La batalla d'Antietam (tamién conocida na historiografía sudista como batalla de Sharpsburg) foi'l primer gran enfrentamientu armáu de la guerra civil d'Estaos Xuníos que se produció en territoriu nortizu. La batalla tuvo llugar el 17 de setiembre de 1862, cerca de Sharpsburg, nel condáu de Washington, Maryland, Estaos Xuníos, y pela redolada del regatu Antietam. La batalla formó parte de la Campaña de Maryland y trátase de la más sangrienta de la historia de los Estaos Xuníos que se llibrara nun solu día, con cuasi 23 000 baxes.McPherson, páx. 3.

N'escorriendo al xeneral confederáu Robert E. Lee nel territoriu de Maryland, el mayor xeneral del Exércitu de la Xunión George B. McClellan atacó al exércitu de Lee qu'estableciera posiciones defensives tres el regatu Antietam. A l'amanecida del 17 de setiembre, el Cuerpu d'Exércitu del mayor xeneral Joseph Hooker realizó un poderosu ataque sobre'l lladral esquierdu del exércitu sudista. Los ataques y contraataques estender a lo llargo del maizal de Miller y alredor de la ilesia de los Dunker (Dunker Church n'inglés). La Unión llogró finalmente enfusar pel centru del Exércitu confederáu atacando na zona del Camín Fundíu (Sunken Road), pero la ventaya de los federales nun se consolidó. Pela tarde, el Cuerpu d'Exércitu del mayor xeneral Ambrose Burnside entró n'aición tomando una ponte de piedra sobre'l Antietam Creek y avanzando contra'l lladral derechu del Exércitu confederáu. Nun momentu crucial, la división del mayor xeneral A. P. Hill llegó procedente de Harpers Ferry. Magar cuntar con una desventaxa numbérica de dos contra unu, Lee unvió toles sos tropes, ente que McClellan unvió al combate menos de trés cuartes partes de les suyes, faciendo posible a Lee llantar cara a los federales. Mientres la nueche dambos exércitos consolidaron les sos llinies. A pesar de les severes baxes, Lee siguió realizando escaramuzas contra McClellan el 18 de setiembre, mientres retiraba'l so maltrecho exércitu al sur del ríu Potomac.Battle Sumary: Antietam, MD

A pesar de la superioridá numbérica de la Xunión, los ataques de McClellan fracasaron nel oxetivu de concentrar les tropes, dexando a Llei turnar les sos tropes nel interior de les sos files pa faer frente a cada turniada. Sicasí les abondoses fuercies en reserva coles que cuntaba McClellan y que podríen ser esplegaes pa llograr ésitos alcontraos, McClellan fracasó nel intentu de destruyir l'exércitu de Lee. Sicasí, la invasión de Maryland por Lee quedó detenida, anque ésti pudo retirase a Virxinia ensin oposición per parte del cautelosu McClellan. Magar la batalla nun refundió un resultáu concluyente en términos tácticos, tuvo una importancia única, una y bones la victoria táctica de la Xunión foi abonda pa dar al presidente Abraham Lincoln la seguridá p'anunciar la so Proclama d'Emancipación.

Contestu históricu y la Campaña de Maryland El Exércitu de Virxinia del Norte de Robert E. Lee —45 000 homes— enfusó nel estáu de Maryland el 3 de setiembre de 1862, tres la so victoria na Segunda batalla de Bull Run el 29 d'agostu. La estratexa de Lee yera faer atroxu de provisiones y reclutar más soldaos nel estáu fronterizu de Maryland,Maryland yera un estáu esclavista anque nun se xunió a la Confederación. nel qu'había un númberu considerable de simpatizantes de los confederaos, y llograr un impautu na opinión pública previu a les cercanes eleiciones a celebrar nel Norte. L'impautu social foi diversu; nun se llograron tantes adhesiones en Maryland pa la so causa por aciu el soníu del Maryland, My Maryland proveniente del Exércitu de Virxinia del Norte como Lee esperara, y la débil ventaya estratéxica llograda pol Exércitu unionista del Potomac en Antietam anuló cualquier ésitu que Lee tuviera n'atraer a los habitantes de Maryland pa la so causa. Dellos políticos confederaos, incluyendo al presidente Jefferson Davis, creyeron nun posible aumentu de la reconocencia estranxera si llograben una victoria militar en suelu del Norte; pensando qu'una victoria diéra-yos reconocencia y sofitu económicu per parte del Reinu Xuníu y Francia. Sicasí, nun hai pruebes de que Lee pensara que'l Sur tenía de basar los sos planes militares nesta posibilidá.Sears, páxs. 65-66; McPherson, páxs. 88-95.

