Ricardu I d'Inglaterra , conocíu como Ricardu Corazón de Lleón (en francés Richard Cœur de Lion, n'inglés Richard the Lionheart, en occitanu Ricar Còr de Leon), foi rei d'Inglaterra ente 1189 y 1199, siendo'l tercer fíu del rei Enrique II d'Inglaterra y de Lleonor d'Aquitania.
Na so dómina, el trovador Bertran de Born moteyar “Òc y non” ('sí y non'). Mientres el so reináu, solo visitó Inglaterra en dos causes: les correspondientes a los sos dos coronaciones. En total, nun llegaron a seis los meses que trió'l so suelu como rei. Tomó parte na Tercer Cruzada, con campañes en Sicilia y Xipre nel camín y, darréu, pasó un periodu arrestáu por Leopoldu V, duque d'Austria.
Familia Foi'l tercer fíu home d'Enrique II d'Inglaterra y Lleonor d'Aquitania, hermanu menor, por parte materna, de María de Champaña y d'Alix de Francia. Tamién foi l'hermanu menor de Guillermo, conde de Poitiers, d'Enrique'l Mozu y de Matilde d'Inglaterra, duquesa de Brunswick, según l'hermanu mayor de Godofredo, duque de Bretaña, de Lleonor, reina consorte y rexente de Castiella, de Xuana d'Inglaterra y de Xuan ensin Tierra.
Biografía Anque nació n'Inglaterra —nel Palaciu de Beaumont, Oxford—, yera, como la mayor parte de la familia real, esencialmente normandu. Tres el distanciamientu ente los sos padres, él permaneció cola so madre Lleonor y foi investido col títulu de duque d'Aquitania en 1168 y nomáu conde de Poitiers en 1172. Simultáneamente, el so hermanu mayor, Enrique'l Mozu, foi coronáu como «segundu» rei d'Inglaterra, acomuñáu y subordináu al so padre.
Foi un home con una bona educación, que compunxo poesía en francés y n'occitanu. Dicíase que yera bien curiosu, con un pelo ente pelirroxu y roxu, güeyos claros y tez pálida. Al paecer, tenía una estatura cimera a la media: 1,96 m. Sicasí, nun se conoz la so estatura exacta porque los sos restos, yá en tiempos de la Revolución francesa, habíense perdíu.
Dende temprana edá paeció tener habilidaes polítiques y militares destacaes y volvióse bultable pola so valentía y disposición al combate, llibrando dures campañes pa controlar les rebeliones de los nobles nel so propiu territoriu. Como los sos hermanos, Ricardu desafiaba constantemente l'autoridá del so padre y el so sentíu de responsabilidá volvíase cuestionable.
Revuelta contra Enrique II En 1170 el so hermanu mayor Enrique'l Mozu foi coronáu "segundu rei" o correy, siendo amás designáu conde d'Anjou, como Enrique III (1170-1183), pero los historiadores soler llamar Enrique'l Mozu, pa nun confundilo col so sobrín del mesmu nome, Enrique III d'Inglaterra.
En 1173, xunto colos sos hermanos Enrique'l Mozu y Godofredo, sofitaos pol rei Felipe II de Francia y la so madre, Ricardu sulevar contra'l so padre, entamando destronalo y dexar a Enrique'l Mozu como l'únicu rei d'Inglaterra. Una razón de mayor pesu pa les sos desavenencies foi que la so prometida, Adela de Francia, acabara como amante del so padre, polo que yera imposible'l so matrimoniu con ella. Nesti primer enfrentamientu, Enrique II imponer a los sos fíos y a Lleonor d'Aquitania, zarrando a ésta.
Enrique II invadió Aquitania en dos causes. A la edá de 17 años, Ricardu foi'l postreru de los sos hermanos en caltenese en contra del so padre; finalmente, negar a engarrar con él frente por frente y pidió-y perdón. En 1174, tres la revuelta fallida, Ricardu emprestó xuramentu de llealtá al so padre.
Anque taba aseláu pol títulu de Conde de Poitou, Ricardu quería más. Pero Enrique II refugar a confiar a los sos fíos nengún recursu qu'éstos pudieren usar nel so contra, por razones obvies. thumb|Castiellu de Taillebourg, asediado y tomáu poles fuercies de Ricardu en 1179.
