Мэры Тофт (; у дзявоцтве Дэнаер, у некаторых крыніцах — Тофтс; 21 лютага 1703, Годалмінг, Сурэй, Англія) — англічанка, якая стала цэнтральнай фігурай гучных спрэчак у 1726 годзе. Увёўшы ў зман лекараў, Тофт пераканала іх у тым, што нарадзіла трусаў.
У 1726 годзе Тофт зачала дзіця, аднак яе цяжарнасць завяршылася выкідкам. Заявіўшы аб нараджэнні фрагментаў жывёл, Тофт зацікавіла мясцовага хірурга Джона Ховарда, які стаў расследаваць гэты выпадак. Прымаючы роды, Ховард выявіў не немаўля, але часткі жывёльных арганізмаў, пра што ён паведаміў шэрагу вядомых дактароў. У сваю чаргу яны звярнуліся да Натаніэля Сент-Андрэ, прыдворнаму хірургу караля Георга I. Даследаваўшы сведчанні, Сент-Андрэ вырашыў, што выпадак Тофт не быў сфальсіфікаваны. Скептычна да яго высноў паставіўся Кірыак Алерс — іншы хірург, пасланы каралём да Тофт. Ужо набыўшы пэўную вядомасць, Тофт была прывезена ў Лондан, дзе яе старанна вымералі і змясцілі пад бесперапыннае назіранне. Калі ж высветлілася, што яна больш не можа нарадзіць труса, жанчына прызналася ў падмане, за што падвергнулася арышту па абвінавачванні ў махлярстве.
Пасля гэтага рушыла хваля кпінаў, якая пасеяла паніку ў медыцынскім асяроддзі і каштавала кар’еры шэрагу буйных хірургаў. Выпадак Тофт неаднаразова абыгрываўся ў сатыры, у прыватнасці, у творчасці Уільямам Хогарта, вядомага сваёй крытыкай уласцівай лекарам даверлівасці. Тофт жа ў выніку была вызваленая без прад’яўлення абвінавачванняў і адпушчаная дадому.
Агалоска Гісторыя Тофт упершыню прыцягнула ўвагу грамадскасці на зыходзе кастрычніка 1726 года, калі чуткі пра справу дасягнулі Лондана. У прыватнасці, 19 лістапада адпаведная нататка з’явілася ў выданні Mist’s Weekly Journal:«Беднай жанчыне», Мэры Тофт, тады было 24 або 25 гадоў. Дачка Джона і Джэйн Дэнаераў прыняла хрышчэнне пад імем Мэры Дэнаер 21 лютага 1703 года. У 1720 годзе яна выйшла замуж за Джошуа Тофта, чаляднік краўца; у пары было трое дзяцей: Мэры, Эн і Джэймс. У адпаведнасці з укладам жыцця XVIII стагоддзя, Тофт, зноў зацяжарыла ў 1726 годзе, працягвала працаваць на палях. У пачатку цяжарнасці яна скардзілася на балючыя адчуванні, якія заміналі працы, і ў жніўні яе арганізм нібыта вылучыў некалькі кавалкаў плоці. Адзін з іх быў супастаўны па памеры з рукой Тофт. Мяркуецца, што гэта магло стаць вынікам паталогіі ў развіцці плацэнты, якая пацягнула спыненне росту эмбрыёна і выкід згусткаў крыві і плоці. Роды адбыліся 27 верасня. У іх прыняў удзел сусед сямейства, які затым паказаў выкінутую плоць маці і свякрухі. Апошняя, будучы акушэркай, прадэманстравала плоць Джону Ховарду, акушэру з Гілдфарда з трыццацігадовым стажам.
Першапачаткова Ховард адхіліў думку аб магчымай прыналежнасці плоці арганізму жывёлы, аднак на наступны дзень адмяніў запланаваную практыку і вырашыў наведаць Тофт. Спачатку ён азнаёміўся з прадуктам родаў, пасля чаго агледзеў Мэры, не выявіўшы нічога незвычайнага. Калі ж сітуацыя з выкідам паўтарылася, Ховард вярнуўся да Тофт і аднавіў вывучэнне праблемы. Згодна з запісам ад 9 лістапада таго года, на працягу наступных некалькіх дзён Тофт выкінула «тры лапы ката паласатай расфарбоўкі і адну лапу труса: вантробы былі кацінымі, і ў іх знаходзіліся тры часткі пазваночніка вугра… Заднія лапы ката, магчыма, узніклі ў яе ўяўленні з-за яе любімага ката, які спаў з ёй у ложку па начах». Стан Тофт, відавочна, зноў пагоршыўся, і на працягу наступных сутак яна выдзяліла яшчэ некалькі фрагментаў труса.
