thumb|210px|Antigua inscripción yemenina en qatabánico.
Yeme foi unu de los más antiguos centros de civilización nel Oriente Próximu.Arabian Peninsula, 1000 B.C.–1 A.D. Timeline of Art History | The Metropolitan Museum of Art. La so tierra, relativamente fértil, y el so clima húmedu dexaron el desenvolvimientu d'una población estable. Esti fechu foi yá reconocíu pol xeógrafu griegu Claudio Ptolomeo, quien se refirió a Yeme nos sos testos como Eudaimon Arabia (términu más conocíu pola so traducción llatina, Arabia Felix), la ‘Arabia feliz'.
Ente'l sieglu XII e.C. y el sieglu VI d. C., la zona foi apoderada por trés civilizaciones socesives, que controlaron el codalosu tráficu d'especies: los mineos, los sabéivos y los himyaritas.Arabian Peninsula, 2000–1000 B.C. Timeline of Art History | The Metropolitan Museum of Art.
thumb|210px|Quemaperfumes yemenín del sieglu III a C.
Historia antigua thumb|210px|Un rei himyarita.
Hacia l'añu 5000 e.C. , nos montes del norte de Yeme yá esistíen asentamientos relativamente grandes pa la so dómina.McLaughlin, Daniel: Yemen: The Bradt Travel Guide (páx. 4).
El reinu de Saba, que la so capital créese que foi Marib, surdíu dende'l sieglu VIII e.C. , algamó un gran poderíu pola so situación estratéxica, ente la India y el Mediterraneu, lo que-y dexó monopolizar el tráficu d'especies. Según l'Antiguu Testamentu, Salomón, rei d'Israel, recibió nel sieglu X e.C. la visita de la opulenta Reina de Saba; la rellumanza del so séquitu puede ser un ecu de la fascinación que les riqueces del reinu sabeo producieron na dómina. Escontra'l sieglu VIII e.C. los sabéivos, p'ameyorar los sos regadíos, construyeron una represa, de la qu'entá esisten muertes. Paez ser que tuvo en funcionamientu hasta l'añu 57 d. C., esto ye, mientres más d'un mileniu. En Marib inda pueden trate los restos d'un gran templu, que permaneció de pies mientres casi catorce sieglos.
Ente'l 700 y el 680 e.C. , el reinu de Awsan apoderó Adén y la so redolada. El sabeo Mukarrib Karib'il Watar que tenía'l títulu de rei, conquistó tol reinu de Awsan, ampliando'l territoriu de Saba, al incluyir gran parte de Arabia del Sur. La falta d'agua na península arábiga torgó que los sabéivos unificaren tola península. En llugar d'ello, establecieron delles colonies pa controlar les rutes comerciales.
Nel añu 24 e.C. , los sabéivos refugaron una espedición romana mandada pol procónsul d'Exiptu, Elio Galu, quien tuvo qu'arrenunciar de la idea de conquistar la Arabia Felix.
A partir del sieglu III d. C., el reinu de Saba pasa a ser apoderáu por una nuevu dinastía, la himyarita, polo que d'equí p'arriba se fala del reinu de Himyar. Los himyaritas conquistaren Sana'a nel sieglu II y nel añu 275 conquistaron Hadramout, Najran y Tihama. La capital del nuevu reinu foi treslladada nel sieglu V a Dhafar (agora un pequeñu pueblu, na rexón d'Ibb). Tamién comerciantes, los himyaritas fueron sicasí culturalmente inferiores a los sabéivos. Dhu Nuwas, Rei de Himyar, adoptó'l xudaísmu como relixón del estáu, y escorrió a los cristianos, lo que causó una guerra col cristianu reinu d'Aksum, na actual Etiopía. Himyar foi invadíu y conquistáu por Aksum nel añu 533. Cuarenta años dempués (572), el reinu foi anexonáu pola Persia sasánida.
