Benjamín Disraeli KG, FRS, PC , conocíu tamién como conde de Beaconsfield o lord Beaconsfield, foi un políticu, escritor y aristócrata británicu, qu'exerció dos veces como primer ministru del Reinu Xuníu, foi líder de la Bien Lleal Oposición de La so Maxestá y tres veces ministru de Facienda del Reinu Xuníu.
Foi unu de los más destacaos políticos del Reinu Xuníu, perteneciente a la corriente conservadora de los Tories, de la cual convirtióse nún de los más bultables líderes, siendo una de les figures claves na conversión d'estos nel Partíu Conservador del Reinu Xuníu, pasando a liderar esta organización política, estendiendo la so carrera dientro de la Cámara de los Comunes por cuasi cuatro décades.
A lo llargo de la so carrera política, consagrar pola so magnífica oratoria, na cual incluyía un estraordinariu dramatismu, llevándolo a ser consideráu como'l Meyor Orador de la Cámara de los Comunes. Igualmente, otros dos traces destacaron na so trayeutoria pública, el primeru, la so bultable rivalidá col líder del Partíu Lliberal , el tamién prominente políticu William Ewart Gladstone, y el segundu la so estraordinaria amistá cola reina del Reinu Xuníu, Victoria I, que beneficiar na so tormentosa rellación con Gladstone, pos el monarca demostraría repunar al mesmu tanto como Disraeli.
Como primer ministru del Reinu Xuníu, les sos polítiques siempres tuvieron empobinaes escontra l'afitamientu del Imperiu Británicu y traxeron una nueva visión del conservadorismu nel so país, materializando numberoses aiciones en política esterior, tal como l'anexón de les Islles Fixi, l'alquisición de les aiciones sobre la Canal de Suez, la coronación de la Reina Victoria I, como la primera emperatriz de la India, según les Guerres Coloniales n'Afganistán y Sudáfrica, toes maniobres que la consagraron como'l representante d'una de les polítiques internacionales más agresives enxamás vistes nel Reinu Xuníu, al puntu de frenar l'Imperialismu Rusu y torar al Imperiu otomanu.
Ye, tamién, l'únicu primer ministru na Historia del Reinu Xuníu en recibir un títulu nobiliariu enantes de rematar el so periodu n'exerciciu, según ostenta'l peculiar honor, de ser la única persona en desempeñar dichu cargu, d'ascendencia xudía, ello a pesar, de que'l so padre foi conversu al anglicanismu. Amás foi dos veces candidatu al Rectoráu de la Universidá de Glasgow, siendo eleutu en dambes ocasiones, lo que lo llevó a exercelo ente 1871 y 1877, en simultáneu cola primer maxistratura del Reinu Xuníu.
Destacáu escritor, Disraeli dexó un legáu de más d'una ventena obres, de les cualos, les dos más conocíes son Sybill y Vivian Grey, que, curiosamente, nun cumplen colos cánones lliterarios propios de la yera Victoriana y que tampoco tienden a ser consideraos como «Obres Maestres de la Lliteratura», pero que sí gociaron d'un terrible ésitu na so dómina, lo que lo convirtió nún de los personaxes más reconocíos del so tiempu, por llograr l'ésitu en tolos ámbitos nos que se desempeñó, siendo inda recordáu como unu de los meyores primeros ministros de la Historia del Reinu Xuníu».
Primeros años Fíu del escritor y eruditu Isaac D'Israeli, Benjamín Disraeli formaba parte d'una familia tradicional xudía sefardín d'orixe italianu; los sos antepasaos, ello ye que fueren espulsaos d'España en 1492. Sicasí, foi bautizáu xunto a tolos sos hermanos na Ilesia Anglicana a la edá de 13 años, convirtiéndose d'esta miente al cristianismu. Benjamín Disraeli sería conocíu tamién col llamatu Dizzy polos sos siguidores.