З цягам часу гісторыя набывала вядомасць, і 4 лістапада Генры Дэвенант, які знаходзіўся пры двары караля Георга I, прыбыў у Сурэй каб асабіста пераканацца ў падзеях, якія адбыліся. Ён вывучыў ўзоры тканін, пададзеныя яму Ховардам, а затым, відавочна перакананы ў сапраўднасці выпадку, вярнуўся ў Лондан. Ховард накіраваў Тофт у Гілдфард, дзе абяцаў прыняць роды труса на вачах у любога, хто ставіў пад сумнеў гісторыю жанчыны. Некаторыя з лістоў, што Ховард пасылаў Дэвенанту для паведамлення яго аб ходзе спраў, апынуліся ў размяшчэнні Натаніэля Сент-Андрэ, Швейцарскага хірурга, які з 1723 года служыў пры каралеўскім доме. Пасля Сент-Андрэ падрабязна выклаў змест аднаго з гэтых лістоў у сваім памфлеце «Кароткі аповяд аб незвычайным нараджэнні трусоў» (1727):
Расследаванне Уражаны кароль накіраваў услед за Сент-Андрэ Кірыякам Алерса. Ён прыехаў у Гілдфард 20 лістапада і, агледзеўшы пацыентку, не выявіў у яе ніводнай прыкметы цяжарнасці. Магчыма, ён западозрыў Тофт у махлярстве яшчэ тады, бо яна трымала калені і клубы шчыльна прыціснутымі, нібы перашкаджаючы выпадзення нейкага аб’екта. Сумніўным Алерсу здалося і паводзіны Ховарда, які забараніў каралеўскаму хірургу садзейнічаць прыняццю родаў. Пры гэтым варта адзначыць, што ў адной з папярэдніх працэдур Алерс, які не меў належнага акушэрскага вопыту, прычыніў Тофт моцную боль. Пераканаўшыся ў пастановачным характары паталогіі, Алерс заявіў, што нібыта паверыў у сапраўднасць справы. Затым ён, выбачыўшыся, выехаў у Лондан, забраўшы з сабой узоры трусінай плоці. Алерс старанна вывучыў доказы і высветліў, што плоць падвяргалася ручной апрацоўцы. У прыплодзе ён выявіў элементы саломы і зерня.
21 лістапада Алерс далажыў аб сваіх знаходках каралю, а затым і некаторым іншым высокапастаўленым асобам. На наступны дзень Ховард накіраваў Алерсу ліст, у якім прасіў аб вяртанні узораў плоці. Падазрэнні Алерса турбавалі як Ховарда і Сент-Андрэ, так і, верагодна, караля, які праз два дні камандзіраваў Сент-Андрэ з калегам у Гілдфард. Па прыбыцці іх сустрэў Ховард, які апавясціў дактароў аб двух нібыта нованароджаных трусах. Яна таксама выкінула некалькі фрагментаў, ідэнтыфікаваных як часткі плацэнты. Затым яе стан пагоршыўся; яна скардзілася на бесперапынную боль у правым баку жывата. Жадаючы папярэдзіць дзеянні Алерса, Сент-Андрэ сабраў пісьмовыя паказанні аднак, паводле некаторых сведкаў, ён мог паставіць пад сумнеў сумленнасць Алеса. 26 лістапада Сент-Андрэ правёў для караля анатамічную дэманстрацыю, якая пацвярджала гісторыю Тофт. Згодна з яго запісамі, ні ён, ні Малін не здагадваліся аб магчымым махлярстве жанчыны.
Кароль зноў накіраваў Сент-Андрэ ў Гілдфард, жадаючы прывезці Тофт ў Лондан і працягнуць даследаванні. Доктара суправаджаў вядомы акушэр Рычард Манінгем, другі сын біскупа чычэстэрскага Томаса Манінгема, і рыцар з 1721 года. Ён вывучыў Тофт і вызначыў, што правая частка яе жывата трохі павялічана. Акрамя таго, Манінгем прыняў у Тофт аб’ект, які ён распазнаў як мачавая бурбалка парсюка, выклікаўшы тым самым нязгоду Сент-Андрэ і Ховарда. Характэрна, што аб’ект выклікаў у Манінгема падазрэнні, паколькі ён выпускаў пах мочы. Усе ўдзельнікі працэсу дамовіліся захоўваць тое, што адбылося ў сакрэце, і ўжо 29 лістапада Тофт размясцілася ў лазнях Лейсі на Лестэрскіх палях.
