretariu de redaición, quien ye un periodista usualmente escoyíu ente los mesmos redactores o los reporteros; el trabayu específicu d'esti secretariu de redaición ye de lleer y verificar los artículos que-y van llegando, corrixendo dalguna cuesa si correspondiera, y definiendo la titulación o encabezadura (títulu, subtítulu, antecedente del títulu, titulación de destaque, etc.), afaciendo conteníos d'artículos y titulaciones a los imperativos de la maqueta o estructura del espaciu disponible, a efeutos d'asina asegurar una bona presentación.
Una vegada que tolos artículos foron correxíos y formateaos, el secretariu de redaición participa nes correiciones y arreglos finales. Cuando tolos espacios foren controlaos y validaos pol redautor-xefe o'l secretariu xeneral de la redaición (SGR), el trabayu dar por concluyíu, y tou pasar a la imprenta pa la correspondiente impresión.
Formatos Formatu grande o broadsheet: 575 X 410 mm Exemplos: The Washington Post, The New York Times, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Welt, Süddeutsche Zeitung, Corriere della Sera, L'Équipe, La Nación, etc. Formatu belga: 520 X 365 mm, o Corte 50 (500 X 370 mm) Exemplos: Le Progrès, Het Laatste Nieuws, De Morgen, etc. Formatu berlinés: 470 X 320 mm Exemplos: Le Figaro, Le Monde, Les Échos, Le Soir, Le Temps, etc. Formatu tabloide (A3): 410 X 290 mm (o 374 X 289) Exemplos: The Times, France Soir, Aujourd'hui en France / Le Parisien, La Tribune, Metro, Het Nieuwsblad, De Standaard, Clarín, etc. Demi-tabloide o Demi-berlinés (A4): 290 X 210 mm Exemplos: 20 minutes, Le Matin
Diarios (cotidianos) En Francia
El primer periódicu diariu en francés, Journal de Paris, fundóse por Marcel Bourdoncle y Hugues Fores, y apaeció (surdió) en 1777.
Obviamente, numberosos cotidianos vieron la lluz nel sieglu XX, como La Victoire en Toulouse (dirixíu por Pierre Dumas) o Combat, anque, pela so parte, Le Matin de Paris y L'Aurore fueron discontinuados nesi tiempu.
Cotidianos gratuitos financiaos pola publicidá, y distribuyíos na cai, nel metro, nos espacios públicos, surdieron fundamentalmente nos últimos años, como 20 minutes, Metro, Direct Soir, Direct Matin, etc., anque anguaño solo Metro ye rentable.
En Francia, la distribución de cotidianos pagos ye vehiculizada na so mayoría por Presstalis y la rede de llibreríes, según por suscripción. Ente estos periódicos, estrémense dos categoríes según la so zona d'espardimientu.
Prensa cotidiana francesa (d'espardimientu nacional) Exemplos de cotidianos nacionales pagos: Le Figaro, Libération, Le Monde, L'Équipe, L'Humanité, La Croix.
Los problemes económicos afecten a tolos títulos de la prensa cotidiana, la que cada vez más ye controlada por grandes grupos financieros (Grupu Dassault, Grupu Amaury, etc.).
Prensa cotidiana rexonal y llocal en Francia Los cotidianos de provincia son llamaos cotidianos rexonales cuando tienen un espardimientu rexonal, y son llamaos cotidianos locales cuando esti espardimientu ta menos estendida. Exemplos de cotidianos de provincia: Ouest-France, Le Parisien, Le Progrès, La Voix du Nord, La Montagne, Midi-Libre, Sud Ouest, La Marseillaise, Les Dernières Nouvelles d'Alsace, L'Est Républicain, Le Républicain Lorrain, Le Journal de la Haute-Marne, L'Yonne Républicaine. Una quincena de títulos rexonales pertenecen al Groupo Hersant.
En delles rexones, los títulos qu'apoderen la prensa rexonal tán en situación casi monopólica, lo que obviamente plantega'l problema de la calidá y de la pluralidá de la información.
En Suiza L'Express, publicáu en Neuchâtel dende'l 2 d'ochobre de 1738, ye'l periódicu más antiguu nel mundu, en llingua francesa. Le Temps, editáu en Xinebra, ye l'únicu diariu xeneralista francófono d'algame nacional en Suiza. L'Agefi, publicáu en Lausanne dende 1950, ye'l cotidianu suizu de referencia, en llingua francesa, en temes d'economía y finances.
En Quebec En bona midida, Quebec ta habitada mayoritariamente por francófonos, anque tamién hai una importante población anglófona (en 2001, aproximadamente 600.000 persones teníen ellí al inglés como llingua materna). Per otra parte, hai más de 300 millones de anglófonos n'América del Norte. Y amás, al interior d'esta provincia canadiana, tamién esisten delles comunidaes étniques que deseyen tener noticies de los sos respeutivos países d'orixe. Arriendes d'ello, los periódicos francófonos y anglófonos tán nos revisteros y nos quioscos, pero la prensa n'otres varies llingües tamién tien ellí'l so nichu.
En Quebec, la concentración de la prensa en poques manes favoreció'l surdimientu de dellos periódicos d'ampliu espardimientu. Sicasí, los periódicos rexonales nun sumieron, y con frecuencia, artículos incluyíos nun periódicu rexonal pue que tamién s'espublicen n'otru títulu de prensa perteneciente al mesmu grupu, maximizando asina la rentabilidá del negociu.
En tren d'analís, puede señalase qu'esisten en Quebec delles categoríes tocantes a la prensa qu'ellí circula: internacional, nacional, provincial, rexonal y local.
Prensa cotidiana internacional. Esencialmente anglófona. Estos periódicos principalmente provienen d'Estaos Xuníos, y los más importantes son: The Washington Post, The New York Times y USA Today. Dada la naturaleza privilexada de les rellaciones ente Francia y Quebec, tamién dellos diarios franceses circulen nesti nichu, especialmente Le Monde.
Prensa cotidiana nacional.