Los sos biógrafos creen que foi descendiente de xudíos italianos sefardinos. Él afirmaba ser d'ascendencia portuguesa, posiblemente en referencia a un orixe anterior del so heriedu familiar n'Iberia enantes de la espulsión de los xudíos nel añu 1492. Dempués d'esti eventu, munchos xudíos emigraron, en dos oleades, y dalgunos fuxeron a les tierres musulmanes del Imperiu otomanu, pero munchos d'ellos tamién fueron a la Europa cristiana, primero nel norte d'Italia, depués a los Países Baxos, y más tarde a Inglaterra.Blake 1966, p. 3. Norman Gash, Los historiadores modernu haber vistu esencialmente como un marranu o un criptojudio.M. C. N. Salbstein, 'Benjamin Disraeli, Marranu Englishman', in The Emancipation of the Jews in Britain, 97–114. (New Jersey 1982)Paul Johnson, A History of the Jews, p.323
Personalidad Benjamín Disraeli foi descritu polos sos biógrafos como un home qu'amaba les xuntes sociales, los gustos caros y la ropa de moda. Munchos de los sos adversarios atacar con durez polos sos escesos, qu'incluyeron más de dalguna aventura con muyeres casaes. Considerábase-y un "dandy" que vistía estrafalariamente.
Los gustos caros y dellos desafortunaos negocios llevar a ser permanentemente escorríu polos acreedores, a los cualos llogró refugar en gran midida pola so facilidá d'enfusar los círculos sociales, gracies a les sos publicaciones.
Disraeli amosó siempres la cualidá de ser prestosa y desaxeradamente cultu, lo que-y ganó simpatíes de, ente otros, Napoleón III y la familia Rothschild, amistaes que resultaríen por demás preseos tantu no referente a solucionar los sos problemes económicos como a la so carrera política.
En 1831, Disraeli entamó un llargu viaxe, una suerte de pelegrinaxe per tierra santa que tresformaría la so vida. A partir d'esi momentu non solo reevaluaría los sos oríxenes, sinón que nacería l'íntimu convencimientu de que naciera pa ocupar un llugar importante nel mundu. thumb|El mozu Disraelipor Sir Francis Grant, 1852. Fondamente británicu y anglófilu, los sos oríxenes xudíos resultaron, en más d'una ocasión, tema de descreitu tantu na so redolada social como nel políticu. Disraeli, a diferencia del so padre, quien renegara de los sos oríxenes bautizando a tolos sos fíos anglicanos y refugando ocupar cargos na comunidá xudía, utilizar nel so favor. Asina, en respuesta a unos ataques de los sos adversarios políticos escribió: «Los xudíos son el pueblu escoyíu de Dios; la so hestoria, cultura y relixón son muncho más antigües que les de los pueblos europeos, y amás, los xudíos lleven nel sangre la sabiduría oriental»; lo que xuníu al so defensa de los costumes y el calter británicu y al arguyu que sentía por ser inglés, llevaba a una conclusión, buscada por él mesmu según l'historiador Carl Grimberg quien espresa que lo que Disraeli quería dicir yera "nun hai sangre más noble que la d'un xudíu inglés".
El 28 d'agostu de 1839 casóse con Mary Ann Whyndham, una muyer de sociedad doce años mayor qu'él, viuda, intelixente, y, sobre manera, dotada d'una renta mensual de cuatro mil llibres, cuestión qu'impulsaría tantu la so carrera como escritor como la política. A partir d'esti momentu Disraeli vivió de forma folgosa y cola lliteratura y la política como les sos úniques esmoliciones, magar lo cual nun foi raru que dalgún de los sos escesos terminaren por enfurecer a la so esposa, sobre manera al momentu de pagar les cuentes. Disraeli seya que non nun dexó de gasayala, llamándola cariñosamente "The Perfect Woman" (la muyer perfecta), cosa que, daes les sos ambiciones, resultaba un cumplíu lliteral. La pareya nun tuvo fíos.
La muerte de la so esposa, asocedida'l 15 d'avientu de 1872, marcaría a Disraeli pa tola vida, non solo pol sufrimientu que-y supunxo la enfermedá d'ella (en que la so doliosa crisis final portóse como'l más fiel acompañante). Fora de debe-y a la so esposa la so carrera política, Disraeli empezó a notar que perdiera'l principal legáu del so matrimoniu, un llar. Disraeli atopó consuelu darréu na so rellación con dos conocíes dames de sociedá, Lady Bradford y Lady Chesterfield, que de toes formes nun enllenaron el vacíu dexáu pola so esposa. Solo la compañía de la Reina y amás del poder resultaron en sí mesmes la razones qu'apurriríen nueva vida a Disraeli.
