La cafeína ye un alcaloide del grupu de les xantines, sólidu cristalín, blancu y de sabor amargoso, qu'actúa como una droga psicoactiva, llevemente disociativa y estimulante pola so aición antagonista non selectiva de los receptores d'adenosina. La cafeína foi afayada en 1819 pol químicu alemán Friedlieb Ferdinand Runge: foi él quien acuñó'l términu Kaffein, un compuestu químicu presente nel café, términu que pasaría darréu al español como cafeína. La cafeína recibe tamién otros nomes (guaranina, teína, mateína) relativos a les plantes d'onde puede estrayese y porque contién otres sustancies qu'apaecen nesos casos. La denomada guaranina del guaraná, y la teína del té, son en realidá la mesma molécula de cafeína, fechu que se confirmó n'analís de llaboratoriu. Estes plantes contienen dellos alcaloides adicionales como los estimulantes cardiacos teofilina y teobromina y de cutiu otros compuestos químicos como polifenoles, que pueden formar complexos insolubles cola cafeína.
Ye consumida polos humanos principalmente en fervinchos estrayíos del frutu de la planta del café y de les fueyes del arbustu del té, según tamién en delles bébores y alimentos que contienen productos derivaos de la nuez de cola. Otres fontes inclúin la yerba mate, el frutu de la Guaraná y el xardón de Yaupón.
Nos humanos, la cafeína ye un estimulante del sistema nerviosu central que produz un efeutu temporal de restauración del nivel d'alerta y eliminación de la somnolencia. Les bébores que contienen cafeína, tales como'l café, el té, delles bébores non alcohóliques (especialmente los refrescos de cola) y les bébores enerxétiques gocien una gran popularidá. La cafeína ye la sustancia psicoactiva más llargamente consumida nel mundu. N'América del Norte, el 90 % de los adultos peracaben cafeína tolos díes. Nos Estaos Xuníos, la Food and Drug Administration (Alministración de Drogues y Alimentos) referir a la cafeína como una "sustancia alimentaria Xeneralmente Reconocida Como Segura (Generally Recognized As Safe) utilizada pa múltiples propósitos".
La cafeína tien propiedaes diurétiques, si alministrar en dosis abondes a individuos que nun tienen tolerancia a ella. Los consumidores regulares, sicasí, desenvuelven una fuerte tolerancia a esti efeutu, y los estudios xeneralmente nun pudieron demostrar la creencia xeneral de que'l consumu regular de bebíes cafeinadas contribúi significativamente a la deshidratación.
Presencia na naturaleza y productos ellaboraos La cafeína atópase en munches especies de plantes, onde actúa como pesticida natural. Según ciertos estudios, los altos niveles de cafeína presentes en plantes nueves qu'entá tán desenvolviendo xamasca pero escarecen de proteición mecánica llogren paralizar y matar ciertos inseutos que s'alimenten de la planta. Atopáronse tamién altos niveles de cafeína nos suelos alredor de los renuevos nos granos de café granaos. Deducir d'ello que la cafeína tien una función natural non yá como pesticida natural sinón tamién en calidá de sustancia inhibidora de la guañada d'otros granos cercanos de café dando polo tanto meyor oportunidá de sobrevivencia a les plantes en crecedera.
Les fontes de cafeína más comúnmente usaes son el café, el té y en menor midida'l cacáu. Otres fontes de cafeína usaes con menor frecuencia inclúin les plantes de yerba mate y guaraná, que dacuando son utilizaes na preparación de fervinchos y bébores enerxétiques. Dos de los nomes alternativos de la cafeína, mateína y guaranina, son derivaos de los nomes d'estes plantes. Dellos entusiastes de la yerba mate afirmen que la mateína ye en realidá un estereoisómero de la cafeína, polo que sería una sustancia dafechu distinto. Esto nun ye ciertu yá que la cafeína ye una molécula non quiral y polo tanto nun tien enantiómeros, nin tampoco tien otros estereoisómeros.mate-nun tien-mateina-sinón-cafeina&catid=92:2011&Itemid=141 «Confirmen n'Inxeniería que'l mate nun tien mateína, sinón cafeína.» Facultá d'Inxeniería.«Yerba mate. Conclusión definitiva: la mateína nun esiste.» La Mariña.com. La disparidad na esperiencia y los efeutos ente les variaes fontes naturales de cafeína podría debese al fechu de que les plantes que son fonte de cafeína tamién contienen amiestos llargamente variables d'otros alcaloides xantínicos, incluyendo los estimulandes cardiacos teofilina y teobromina, según otres sustancies qu'al pie de la cafeína pueden formar complexos insolubles, como los polifenoles.