La Edá Media L'Islam llegó a Yeme alredor del añu 630, en vida del profeta Mahoma. Tres la conversión del gobernador persa, Badhan, munchos de los xeques y les sos tribus abrazaron tamién l'Islam. A partir d'entós, Yeme pasó a formar parte del califato árabe, de los que nun yera más qu'una provincia remota. Mientres el sieglu VIII, gobernando en Bagdag la dinastía abásida, empiecen a apaecer en Yeme pequeños estaos independientes de facto. Na zona costera empieza nel añu 819 el dominiu de la dinastía zayidita o zayidí, d'obediencia chiíta, fundada por Yayha ben Yahya ben Qasim ar-Rassi, que estableció una estructura política teocrática que, con distintes vicisitúes, duró hasta los nuesos díes.Wheatley, Paul (2001): The Places Where Men Pray Together: Cities in Islamic Lands, Seventh Through the Tenth Centuries (páx. 128). Chicago: University of Chicago Press, 2001. ISBN 0226894282 En 1021 los zayiditas fueron reemplazaos por otra dinastía local, los banu nagagh (o nayajidas); derrotaos polos sulayhidas en 1060;J. D. Fage; y Oliver, Roland Anthony (1977): The Cambridge History of Africa (volume 3, páx. 119). ambridge University Press, 1977. ISBN 0521209811. quien en 1159 fueron de la mesma sustituyíos polos mahditas.
Los califes sunníes d'Exiptu ocuparon gran parte del norte de Yeme mientres el sieglu XI, pero'l poder llocal foi exercíu por dinastíes yemenines, como los zayiditas, los banu nagagh, y los banu sulayh. En 1174 los ayyubitas exipcios conquistaron Adén y en 1189 Sana'a y tol territoriu de Yeme; pero'l so poder debilitar escontra 1250, cola subsiguiente apaición de nuevos estaos locales, rexíos por dinastíes como la rassulita (hasta 1442), y la tahirita (hasta 1516). A finales del sieglu XV faen la so apaición los portugueses, qu'unvien delles espediciones p'amestase l'estrechu de Bab-el-Mandeb y faese asina col control del tráficu de especies. En 1517 llogren finalmente apoderase d'Adén, que va siguir nel so poder hasta 1538. En 1517 la mayor parte del territoriu de Yeme convirtióse nominalmente en parte del Imperiu otomanu, anque'l poder real siguió en manes de los imánes zayiditas. En 1538 el sultán otomanu Solimán el Magníficu arrampuñó'l puertu de Adén a los portugueses.
Sieglos XVII-XX Ente 1628 y 1634, Seid Jassem, llamáu Jassem el Kebir (el Grande) combate y espulsa a los turcos de Yeme, y apodérase inclusive de Adén. Restablezse la dinastía zaydita, con capital en Sanaa. Adén, sicasí, independizar de los zayditas en 1740. Ibn Saud, de la dinastía wahabita -antepasáu del actual Rei de Arabia Saudita- apoderar a finales del sieglu XVIII, aprovechando la decadencia del Imperiu otomanu, de la práutica totalidá de la Península Arábiga, incluyendo'l territoriu yemeni. En tiempos del Sultán Mahmud II, sicasí, el Bajá d'Exiptu, Mehmet Alí, combate y vence a los saudinos, restaurando nominalmente el dominiu otomanu (na práutica, exipciu) en Arabia. En 1837 Kultschuck Ibrahim Pachá, xeneral de Mehemet Alí, invade'l Yeme, ocupa Sanaa y obliga al Imán de Yeme a abdicar en favor del Bajá d'Exiptu.
En 1839 l'enclave de Adén ye cedíu a los británicos. Los otomanos taben esmolecíos alrodiu de la espansión británica de la India hasta'l Mar Colorado y Arabia. Volvieron a la Tihama en 1849 dempués d'una ausencia de dos sieglos; anque solamente llograron conquistar Sana'a y les tierres altes en 1872. A partir de 1892 producir en Yeme una insurrección contra los exipcios. En 1904 restablezse la dinastía zaydita, na persona del imán Yahya Ibn al-Husayn, pero baxu control turcu. Una nueva insurrección, en 1911, consigue arrincar de los turcos una mayor autonomía.
El reinu independiente (Yeme del Norte) 280px|thumb|División de Garrar ente Yeme y Arabia Saudita en 1934. Tres la I Guerra Mundial y la derrota del Imperiu Turcu, Yeme consigue la so independencia de iure, siendo'l imán zaydita nomáu Rei de Yeme en 1918, anque nun ye reconocíu polos británicos hasta 1925.
