Federicu II de Hohenstaufen , foi rei de Sicilia, Xipre y Xerusalén, y emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu. Ye tamién unu de los escritores más representativos de la Escuela siciliana, escuela que creó.
Vida Yera nietu de Federicu Barbarroja y Rogelio II de Hauteville y una de les figures más interesantes de la hestoria universal poles sos cualidaes estraordinaries y el so calter excéntrico, distintu a los homes de la so dómina y adelantráu a ellos en más d'un sentíu. La so personalidá, pocu convencional, llevar a romper de continuu colos usos y costumes del so tiempu, razón pola cual moteyóse-y yá en vida col axetivu «stupor mundi» (plasmu o faru del mundu). Les sos continues desavenencies col papáu valiéron-y tamién el llamatu de "Anticristu".
Infancia thumb|left|170px|Nacencia de Federicu II. Nació'l 26 d'avientu de 1194 en Iesi (Ancona, Italia). Yera fíu d'Enrique VI, Emperador del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu, y de Constanza, fía de Rogelio II, primer Rei de Sicilia. Según delles fontes, la so nacencia foi públicu, asocediendo nuna tienda, en plena plaza principal de Iesi, mientres la so madre yera arropada por dellos notables d'Enrique VI; según paez, l'avanzada edá de Constanza, que mientres los ocho años previos amosárase maneru, sentaben duldes sobre la llexitimidá de Federicu, polo que la nacencia celebraríase d'esa manera, con cuenta d'establecer garantíes sobre l'orixe del neñu.
Enrique VI, nun primer momentu, paez aceptar la eleición de la muyer y col nome de Constantín, nel branu de 1196, el pequeñu foi eleutu Rei de Romanos polos príncipes alemanes na Dieta Imperial de Frankfurt. Dellos meses más tarde, llegáu'l tiempu de la ceremonia bautismal, celebrada n'Asís, el nome del futuru soberanu foi camudáu pol padre que, respetando la prioridá de la casa paterna n'aplicación de la llei sálica, decide asigna-y el nome "in auspicium cumulande probitatis", de Friedric Roger Constantine: "Federicu" pa indicalo na futura guía de los príncipes alemanes como nietu de Federicu Barbarroja, "Roger" pa sorrayar la llexítima pretensión a la corona del Reinu de Sicilia como descendiente de Rogelio II de Sicilia y "Constantín" pa acomunarse cola Ilesia de Roma, que nel medievu indicaba la fonte de la mesma autoridá terrenal. Aquella foi la segunda y última ocasión en qu'Enrique VI vio al so fíu.
Federicu nacía yá pretendiente de munches corones: magar la imperial nun yera hereditaria, Federicu yera un válidu candidatu a Rei de Romanos (el títulu electivu de los socesores escoyíos del Sacru Emperador) qu'entendía tamién les corones d'Italia y de Borgoña. Estos títulos aseguraben derechos y prestíu, pero nun daben un poder efectivo, faltando nestos Estaos una sólida estructura institucional controlada pol soberanu. Estes corones daben poder namái si yérase fuerte, de lo contrario sería imposible faer valir los derechos reales sobre los feudatarios y sobre les comuñes. Aparte, per vía materna heredara la corona de Sicilia, onde sicasí esistía un aparatu alministrativu bien estructurado pa garantizar que la voluntá del soberanu fora aplicada, según la tradición de gobiernu centralizáu.
Al morrer el so padre Enrique VI en 1197, Federicu atopar n'Italia col enfotu de cruciar escontra Alemaña. Al llegar la noticia, el guardián de Federicu, Conrado de Spoleto, albortó la espedición y llevó al neñu a Palermo xunto a la so madre, onde va permanecer hasta'l términu de la so educación. La so madre Constanza yera por derechu propiu heredera del reinu de Sicilia, y p'asegurar los derechos del so fíu nomar públicamente herederu al tronu de Sicilia namás llegar. La educación en Sicilia foi un elementu fundamental pa formar la so personalidá, por cuenta de la civilización normandu-árabe-bizantina presente en Sicilia.
La unión de los reinos d'Alemaña y de Sicilia nun yera vista con bonos güeyos nin polos normandos, nin pol papa, que colos territorios que por diversu títulu componíen los Estaos Pontificios tenía una llinia qu'atayaría la unidá territorial del gran reinu, faciéndolo sentise en consecuencia arrodiáu.