Una de les fontes primaries de cafeína en tol mundu ye'l granu de café (la grana de la planta de café), del cual prepárase la bébora de café. El conteníu de cafeína nel café varia llargamente dependiendo del tipu de granu de café y el métodu de preparación usaos; inclusive los granos que s'atopen nun mesmu arbustu pueden presentar variaciones na concentración. Polo xeneral, una porción de café varia ente 40 miligramos pa un espresu d'unos 30 milillitros de la variedá arábica, hasta cerca de 100 miligramos pa una taza (120 milillitros) de café. Xeneralmente'l café turrao tien menos cafeína que'l café claro porque'l procesu de turráu amenorga'l conteníu de cafeína del granu. El café de la variedá arábica de normal contién menos cafeína que'l de la variedá robusta. El café tamién contién cantidaes traza de teofilina, pero non de teobromina.
El té ye otra fonte común de cafeína. A pesar de que'l té contién más cafeína que'l café, una porción típica contién una cantidá enforma menor, yá que el té prepárase de normal nun fervinchu muncho más esleíu. Amás de la mayor o menor concentración del fervinchu, les condiciones de crecedera, les téuniques de procesamientu y otres variables tamién afecten al conteníu de cafeína. Ciertos tipos de té pueden contener más cafeína qu'otros. El té contién pequeñes cantidaes de teobromina y niveles llixeramente más altos de teofilina que'l café. La preparación y otros factores tienen un impautu significativu nel té, y el color ye un indicador bien probe del conteníu de cafeína. Delles variedaes como'l té verde maciu xaponés gyokuro, por casu, contienen más cafeína qu'otros más escuros como'l lapsang souchong, que contién bien poca.
La cafeína ye tamién un ingrediente común de munches bébores non alcohóliques (especialmente bebíes gaseoses), como refrescos de cola orixinalmente preparaos a partir de la nuez de cola. Estes bébores contienen típicamente ente 10 y 50 miligramos de cafeína per ración. En contraste, les bébores enerxétiques pueden contener más de 80 miligramos de cafeína per ración. La cafeína nestes bébores ta presente nos ingredientes usaos nelles, o s'añader. El guaraná, un ingrediente primariu nes bébores enerxétiques, contién grandes cantidaes de cafeína con pequeñes cantidaes de teofilina y teobromina xunto a un excipiente natural que produz una lenta lliberación d'estes sustancies.bébores-energeticas/ GUARANÁ – L'INGREDIENTE ENIGMÁTICU DE LES BÉBORES ENERXÉTIQUES. N'Atiende.tv.
Nos años recién dellos fabricantes empezaron a añader cafeína a productos d'hixene como'l xampú y el xabón, asegurando que la cafeína puede absorbese al traviés de la piel. La efeutividá de tales productos, sicasí, nun foi comprobada, y ye probable que tengan pocu efeutu sobre'l sistema nerviosu central una y bones la cafeína nun s'absuerbe con facilidá al traviés de la piel.
+ Conteníu de cafeína de dellos alimentos y fármacos y los sos usos.}}Tamañu de la ración Cafeína per ración (mg) Cafeína por llitru (mg) Pastillas de cafeína (normal) 1 pastilla 100 — Pastillas de cafeína (extra fuerte) 1 pastilla 200 — Excedrin pastillas 1 pastilla 65 — Chocolate (45 % cacáu) 1 barrita (43 g) 31 — Chocolate con lleche (11 % cacáu) 1 barrita (43 g) 10 — Café (cafetera doméstica) 207 mL 80-135 386-652 Café (cafetera de filtru) 207 mL 115-175 555-845 Café, descafeináu 207 mL 5-15 24-72 Café, espresso 44–60 mL 100 1691–2254 Té negro 177 mL 50 282 Té verde 177 mL 30 169 Coca-Cola 355 mL 34 96 Mountain Dew 355 mL 54.5 154 Jolt Cola 695 mL 280 402 Red Bull 250 mL 80 320 Yerba mate, Guayakí 6g (fueyes sueltes) 85 aprox. 358
Dellos fabricantes comercialicen pastillas de cafeína, aduciendo que la cafeína calidable farmacéutica favorez l'alerta mental. Estos efeutos fueron suxeríos por estudios qu'amuesen que l'usu de cafeína (yá seya en forma de pastillas o non) anicia un descensu na sensación de fatiga y un aumentu na capacidá d'atención. Estes pastillas son comúnmente usaes por estudiantes que se preparar pa los sos exámenes y por persones que trabayen o conducen mientres munches hores.
