El Reinu de Sussex o Reinu de los Saxones del Sur (n'inglés antiguu: Sūþseaxna rīce) foi una colonia saxona y darréu un reinu independiente de los saxones na mariña sur d'Inglaterra fundáu nel sieglu V, tres la retirada de los romanos de la islla de Britania. Foi unu de los Estaos de la denomada Heptarquía Anglosaxona, periodu de la historia inglesa ente los sieglos V ya IX. Anque ye consideráu unu de los siete reinos principales de la Heptarquía, la so importancia política foi menor inclusive que la de dellos reinos consideraos secundarios como Hwicce o Lindsey. La historia del reinu ta llena de llagunes, y los reinos vecinos de Wessex y Mercia exercieron el so dominiu sobre Sussex dende mediaos del sieglu VI hasta la so incorporación definitiva al reinu anglosaxón en 825.
Oríxenes del Reinu de Sussex La fundación del Reinu de Sussex ye la más escura y revesosa de tolos Estaos de la Heptarquía, per un sitiu la falta de fontes históriques de la dómina, por otru la falta d'afayos arqueolóxicos que respuendan por la historia y, a lo último, les grandes llagunes ente la supuesta fundación del reinu y les posteriores referencies a Sussex.
La Lleenda Les ASCThe Anglo-Saxon Chronicle James Ingram. Lillian Goldman Law Library 2008. Escoyeta d'añales realizada finales del sieglu IX, en Wessex. cúntennos que los saxones llegaron a Sussex nel añu 477 en tres barcos al mandu d'Ælle y los sos trés fíos Cymen, Wlenking y Cissa. Desembarcaron nun llugar llamáu Cymenshore, ellí mataron a munchos britanos y facer fuxir escontra'l monte de Andredes.ASC Parker MS. 477AD."Her cuom Ęlle on Bretenlond 7 his .iii. suna, Cymen 7 Wlencing 7 Cissa, mid .iii. scipum on þa stowe þy is nemned Cymenesora, 7 þær ofslogon monige Wealas 7 sume on fleame bedrifon on þone wudu þy is genemned Andredesleage." En 485 Ælle gana a los britanos nun llugar llamáu Mecred's- Burnsted.ASC Parker MS. 485AD."Her Ęlle gefeaht wiþ Walas neah Mearcrędesburnan stęðy." Y en el 491 sitien el fuerte de Andredes, conquistar y masacran a los sos habitantes.ASC Parker MS. 491AD."Her Ęlle 7 Cissa ymbsæton Andredescester 7 ofslogon alle þa þy þærinne eardedon; ne wearþ þær forþon an Bret to lafe. " Ente 491 y 607, onde les cróniques dicen que Ceolwulf de Wessex llucha contra los saxones del sur, atopamos un enorme vacíu. Tenemos otres menciones de Ælle: BedaEcclesiastical History of the English Nation. Beda facer al nomar la llista de Bretwaldes (principal gobernante de Britania), y diz que Ælle foi'l primeru d'ellos. Igualmente les ASC asitiar como primer Bretwalda na so propia llista, que s'atopa na entrada del añu 827, anque esta paez basada na Beda.
Llocalizaciones Cymenshore (tamién Cumeneshore, Cumenshore, Cimeneres horan, Cymeneres horan): El llugar de desembarcu de los saxones nun ta respondíu por por nenguna evidencia arqueolóxica. Por delles referencies cruciaes con “charters”, dellos historiadoresS. Y. Kelly, Charters of the Selsey, Anglo-Saxon Charters Volume VI p. 118" - Oxford: Publicáu por The British Academy by Oxford University Press, 1998. - Kelly cree que The Owers ye Cymenshore , ella da los nomes alternativos de Cumeneshore, Cumenshore, Cimeneres horan, Cymeneres horanMartin Welch: Early Anglo-Saxon Sussex: from Civitas to Shire, in Brandon (1978), páxs.13-35. asitiar cerca de Selsey, nel sur de la península (cabu de Selsey Bill), nos Owers o'l Mixon, castros y bancos de sable al sur del cabu) o al norte de la península na badea de Pagham. Mecred's- Burnsted (tamién Mercredesburne o Mearcred's Burn): El llugar de la primer batalla ente britanos y saxones ye tamién inciertu. L'historiador británicu WelchWelch. Early Anglo-Saxon Sussex; páxs. 24-25 diz que tal nome significa: “el ríu que marca la frontera del tratáu”, esto ye, el llugar onde los saxones asitiárense como foederati por dalgún tratáu con mandatarios britanos (posiblemente Vortigern) y asitiar en dalgún llugar ente l'Ouse y el Cukmere, onde se supón qu'había asentamientos saxones yá a principios del sieglu V. Andredes Leag (Monte de Andredes), Andredesceaster (Fuerte de Andredes): Polo xeneral los historiadores tán d'alcuerdu en que se refieren al Weald, el conxuntu de llombes montiegues qu'ocupaben el norte de Sussex, y a la fortificación d'Anderitum (l'actual Pevensey). La concatenación d'estos llugares paez indicar una posible conquista del territoriu per parte de los saxones partiendo del oeste (península de Selsey) escontra l'este (Pevensey) a lo llargo de 14 años. Mons Badonicus (Monte Badon o Badon Hill): Ye la primer gran batalla ente britanos y saxones, que se da en dalgún llugar a lo llargo del valle del ríu Avon, y de la cual desconocemos la so llocalización exacta. Dellos autores suponen que Ælle, como bretwalda, taba al mandu de les tropes saxones. La derrota de los saxones pol exércitu britanu-romanu ye posible que sía la esplicación pal silenciu históricu de más d'un sieglu nes cróniques saxones; la victoria celta seique retardó la meyora saxona escontra l'interior d'Inglaterra mientres 100 años.