En 1926 el Rei saudita Abdulaziz bin Saúd, que'l so oxetivu yera la unificación de tola península sol so poder, invade Yeme, en conquistando'l restu de Arabia. Al añu siguiente, tres un tratáu colos británicos, retírase, reponiendo al imán Yahya Ibn al-Husayn nel so tronu. Sicasí, en 1934, españen tensiones ente los reinos saudita y yemenín por causa de la rexón fronteriza de Garrar y de les rellaciones del reinu yemenín con Italia. La crisis resolver por intermediación de Gran Bretaña, quien axudica'l Garrar a los saudites y la reconocencia del protectoráu británicu sobre Adén, por 40 años.
El reinu de Yeme participa en 1945, xunto con Exiptu, Siria, El Líbanu, Xordania y Arabia Saudita na fundación de la Lliga Árabe, a la que darréu se xuntarán otros estaos. En 1947 ingresa na ONX, consiguiendo asina la plena reconocencia internacional.
La intención de Yahya Ibn al-Husayn yera convertir la monarquía, qu'hasta entós fuera electiva, n'hereditaria, imponiendo como'l so socesor al so fíu Ahmad. La oposición de la nobleza condució en 1948 a un intentu de golpe d'estáu, nel que'l Rei foi asesináu. El so fíu, Ahmad ibn Yahya reprimió con durez la oposición al réxime. Ahmad empecipió una política de confrontación con Gran Bretaña, pola mor del contenciosu pola posesión de Adén, inda colonia británica. Robló un alcuerdu d'unión con Exiptu y Siria (entós la República Árabe Xunida), colos que formó parte de los "Estaos Xuníos Árabes" ente 1958 y 1961. El Rei Ahmad morrió en setiembre de 1962. Asocedió-y el so fíu Muhammad al-Badr, pero foi pocu dempués depuestu por fuercies revolucionaries, que tomaron el control de la capital ya instauraron la República Árabe de Yeme. Producióse un conflictu ente delles naciones árabes, yá que Exiptu sofitó a la naciente república, ente que Xordania y Arabia Saudita sofitaben a los siguidores de la monarquía. El conflictu enllargar hasta 1967, con enfrentamientos esporádicos; esi añu les tropes exipcies retirar de Yeme. En 1968, tres un últimu asediu de la capital polos partidarios de la monarquía, algamóse por fin la reconciliación. Arabia Saudita reconoció oficialmente a la República en 1970.
Yeme del Sur La rexón de Adén, so dominiu británicu dende 1839, formó parte de la India británica hasta 1937. Esi añu, Adén tresformar nuna colonia de la Corona, y los territorios axacentes en dos protectoraos británicos, oriental y occidental. En 1959 seis de los xeques del protectoráu occidental de Adén, so los auspicios de Gran Bretaña que pretendía detener asina'l so deriva panarabista, crearon una federación d'emiratos, la Federación de Arabia del Sur, que s'integró na Commonwealth. Más palantre incorpórense otros emiratos, tantu del protectoráu oriental como del occidental, y en 1963 ingresa na Federación la colonia de Adén, anque caltién la so estatus de colonia de la corona.
Sicasí, asocédense les revueltes anti-britániques, dirixíes por dos grupos nacionalistes rivales, el Frente de Lliberación del Yeme del Sur Ocupáu, y el Frente de Lliberación Nacional. En febreru de 1963, empecípiense los primeros ataques contra les tropes britániques. El 10 d'avientu, tres un atentáu nel aeropuertu de Adén contra l'Altu Comisariu Británicu, sir Kennedy Trevasky ya integrantes del Conseyu Supremu Federal, nel que resultó mancáu esti altu cargu y un ministru, declaróse l'estáu d'esceición. Los enfrentamientos fueron faciéndose progresivamente más duros con numberoses víctimes en combates y ataques horroristes. En 1967 retírense les tropes britániques, y toma el poder el Frente de Lliberación Nacional, d'orientación marxista. El 30 de payares d'esi añu proclámase la República Popular de Yeme del Sur, el primer estáu comunista árabe de la historia.Schmitthoff, Clive Macmillan: Schmitthoff's select essays on international trade law (páx. 390). En 1969 consigue'l poder l'ala radical del FLN, y el país ye rebautizado como República Popular Democrática de Yeme del Sur. Ye un réxime de partíu únicu, el Partíu Socialista de Yeme, qu'establez estrechos llazos cola Xunión Soviética, China, Cuba y la OLP.
Les dos repúbliques thumb|200px|Ali Abdullah Saleh.