A la muerte de la so madre, Federicu foi coronáu Rei de Sicilia el 17 de mayu de 1198. Como quiera que los derechos imperiales del neñu podíen comprometer la so propia vida, la so madre nomaba nel so testamentu como tutor del neñu al Papáu. Asina, el papa Inocencio III encargar de tutelar de Federicu hasta que foi mayor d'edá. Con cuenta de protexer al inespertu Rei contra los sos enemigos, el papa indució-y a que se casara en 1209 con Constanza d'Aragón y de Castiella, vilba del Rei Emerico d'Hungría.
Emperador Otón de Brunswick foi coronáu emperador como Otón IV pol papa Inocencio III en 1209, cola esperanza d'acabar cola hexemonía de la casa de Hohenstaufen; la enemistá del papáu col padre de Federicu, Enrique VI, y el so güelu, Federicu Barbarroja, fuera bultable, al topetar les pretensiones imperiales de los Hohenstaufen coles papales, que pasaben por crear n'Europa un gobiernu teocráticu central col papa a la cabeza. Sicasí, Otón IV nun s'amosó como'l campeón papal esperáu, y en setiembre de 1211 la Dieta Imperial de Núremberg decidió confirmar a Federicu como Rei de Romanos, esto ye, candidatu eleutu p'asoceder a Otón IV. Otón habíase enemistado colos trés arzobispos eleutores del Sacru Imperiu (los de Mainz, Colonia y Tréveris) y al pretender retomar, agora pa la Casa de Welf, el proyeutu imperial de los Hohenstaufen, el papáu haber marcáu como enemigu, y Inocencio III lo había escomulgáu. Sicasí, pudo caltener la so posición hasta que foi ganáu na batalla de Bouvines nel mes de xunetu de 1214 poles fuercies del Rei Felipe II de Francia. Foi depuestu en 1215.
Federicu foi de nuevu escoyíu en 1212 y coronáu Rei de Romanos el 9 d'avientu de 1212 en Mainz; una nueva ceremonia de coronación tuvo llugar al ser depuestu Otón IV en 1215. L'autoridá de Federicu n'Alemaña yera débil, como lo demuestren les continues confirmaciones de la so eleición. Namái'l sur d'Alemaña, onde s'atopaben los sos territorios patrimoniales (Suabia) reconocer con dalgún grau d'adherencia a la so causa; nel norte d'Alemaña, centru neurálxicu del poder güelfo, Otón siguía ostentando'l poder real ya imperial magar la so escomunión. Sicasí, la so derrota na batalla de Bouvines obligar a retirase al nucleu güelfo, onde, práuticamente ensin nengún sofitu, foi asesináu en 1218. Los príncipes eleutores alemanes, sofitaos por Inocencio III, volvieron confirmar una vegada más a Federicu como Rei de Romanos en 1215, y el mesmu papa coronar rei n'Aquisgrán el 23 de xunetu de 1218. La política papal, entós daquella, pretendiera faer de Federicu un vasallu fiel a la so causa; sicasí, Inocencio III nun se sentía lo suficientemente cómodu defendiendo la candidatura imperial de Federicu, quien a lo último yera miembru de la familia Hohenstaufen, una «fonduxe de víbores», que yera sofitada por munches faición gibelinas contraries a los intereses papales.
Nun foi hasta 1220 cuando, tres trabayoses negociaciones con Inocencio III y el so socesor Honorio III –qu'asocedió a aquél en 1216, y que fuera profesor del propiu Federicu–, Federicu foi coronáu Sacru Emperador Romanu en Roma pol Papa, el 22 de payares de 1220. Coles mesmes, el so fíu mayor, Enrique, foi coronáu como Rei de Romanos. Les condiciones prometíes en cuenta de la coronación fueron dures ya incluyíen condonar la delda pontificia, arrenunciar a la condición de legáu apostólicu nel Reinu de Sicilia, socorrer al Imperiu Llatín de Constantinopla y embarcase nuna cruzada escontra Tierra Santa pa recuperar los Santos Llugares. Federicu, una vegada coronáu, nun s'amosó bien dispuestu a cumplir estes promeses, anque faló de preparar una cruzada. Pela so parte, casó a una fía so col emperador de Nicea, lo cual demostró a les clares el so pocu interés en socorrer al Imperiu Llatín de Constantinopla.