miniatura|250px|left|Ponte en Harpers Ferry, Viginia Occidental. Ente que los 90 000 homes del Exércitu del Potomac de McClellan mover pa interceptar a Llei, dos soldaos de la Xunión (el cabu Barton W. Mitchell y el sarxentu primeru John M. BlossSears, páx. 112; McPherson, páx. 108. del 27º Reximientu d'Infantería de Voluntarios d'Indiana) afayaron una copia tresmanada de los mapes detallaos de la batalla del propiu Llei —Orde especial 191— qu'envolubraba tres cigarros. La orde indicaba que Lee estremara'l so exércitu y tremáu xeográficamente partes del mesmu (a Harpers Ferry, en Virxinia Occidental, y Hagerstown, en Maryland), de manera que cada grupu podía ser aislláu y vencíu si McClellan mover cola abonda rapidez. Sicasí, McClellan esperó unes 18 hores antes de decidir sacar ventaya d'esta información y reorganizar les sos tropes, polo que desperdició la oportunidá de infligir a Lee una derrota decisiva.McPherson, páx. 109.

Na Campaña de Maryland hubo dos enfrentamientos d'importancia previos a la batalla d'Antietam: el Mayor Xeneral Thomas J. Stonewall Jackson (Muriu de piedra Jackson) prindó Harpers Ferry y McClellan llogró pasar al traviés de los montes Blue Ridge gracies a la so victoria na batalla de South Mountain. El primeru d'ellos tuvo importancia por cuenta de que una gran parte del exércitu de Lee tuvo ausente del campu de batalla de primeres de la batalla d'Antietam, esperando la rindición de la guarnición de la Xunión; el segundu por cuenta de que les fuertes defenses confederaes en dos pasos de los montes retrasaron lo suficiente la meyora de McClellan pa dexar a Lee concentrar el restu de les sos tropes en Sharpsburg.McPherson, páxs. 110-12.

Orde de batalla Les fuercies confederaes que conformaben l'Exércitu de Virxinia del Norte (Army of Northern Virxinia) empecipiaron la campaña de Maryland con alredor de 50 000 homes n'armes. Sicasí, pa la batalla d'Antietam les baxes en combate, enfermedaes y deserciones amenorgaren esti númberu a aproximadamente 35 000.Taylor, Walter H., Four Years with General Lee, Indianápolis: Indiana University Press, 1996, páxs. 61, 73. Vease tamién Official Record, Tomu 19, parte 2, páx. 602. El xeneral Lee cuntaba con 246 cañones, 92 d'ellos d'ánima estriada ("rifled"). Les fuercies de la Xunión (l'Exércitu del Potomac, reforzáu con elementos del disueltu Exércitu de Virxinia de John Pope) disponía d'unos 90 000 homes y 300 cañones, el sesenta per cientu d'ellos d'ánima estriada.

Tropes de los Estaos Confederaos d'América

El Exércitu de Virxinia del Norte, al mandu del xeneral Robert E. Lee, taba entamáu en dos grandes Cuerpos d'infantería.Eicher, páx. 337. A pesar de que na mayor parte de la historiografía, incluyendo los documentos oficiales (Official Records), presentábase la organización d'estos Cuerpos d'exércitu, la designación de les tropes nun foi fecha de manera formal hasta'l 6 de payares de 1862, dempués de la Campaña de Maryland. Mientres la mayor parte de 1862, la unidá de Longstreet incluyir na ala derecha, y la de Jackson na izquierda.

El Primer Cuerpu, sol mandu del Mayor Xeneral James Longstreet, taba constituyíu por: La división del mayor xeneral Lafayette McLaws (brigaes de los brigadieres xenerales Joseph B. Kershaw, Howell Cobb, Paul J. Semmes y William Barksdale, y artillería del mayor Samuel P. Hamilton); La división del mayor xeneral Richard H. Anderson (brigaes de los brigadieres xenerales Cadmus M. Wilcox, Winfield F. Featherston, Lewis A. Armistead, Roger A. Prior y Ambrose R. Wright y del coronel William A. Parham; y artillería del mayor John S. Saunders); La división del brigadier xeneral David R. Jones (brigaes de los brigadieres xenerales Robert A. Toombs, Thomas F. Drayton, Richard B. Garnett y James L. Kemper y los coroneles Joseph T. Walker y George T. Anderson, y una batería d'artilleríaLos trés restantes bateríes de la división permanecieron en Leesburg, Virxinia); La división del mayor xeneral John G. Walker (brigaes del brigadier xeneral Robert Ransom, Jr. y del coronel Van H. Manning); La división del brigadier xeneral John Bell Hood (brigaes de los coroneles William T. Wofford y Evander M. Law, y artillería del mayor Bushrod W. Frobel); La brigada independiente del brigadier xeneral Nathan G. "Shanks" Evans; Artillería de reserva, sol mandu de los coroneles James B. Walton y Stephen D. Lee.

