La roxa colorada (Rubia tinctorum) ye una especie de plantes fanerógames del xéneru Rubia, del orde de les Gentianales, perteneciente a la familia de les rubiacees.
Esta especie tuvo un gran espardimientu, sobre manera nel pasáu, por cuenta de la utilidá del so raigañu pa fabricar tintes de color coloráu destinaos a la industria testil y a la so utilidá farmacolóxica. thumb|Hábitus thumb|Ilistración thumb|Inflorescencia thumb|Flores
Ecoloxía Ye una planta orixinaria de les rexones mediterránees, concretamente de la zona suroeste d'Europa, dende Irlanda al norte d'África. Desenvuélvese meyor en zones montascoses y húmedes. thumb|250px
Descripción Ye una planta perenne que puede crecer hasta'l metru d'altor. Ye una planta fanerófita.
Carauterizar pol so raigañu acoloratáu. El so tarmu, ramifícase y ye de seición tetragonal. N'ocasiones presentar con aguiyones. Les sos fueyes tienen de cuatro a seis vértice con un peciolu minúsculu de 1-2 mm.
Ye hermafrodita, con una inflorescencia parcialmente recímanosa, paniculoide y pocu piramidal. Los sos frutos son carnosos y tienen forma de baga.
Usos Farmacoloxía
La parte utilizada de la planta pal so usu como planta melecinal, ye'l raigañu y dacuando les fueyes. Como fin melecinal recuéyese'l raigañu, pero siempres d'aquelles plantes que tengan siquier 2 años d'antigüedá. Tienen de llimpiase perbién toles partes verdes, llavales curioso y dexales ensugar al sol; tamién puede realizase con un secador siempres que nun se superen los 50 º C., nestes condiciones van caltener el so color acoloratáu. Principios activos La so composición química ye: Iriroides: asperulósido. Sustancies colorantes, heterósidos de hidroxiantraquinones (1,5%), ácidu ruberítricu, rubiadín-primaverosido, rubiadín-glicósidos, purpurina. Fitosteroles: beta-sitosterol.
Aiciones farmacolóxiques y usos melecinales
Ye un bon colagogo, preséu nes afecciones hepátiques. Llaxante, astrinxente y un tónicu nidiu: favorez la evacuación intestinal.Madder, WebMD.
Efeutos emenagoga (facilita la menstruación y aselu los dolores) y albortivos.Madder, WebMD. Diurética: encamentar en tou tipu d'afecciones renales (cálculos, cólicos, infeiciones) y tamién pa la cistitis. Colerético: preséu nos trestornos de la vesícula.
Desinfestante, antisépticu. Antiespasmódico y sedante. Antiinflamatoriu. Utilícense les flores en fervinchu como antidiarreico ; y popular afrodisiacu. D'antiguo yera un remediu contra la ictericia y la gota. L'alministración de la roxa puede causar una alarma inxustificada, una y bones la orina, mucosidaes, sudu o lleche tiñir de colloráu. Esto debe a que tien alizarina, unu de los pigmentos más potentes del color coloráu. Usos melecinales La planta ta utilizada contra les afecciones renales y de les víes urinaries y tien una gran eficacia na disolución de cálculos renales y urinarios. Utilízase para: oliguria, litiasis renal, cistitis, uretritis, hiperuricemia, edema, urolitiasis, hiperazotémia, gota, hipertensión arterial, discinesias biliares, etc. Les fueyes usar pa la hipertensión arterial. Toxicidá
La lucidina y la rubiadina, resultáu de la hidrólisis del llucida-primaverósido, son altamente citotóxicas y genotóxicas. Hai que tener procuru nel so usu como antidiurética en presencia d'hipertensión, cardiopatíes o insuficiencia renal, yá que puede suponer una aportación incontrolada de líquidos y la posibilidá de que se produza una descompensación tensional. Tamién hai que tener en cuenta'l conteníu alcohólico del estractu fluyíu y de la tintura. La planta ye cancerígena y puede provocar malformaciones conxénites.
Cultivu y recoyida Esta planta cultivar en terrenos húmedos, fondamente llabraos y adobaos na seronda. Recuéyense les granes nel mes d'agostu y setiembre y sémase en marzu. Déxense crecer los raigaños mientres 18 meses, y pasáu esti tiempu arrínquense en setiembre. Depués los raigaños, darréu, poner a ensugar a la solombra, una vegada seques muélense y amenórguense a polvu nun molín. Un campu de Rubia dura 10 años y en tou esti tiempu solo llábrase una vegada al añu. Historia y otros usos
La primer apaición de los colorantes producir nel antiguu Exiptu. Naquellos tiempos la mayoría de los pigmentos auténticos yeren inorgánicos, sicasí, les prendes d'aquella dómina revelen que yá nel añu 2500 e.C. Utilizábase'l colloráu de alizarina, estrayíu de la roxa. Mientres sieglos, esti colloráu lluminosu, tamién conocíu como coloráu turcu o roxa tinctorum, foi l'únicu colorante coloráu resistente a la lluz. Un costosu y complicáu procesu d'ensugáu utilizar en toles rexones d'oriente próximu pa la coloración del algodón.
Nel "Zeitschr. F. Urologie" (1924), Bauer fixo un aponderamientu a la roxa pa combatir les enfermedaes del aparatu urinariu en toos aquellos casos en que se presenta alcalinidad de la orina, como en fosfatúria.
Taxonomía Rubia tinctorum describióse por Carlos Linneo y espublizóse en Species Plantarum 1: 109, nel añu 1753. en Trópicos Etimoloxía Rubia: nome xenéricu que remanez del llatín: rubrum "coloráu", que fai referencia al rizoma acoloratáu de la planta.
'tinctorum: epítetu llatín, referíu a tintoreru (xenitivu plural de tintor). Citoloxía Númberu de cromosomes de Rubia tinctorum (Fam. Rubiaceae) y taxones infraespecíficos: 2n=44.Notes cariológicas em Rubiaceae portugueses. Queirós, M. (1987) Bol. Soc. Brot. ser. 2 59: 233-243 SinonimiaGalium rubia E.H.L.Krause in J.Sturm 1904Rubia sylvestris Mill. 1768Rubia acaliculata Cav. 1793Rubia tinctoria Salisb. 1796Rubia tinctorum var. sativa Pollini 1822Rubia tinctorum var. iberica Fisch. ex DC. 1830Rubia tinctorum var. pubescens Ledeb. 1844Rubia iberica (Fisch. ex DC.) K.Koch 1851Rubia tinctorum f. petiolaris Sommier & Levier 1900Rubia sativa'' Guadagno 1914Sinónimoe en Kew en PlantList/
Nome común
Referencies
Bibliografía
PLANTES MELECINALES, Pio Font Quer. Editorial Península, 2a edició 2000. TRATÁU DE BOTÁNICA, Gola, Negri, cappelletti. Editorial LLABOR S.A MANUAL FLORA DELS PAÏSOS CATALANS, Oriol de Bolòs, Josep Vigo, Ramón M. Masalls, Josep M. Ninot. Editorial Conèixer la Natura FLORA IBÉRICA. Editorial Real Xardín Botánicu, CSIC. Volum XV (RUBIACEAE-DIPSACACEAE) Species Plantarum 1:109. 1753 USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network - (GRIN) (n'inglés)
Enllaces esternos
tinctorum Categoría:Plantes melecinales Categoría:Plantes tintórees Categoría:Flora d'Europa Categoría:Flora del norte d'África Categoría:Plantes descrites en 1753 Categoría:Plantes descrites por Linnaeus