Federicu nun daba signos de querer abdicar al Reinu de Sicilia, pero caltenía la firme intención de tener dixebraes los dos corones. Alemaña dexar al so fíu, pero, en cuanto emperador, caltenía la suprema autoridá. Habiendo crecíu en Sicilia, ye probable que se sintiera más italo-normandu qu'alemán, pero sobre manera conocía bien el potencial del reinu sicilianu, con una floreciente agricultura, ciudaes grandes y con bonos puertos, amás de la estraordinaria posición estratéxica nel centru del Mediterraneu.
A diferencia de la mayoría de los Emperadores del Sacru Imperiu, Federicu pasó poco tiempu n'Alemaña. En 1218 ayudó a Felipe II de Francia y al duque de Borgoña, Eudes III, a acabar cola guerra de socesión na Champaña, al invadir la Lorena, prindando y quemando Nancy, onde tomó prisioneru a Teobaldo I de Lorena y obligó-y a que retirara'l so sofitu al pretendiente champañés Erard de Brienne. Tres la so coronación en 1220, Federicu apenes si volvió salir d'Italia hasta 1236, salvu pa la Sesta Cruzada. En 1236 fixo un viaxe d'un añu a Alemaña, y al so regresu en 1237, pasó'l restu de la so vida, 13 años, nel sur d'Italia o en Sicilia.
Nel Reinu de Sicilia (usualmente llamáu naquel tiempu'l Regnum), qu'entós entendía tamién el sur d'Italia hasta la Campania, realizó una intensa y dacuando impopular llabor de reformes. Modificó les lleis del so güelu Rogelio II de Sicilia, promulgando les Constituciones de Melfi en 1231; nelles reorganizaba'l reinu de Sicilia como una monarquía autoritaria, con un gobiernu centralizáu, renegando del feudalismu. Estes lleis siguieron siendo, con unes mínimes reformes, les lleis básiques de Sicilia hasta 1819. Por cierto que ciertes nueves lleis contradicíen la so promesa al papa d'arrenunciar a la legatura apostólica sobre'l reinu, que dába-y derechu a controlar los asuntos eclesiásticos y a deponer y nomar clérigos y obispos. Ello ye que les sos continues esfriegues col papáu na forma de les lluches ente güelfos (pro-papales) y gibelinos (pro-emperador), sobre manera nel norte y sur d'Italia, llevar a promulgar nuevos impuestos y a alzar los antiguos nel Regnum, lo qu'aumentaron la so impopularidá.
Polo xeneral, el so asuntos alloñar de la so capital, Palermo, y prefería pasar los momentos de folganza cazando en Campania o en Puglia. Mientres esti periodu fíxose construyir, como pabellón de caza, Castel del Monte y, como patrón de les lletres fundó en 1224 la Universidá de Nápoles, agora llamada Università Federicu II nel so honor.
Confederación colos Príncipes Eclesiásticos El Tratáu de la Ilesia col Príncipe, o Confoederatio cum principibus ecclesiasticis, del 26 d'abril de 1220 foi emanado de Federicu II como concesión a los obispos alemanes pa tener la so collaboración na eleición del so fíu Enrique como Rei d'Alemaña. El documentu representa una de les más importantes fontes llexislatives del Sacru Imperiu Romanu Xermánicu nel territoriu alemán.
Con esti actu Federicu II arrenunciu a un ciertu númberu de privilexos reales en favor de los príncipes-obispos. Foi un verdaderu cambéu nel equilibriu del poder, un nuevu diseñu que tenía de llevar a mayores ventayes nel control d'un territoriu vastu y llonxanu.
Ente los munchos derechos adquiríos, los obispos asumieron el d'acuñar moneda, decretar impuestos y construyir fortificaciones. Amás, éstos llograron tamién la facultá d'instituyir tribunales nos sos señoríos y de recibir l'asistencia del rei o del emperador pa faer respetar los xuicios emanados nos territorios en cuestión. La condena d'una corte eclesiástica significaba automáticamente una condena y una punición de parte del Tribunal Real o Imperial. Ye más, una escomunión traducíase automáticamente nuna sentencia como criminal de parte del tribunal del Rei o del Emperador. El ligamen ente'l tribunal del Estáu y el llocal del Príncipe Obispu soldóse indisolublemente.