El Segundu Cuerpu, sol mandu del xeneral de división Thomas J. "Stonewall" Jackson taba constituyíu por:

La división Ewell, al mandu del brigadier xeneral Alexander R. Lawton (brigaes de los brigadieres xenerales Jubal A. Early y Harry T. Hays y de los coroneles Marcellus Douglass y James A. Walker; y artillería del mayor Alfred R. Courtney); La división del mayor xeneral Ambrose P. Hill (Conocida como Light Division o División llixera, brigaes de los brigadieres xenerales Lawrence O'Bryan Branch, Maxcy Gregg, James J. Archer y William Dorsey Escolgar y los coroneles John M. Brockenbrough y Edward L. Thomas; y artillería del teniente coronel R. Lindsay Wagner); La división Jackson, al mandu del brigadier xeneral John R. Jones (brigaes del brigadier xeneral William E. Starke, de los coroneles Andrew J. Grigsby, E.T.H. Warren y del capitán J. E. Penn; y artillería del mayor Lindsay M. Shumaker); La división del mayor xeneral Daniel Harvey Hill (brigaes de los brigadieres xenerales Roswell S. Ripley, Robert E. Rodes, Samuel Garland, Jr. y George B. Anderson y del coronel Alfred H. Colquitt, y artillería del mayor Scipio Pierson).

Les unidaes restantes yeren la División de Caballería, sol mandu del mayor xeneral J.E.B. Stuart, integrada poles brigaes de los brigadieres xenerales Wade Hampton y Fitzhugh Lee y del coronel Thomas T. Munford, con artillería montada sol mandu del capitán John Pelham; y l'artillería de reserva, mandada pol brigadier xeneral William N. Pendleton. El Segundu Cuerpu taba entamáu con artillería axunto a cada división, en contraste col Primer Cuerpu, que la so artillería acutar al nivel del cuerpu.

Tropes de los Estaos Xuníos d'América

250px|miniatura|derecha|Lincoln con MacClellan y la so Estáu Mayor na granxa de Grove dempués de la batalla. Los personaxes notables (pela izquierda) son: 5. Alexander S. Webb, xefe del Estáu Mayor, 5º Cuerpu; 6. McClellan; 8. Dr. Jonathan Letterman; 10. Lincoln; 11. Henry J. Hunt; 12. Fitz John Porter; 15. Andrew A. Humpheys; 16. Cap. George Armstrong Custer. El Exércitu del Potomac del mayor xeneral George B. McClellan tuvo reforzáu por unidaes absorbíes del Exércitu de Virxinia de John Pope, incluyendo en total seis cuerpos d'infantería.Eicher, páx. 338.

El Primer Cuerpu (Cuerpu I), sol mandu del mayor xeneral Joseph Hooker, taba constituyíu por: La Primer División del brigadier xeneral Abner Doubleday (brigaes de los brigadieres xenerales Marsena R. Patrick y John Gibbon, del coronel Walter Phelps, y del teniente coronel J. William Hofmann; y artillería al mandu del capitán J. Albert Monroe); La Segunda División del brigadier xeneral James B. Ricketts (brigaes de los brigadieres xenerales Abram Duryée y George L. Hartsuff y el coronel William A. Christian, y dos bateríes d'artillería); La Tercer División del brigadier xeneral George G. Meade (brigaes del xeneral de brigada Truman Seymour y de los coroneles Albert L. Magilton y Thomas F. Gallagher; y tres bateríes d'artillería).

El Segundu Cuerpu (Cuerpu II), sol mandu del mayor xeneral Edwin V. Sumner, taba constituyíu por: La Primer División del mayor xeneral Israel B. Richardson (brigaes de los brigadieres xenerales John C. Caldwell y Thomas F. Meagher y el coronel John R. Brooke, y dos bateríes d'artillería);