Descubrimientu y síntesis
En 1819, el químicu alemán Friedrich Ferdinand Runge aislló per primer vegada una cafeína relativamente pura. Realizó esti trabayu a pidimientu de Johann Wolfgang von Goethe. Pierre Joseph Pelletier y Pierre Jean Robiquet describir en 1821. M. Oudry aislló la téina del té en 1827, y Gerardus Mulder y Jobst demostraron en 1838, que se trataba de la mesma sustancia que la cafeína. La estructura de la cafeína foi elucidada escontra'l final del sieglu XIX por Hermann Emil Fischer que foi'l primeru en consiguir la so síntesis total. Fischer foi per otra parte premiáu col Premiu Nobel de Química en 1902 en parte por esti trabayu.
El calter arumosu de la cafeína deber a que los átomos de nitróxenu tán práuticamente nun mesmu planu (nel orbital d'hibridación sp²). Xeneralmente la cafeína nun se produz por síntesis porque ta disponible en grandes cantidaes como subproductu de la decafeinización.
Puede sintetizase la cafeína a partir de la dimetilurea y del ácidu malónico..
Historia
Munches cultures tienen lleendes qu'atribúin el descubrimientu de tales plantes a persones que viviríen munchos miles d'años antes, como ye'l casu del emperador chinu Shennong.
Según una lleenda popular china, Shennong reinaría alredor del 3000 AC, afayó por fuercia que cuando delles fueyes cayíen n'agua ferviendo, el resultáu yera una bébora arumoso y restaurador. Shennong tamién ye mentáu nel Cha Jing de Lu Yu, el famosu primer trabayu monográficu sobre'l té. La hestoria del café foi rexistrada dende'l sieglu IX. Nesa dómina los granos de café namái taben disponibles nel hábitat natural de la planta, Etiopía. Una lleenda popular atribúi'l so descubrimientu a un criador de cabres llamáu Kaldi, que aparentemente repararía que les cabres tornábense eufóricas y perdíen el suañu peles nueches dempués de pastiar xunto a los arbustos de café y, probando los frutos que les cabres tuviera comiendo, esperimentó la mesma vitalidá. La primer mención lliteraria del café podría ser una referencia a Bunchum nos trabayos del médicu persa del sieglu IX Al-Razi. En 1587, Malaye Jaziri compiló un trabayu trazando la hestoria y los discutinios llegales del café, tituláu Undat al safwa fi hill al-qahwa. Nesti trabayu, Jaziri rexistró qu'un xeque, Jamal-al-Din al-Dhabhani, muftí d'Adén, foi'l primeru n'adoptar l'usu del café en 1454, y que nel sieglu XV los sufís de Yeme usaben café pa caltenese despiertos mientres les oraciones de forma rutinaria.
Cerca del final del sigo XVI, l'usu del café foi rexistráu por un européu residente n'Exiptu, y alredor d'esti periodu introduz el so usu xeneral nel Oriente próximu. L'apreciación del café como bebida n'Europa, onde foi conocíu primero como «vinu árabe», data del sieglu XVII. Mientres esti periodu establecieron cases de café», abrir les primeres en Constantinopla y Venecia.
Tres Italia, estender por España, y de ende pasó a Francia. El so apoxéu empecipiar nel Sitiu de Viena, en 1683. Marcu d'Aviano, padre capuchín, usó'l café abandonáu polos turcos na so retirada, fixo una fervinchu y entemecer con nata.