Disraeli l'escritor Magar la carrera de Benjamín Disraeli como escritor resultaría un tanto marxinal a la so carrera política y tampoco los sos llibros seríen particularmente recordaos pola so calidá, los mesmos llograron gran ésitu editorial non solo n'Inglaterra, sinón tamién nel restu d'Europa, cuestión na qu'influyiría enforma la so reputación como políticu. Les noveles de Benjamín Disraeli constitúin descripciones de la sociedá británica y coles mesmes una espresión del pensamientu políticu y relixosu del so autor. Ente les noveles más importantes de Benjamín Disraeli atopamos "Coningsby", "Cibyll" y les más conocida ya importante de toes "Vivian Grey".
Disraeli, el políticu left|thumb|Sir Robert Peel, Bt.Primer ministru 1834–35, 1841–46. Disraeli carauterizar nes sos aiciones polítiques por convertiles nuna estensión de la so carrera como escritor. Los sos discursos, llenos de dramatismu y envueltos nuna oratoria curioso desenvuelta, constituyíen una de les sos armes más notables. Per otru llau, nel so contra pesaben los sos oríxenes xudíos, la so figura de dandy ya inclusive la so mala reputación marcada pola constante persecución de los sos acreedores, lo que sería anidiáu pol so ventaxosu matrimoniu.
Los primeros pasos de Disraeli na política nun tuvieron enforma ésitu: nes eleiciones de 1832, magar formar parte d'una familia tradicionalmente conservadora, preséntase como candidatu independiente pol distritu de Wycombe resultando llargamente derrotáu. Repitiría l'intentu en 1833, perdiendo nuevamente.
En 1835, agora como miembru del Partíu Conservador, y depués de publicar el manifiestu "Defensa de la Constitución inglesa en forma de carta a un noble Lord", Benjamín Disraeli consiguió entrar per primer vegada a la Cámara de los Comunes pol distritu de Maidstone, curiosamente un distritu qu'a diferencia de Wycombe, apenes conocía.
El debú de Disraeli nel parllamentu nun sería precisamente prometedor, pos resultó ulláu pol grupu irlandés, encabezáu por Daniel O'Connell. Esti fechu, sicasí, lloñe de perxudicalo, atráxo-y simpatíes y bien llueu consiguió'l respetu de los demás miembros del parllamentu. Disraeli taba dotáu de gran oratoria y contribuyía dende la testera a ganar, pa disgustu de la reina, al gabinete lliberal encabezáu por Lord Melbourne en 1841.
Disraeli abrazaba les idees del radicalismu. Taba convencíu de que l'antigua aristocracia terrateniente resultaba muncho más eficiente nel gobiernu que la pequeña burguesía y declarábase defensor de les tradiciones británicu y proteicionista nel ámbitu económicu.
En setiembre de 1841, asume'l nuevu gobiernu conservador con sir Robert Peel de primer ministru. Disraeli espera ser convocáu a un ministeriu, yá que los sos famosos y encendíos discursos haber catapultado a la fama y considerábase-y a esos altores unu de los oradores más brillosos nel Parllamentu. Sicasí, la so fama resultaba inversamente proporcional al enfotu que xeneraba ente la vieya guardia del partíu, y dalgunos de los más prominentes miembros del conservadorismu amenaciaben col so arrenunciu si Disraeli ingresaba al gobiernu. Peel venció, compartía les mesmes aprehensiones, l'horizonte de Disraeli viose escuru, ente que el d'un nuevu ministru de Finances William Gladstone yera na mesma proporción prometedor.
Sicasí Peel cometió un grave error políticu: anque llegara al cargu so la proteición de los llabradores polo xeneral y de los grandes terratenientes en particular abrazando les idees proteicionistes, adulces empezó a dexar ante l'influxu del so ministru de Finances y foise averando a les idees llibrecambistes.
N'oposición a lo que se denominaba "gobiernu tory, programa whig", nacería un movimientu al interior del partíu conservador llamáu la "Joven Inglaterra" compuestu por mozos aristócrates d'orixe terrateniente qu'atoparíen en Disraeli el líder perfectu. Esti movimientu adulces derivaría nuna corriente interna del conservadorismu defensora del proteicionismu, de l'agricultura inglesa y en particular de les tradiciones relixoses britániques. thumb|Lord George BentinckLíder conservador na Cámara de los Comunes 1846–48.