Afayos arqueolóxicos La llocalización d'enterramientos indícanos la presencia d'asentamientos cercanos. Ciertos oxetos, vasíes, adornos, monedes, etc. dexen datar los xacimientos. La principal área de tumbes datada nel sieglu V topar ente los cursos baxos del Ouse y el Cuckmere,Down, Alec; Martin Welch (1990).Chichester Excavations. p.9. Atopaes na zona 282 cremaciones y inhumaciones. en Sussex Oriental, que ye la zona onde se cree asitiáronse los saxones federaos,Bell, Martin (1978)) p.64 - Bell esplica les razones de la temprana emigraciónde mercenarios anglosaxones a Sussex y les evidencies arqueolóxiques que lo responder# por y nelles atopen oxetos de metalurxa romana, posiblemente d'principios del sieglu V, bien anterior a la supuesta llegada de Ælle. Na rexón occidental tamién s'atoparon campusantos en Highdown, cercanu a Worthing, ente la desaguada de los ríos Arun y Adur, y n'Apple Down, a 11 km al nordeste de Chichester;Bell, Martin (1978).- Six Anglo-Saxon cemeteries provide the bulk of the archaeological evidence for the early period; these are Highdown, near Worthing, and the group between the rivers Ouse and Cuckmere: Alfriston, Selmeston, South Malling Beddingham and Bishopstone. They all seem to have been of moderate size: those which have been fairly fully excavated are Highdown, with over 170 graves; Alfriston, 150-160; and Bishopstone, 118. Inhumation was the predominant rite in each case, but a proportion of cremations was present at Highdown (about. 28) and Bishopstone (6). anque con menos evidencies, paez que dambos xacimientos son anteriores a 477. Ye bien significativa la total ausencia de campusantos o artefautos saxones de la dómina na zona de Chichester-Selsey,Down, Alex; Martin Welch (1990). Archaeology in Sussex to AD1500. p.56 - The absence of any early Saxon cemeteries or artefacts in or near Chichester, as far as present knowledge goes, is another piece of negative evidence which may lead in the end to the conclusion that, for whatever reason, a sub-Roman enclave existed in and around the old civitas, possibly as late as the early 7th century (L'ausencia de cualquier campusantu saxón de dómina temprana o artefautos n'o cerca de Chichester, tocantes a les conocencies actuales que tenemos, ye otra muestra d'evidencia negativa que puede llevar a la fin a la conclusión de que, por cualesquier razón, un enclave subromano esistía entá en redol a l'antigua civitas, posiblemente hasta dómina tardía como'l sieglu VII. polo que ye bien posible que nel sieglu V Chichester siguiera siendo la Noviomagus Reginorum de los britanorromanosMartin Bell: Saxon Settlements and buildings in Sussex, in Brandon (1978),p.64. - This has led some writers to suggest that an area centred on Chichester remained in sub-Roman hands, throughout the 5th century and perhaps longer. Equally, however, there is non archaeological evidence from Chichester or its surroundings of a sub-Roman population. (Esto llevó a dellos autores a suxerir qu'una área centrada en Chichester quedó en manes de britanorromanos, a lo llargo del sieglu V, y seique más. Sicasí, tampoco hai pruebes arqueolóxiques en Chichester o la so contorna d'una población britanorromana.
Teoríes sobre l'orixe de Sussex Teoría clásica: Ye la que da más o menos creitu a les ASC. Los saxones del sur entraron en Britania desembarcando al oeste de Sussex, na zona de Selsey, y fueron enfusando nel territoriu d'oeste a este, formando'l reinu de Sussex. La teoría tien al so favor que ye coherente coles fontes históriques, anque estes nun sían bien fiables por ser escrites dellos sieglos dempués. Nel so contra tien los datos arqueolóxicos y l'inesplicable vacíu de más d'un sieglu, anque pudiera ser pola derrota saxona en Monte Badon y la posible reconquista britana de la zona. Amás resulta chocante que'l rei del pocu pobláu reinu de Sussex liderara al gruesu de les tropes saxones, habiendo na mesma dómina reinos que paecen más potentes, como Essex o Kent, anque hai que tener en cuenta qu'a Ælle nun se-y noma primero nes ASC como rei de Sussex y solo faise na entrada del añu 827 (Ella, king of the South-Saxons). Teoría del Támesis: La vía de penetración principal de los saxones sería'l valle de Támesis. L'ampliu estuariu del ríu foi la zona ideal de desembarcu de los contingentes saxones que irian adulces enfusando nel interior, primero colonizando Essex (East-saxon), dempués Midlessex (Midle-saxon) y dende ellí escontra'l sur (South-saxons) y l'oeste (West-saxon). La colonización de Sussex vendría entós dende'l norte, dende Londinium, travesando'l Weald por Surrey y entrando nos valles del Arun, Ouse y Cuckmere. La colonización pel sur sería llevada a cabu polos xutos, provenientes de Kent, como asina lo atestigüen los pequeños reinos de Wight y del valle del Meon (Meonwara) na zona del Solent. Ælle, nel casu de qu'esistiera, sería seique'l caudiellu de les tropes saxones qu'avanzaben pol Támesis y que fueron momentáneamente deteníes polos britanos na batalla del Monte Badon. El reinu de Sussex nun se formaría entós hasta l'añu 645, nel cual Penda de Mercia noma rei de Sussex a Ethelwalh, nuna zona d'establecimientos esvalixaos de saxones como esistíen en munchos otros llugares d'Inglaterra (Surrey, Hertfordshire, Hwicce, etc.). La teoría concuerda abondo bien colos datos arqueolóxicos y históricos y nun contradiz demasiáu les fontes antigües, que podríen ser escrites bien darréu a los fechos.