Tres el fracasu de ganar al so padre, Ricardu concentrar n'encalorar les rebeliones internes de los nobles d'Aquitania, especialmente nel territoriu de Gascuña. La creciente crueldá del so reináu llevó a una revuelta mayor en 1179. Los rebeldes esperaben destronar a Ricardu y pidieron ayuda a los sos hermanos Enrique y Godofredo. El puntu d'inflexón asocedió la primavera de 1179 nel Valle de Charente. La fortaleza de Taillebourg taba desaxeradamente bien defendida y considerábase inexpugnable. El castiellu taba arrodiáu per un cantil en trés de los sos llaos y cuntaba nel cuartu con una paré de trés capes. Ricardu destruyó y escaló primero les granxes y tierres alredor de la fortaleza, dexando a los sos defensores ensin refuerzos o salida. Los habitantes de la fortaleza teníen tanto mieu de Ricardu nesi puntu que dexaron la seguridá del so castiellu y atacaron a Ricardu fuera de les sos muralles. Él foi capaz d'apoderar al exércitu y depués siguió a los defensores dientro de les puertes abiertes, onde fácilmente tomó'l castiellu en dos díes. La so victoria en Taillebourg disuadió a munchos barones de los sos pensamientos de rebelión y forzar a declarase lleales a él. Esto tamién-y valió a Ricardu la reputación d'un arteru comandante militar.
En 1181 y 1182, Ricardu fixo frente a una rebelión sobre la socesión del condáu d'Angoulême. Los sos opositores volver a Felipe II de Francia pa pidir el so sofitu, y la llucha estender escontra Limousin y Périgord. Ricardu foi acusáu de crueldá (incluyendo la violación) contra los sos oxetivos: «Él tomó pola fuercia a los señores, fíes y parientes de los sos homes llibres y facer los sos concubinas. Y depués d'escastar l'ardor de la so lluxuria con elles, echó mano de los sos soldaos pa lo mesmo». Sicasí, col sofitu del so padre y d'Enrique el Mozu, tuvo ésitu sobre'l vizconde Aimar V de Limoges y el conde Elie de Périgord.
Dempués de que Ricardu encalorara la rebelión de los barones, volvió desafiar al so padre pol tronu. Ente 1180 y 1183 creció la tensión ente Enrique y Ricardu; como rei, Enrique ordenaba a Ricardu empresta-y homenaxe a Enrique'l Mozu, pero Ricardu negábase. Finalmente, en 1183, Enrique'l Mozu y Godofredo, duque de Bretaña, invadieron Aquitania nun intentu de someter a Ricardu. Los barones d'esti postreru xunir nel estreldu y volviéronse en contra del so duque. Sicasí, l'exércitu de Ricardu foi capaz de repeler a los exércitos invasores y executó a los prisioneros. El conflictu tuvo una curtia posa en xunu de 1183, cuando morrió Enrique'l Mozu. Pero Enrique II entainar a dar permisu al so fíu menor, Xuan d'Inglaterra, pa invadir Aquitania. Cola muerte d'Enrique'l Mozu, Ricardu quedaba como l'hermanu mayor y herederu de la corona inglesa, pero siguió combatiendo al so padre.
Con oxetu de reforzar la so posición, Ricardu aliar en 1188 con Felipe II, fíu del exmarido de Lleonor, Lluis VII de Francia, y de la so tercer muyer, Adela de Champaña. Roger de Hoveden escribió:
thumb|left|Un denier francés de plata, acuñáu por Ricardu en calidá de conde de Poitiers.
En retribución a l'ayuda de Felipe contra'l so padre, Ricardu promete concede-y los sos derechos sobre Normandía y Anjou. Ricardu empresta homenaxe a Felipe en payares del mesmu añu. Cuando lleguen novedaes de la batalla de Hattin, toma la cruz en Tours, acompañáu d'otros nobles franceses.
En 1188, Enrique II entama concede-y Aquitania al so fíu menor, Xuan. Al añu siguiente, Ricardu trata de tomar el tronu d'Inglaterra pa sigo mesmu, xuniéndose a la espedición de Felipe contra'l so padre. El 4 de xunetu de 1189, les fuercies de Ricardu y Felipe ganen al exércitu d'Enrique en Ballans.
Enrique, col consentimientu de Xuan, alcuerda nomar a Ricardu como'l so socesor. El 6 de xunetu Enrique II muerre en Chinon y Ricardu I convertir en rei d'Inglaterra, duque de Normandía y Conde d'Anjou. Roger de Hoveden afirma que'l cuerpu d'Enrique sangró pela ñariz en presencia de Ricardu, lo que se tomó como un signu de que Ricardu causara la so muerte. Foi coronáu oficialmente como duque'l 20 de xunetu y como rei na abadía de Westminster el 3 de setiembre
Reináu Violencia antisemita thumb|Ricardu I siendo unxíu mientres la so coronación como rei na abadía de Westminster, Londres. Ilustración d'una crónica del sieglu XIII.
Cuando Ricardu I foi coronáu rei d'Inglaterra, escluyó a tolos xudíos y les muyeres de la ceremonia (aparentemente porque la so coronación nun yera puramente como rei, sinón tamién como cruzáu), pero dellos líderes xudíos llegaron a presentar regalos al nuevu rei. Según Ralf de Diceto, los cortesanos de Ricardu esnudaron y flagelaron a los xudíos y depués echar de la corte. Cuando s'estendió'l rumor de que Ricardu ordenara asesinar a tolos xudíos, na población de Londres empezó una masacre. Munchos xudíos fueron cutíos hasta la muerte, escalaos y quemaos vivos. Les sos cases fueron amburaes y munchos d'ellos fueron bautizaos a encomalo. Dalgunos buscaron abellugu na Torre de Londres y otros llograron escapar. Ente otros, foi asesináu Jacobo d'Orleans, reconocíu llargamente como unu de los más prominentes de la dómina. Roger de Howeden, na so Gesta Regis Ricardi, espunxo que la revuelta foi empecipiada polos ciudadanos viciosos ya intolerantes y que Ricardu I castigó a los perpetradores y dexó a los xudíos conversos a encomalo volver al xudaísmu. El arzobispu de Canterbury Baldo de Exeter reaccionó diciendo que «Si'l Rei nun ye un home de Dios, entós más bien ye del Diañu»., refiriéndose a la supuesta sangre infernal de la llinia angevina.
Al dase cuenta de que los asaltos desestabilizaríen el so reinu en víspores de la so partida a la cruzada, Ricardu I ordenó la execución de los responsables de los asesinatos y persecuciones más notables (munchos d'ellos yá fueren colgaos al amburar llares cristianos por error mientres la revuelta). Distribuyó un escritu real ordenando que se dexara en paz a los xudíos. Sicasí, l'edictu nun foi puestu en práutica en forma estricta y en marzu siguiente hubo más violencia, incluyendo una masacre en York.
Planes de cruzada Ricardu yá tomara la cruz como Conde de Poitou en 1187. El so padre Enrique II d'Inglaterra y Felipe II de Francia tamién lo fixeren en Gisors el 21 de xineru de 1188, dempués d'enterase de la cayida de Xerusalén en manes de Saladín. convirtiéndose en rei, Ricardu y Felipe alcordaron dir a la Tercer Cruzada xuntos, tarreciendo que na so ausencia l'otru usurpara los sos territorios.
Ricardu xuró arrenunciar al so pasáu de debilidá pa demostrar que yera merecedor de tomar la cruz. Empezó a axuntar y fornir nuevamente un exércitu de cruzada. Gastó la mayor parte de l'ayalga del so padre (amasáu col dineru aconceyao pol impuestu saladino), xubió los impuestos ya inclusive alcordó lliberar al rei Guillermu I d'Escocia de la so servilidá en cuenta de 10 000 marcos. P'axuntar entá más dineru, vendió posiciones oficiales, derechos y tierres a cualesquier comenenciudu. Inclusive aquellos que yá fueren nomaos fueron forzaos a pagar fuertes sumes pa retener los sos puestos. Guillermo Longchamp —obispu d'Ely y canciller del rei— fixo una ufierta de 3000 llibres pa permanecer como canciller. Aparentemente, esta ufierta foi puxada por un tal Reginaldo l'Italianu, pero foi refugada.