Экспертыза
Апублікаваная на світанку газетнай эпохі гісторыя неўзабаве стала нацыянальнай сенсацыяй. Частка выданняў ўспрымала выпадак скептычна, а Norwich Gazette і зусім назвала аповяд жаночай плёткай. Нягледзячы на падазронасць гісторыі, многія лекары хацелі асабіста ўбачыць пацыентку. Пасля палітычны аглядальнік Джон Херві ў лісце свайму сябру Генры Фоксу пісаў:Пад строгім кантролем Сент-Андрэ жанчыну агледзелі некалькі буйных лекараў і хірургаў, сярод якіх быў і Джон Мабрэй. У кнізе «Жаночы лекар» () Мабрэй выказаў здагадку, што жанчыны могуць нараджаць нейкую істоту, названую ім «Сутэркін». Мабрэй быў прыхільнікам тэорыі, якая існавала ў той час мацярынскага адбітка, згодна з якой зачацце і цяжарнасць маглі падвяргацца ўплыву думак або ўспамінаў маці. Меркавалася, што цеснае ўзаемадзеянне будучых матак з хатнімі жывёламі можа зрабіць іх дзяцей падобнымі на жывёлу. Паведамлялася, што Мабрэй быў шчаслівы ўбачыцца з Тофт, выпадак якой пацвярджаў яго погляды. Іншы ж вядомы лекар Джэймс Дуглас, як і Манінгем, лічыў гэта махлярствам і, нягледзячы на неаднаразовае запрашэнне Сент-Андрэ, адхіліўся ад працэсу. Дуглас быў адным з найбольш паважаных анатамаў краіны і вядомым акушэрам, у той час як статус Сент-Андрэ часта асацыявалі з яго ўменнем гаварыць на нямецкай — роднай мове караля. Разумеючы гэта, Сент-Андрэ адчайна дамагаўся прысутнасці Дугласа і Манінгема: пасля ўзыходжання Георга I на трон у палітыцы краіны сталі дамінаваць вігі, з якімі былі звязаны абодва дактары. Іх удзел мог умацаваць становішча Сент-Андрэ як лекара і як філосафа. Нарэшце Дуглас, які лічыў нараджэнне труса жанчынай роўнаверагодным нараджэнню немаўля трускай, усё ж прыехаў агледзець Тофт. Зрэшты, пасля агляду і паведамлення Манінгема аб мачавой бурбалцы Дуглас адмовіў Сент-Андрэ ў далейшым удзеле:Знаходзячыся пад пастаянным наглядам, Тофт некалькі разоў адчувала марныя родавыя мукі.
Прызнанне Махлярства было раскрыта 4 снежня. Томас Анслоў, 2-і барон Анслоў пачаў ўласнае расследаванне выпадку, падчас якога высветліў, што на працягу апошняга месяца муж Тофт Джошуа закупляў маладых трусаў. Перакананы ў дастатковасці доказаў, ён напісаў доктару сэру Гансу Слоану, заявіўшы, што справа «амаль устрывожыла Англію», і што неўзабаве ён апублікуе свае звесткі. У той жа дзень Томас Ховард, насільшчык з лазняў, прызнаўся мірнаму суддзі сэру Томасу Кларджэсу, што ён быў падкуплены. Нявестка Тофт Маргарэт заплаціла Ховарду, каб той схаваў труса ў пакоі Мэры. У ходзе допыту пасля арышту Тофт аспрэчыла абвінавачванні, а Маргарэт, якую дапытваў Дуглас, сцвярджала, што яна набыла труса толькі толькі для ўжывання ў ежу.
Манінгем агледзеў Тофт і, як яму здалося, выявіў нешта ў паражніне яе нутробы, пасля чаго пераканаў Кларджэса пакінуць пацыентку ў лазнях. Дуглас, які наведваў Тофт, апытаў яе тройчы ці чатыры разы; кожны з размоў працягваўся некалькі гадзін. Праз некалькі дзён Манінгем прыгразіў жанчыне балючай аперацыяй, і 7 снежня ў прысутнасці Манінгема, Дугласа, герцага Джона Мантэгю і барона Фрэдэрыка Калверта Тофт нарэшце прызналася ў падмане. Пасля выкідышу, у той час як яе шыйка маткі яшчэ дазваляла пранікнуць глыбей, саўдзельнік змясціў у яе чэрава кіпцюры і цела ката, а таксама галаву труса. Яны прыдумалі гісторыю пра тое, што падчас працы жанчына была напалохана трусам, а затым стала думаць толькі пра іх. У далейшым часткі цел жывёл змяшчаліся ў яе похву.
Манінгем і Дуглас працягвалі ціск на Тофт, у выніку якога яна адкрыла новыя падрабязнасці 8 і 9 снежня. Пасля гэтага яна была накіравана ў турму «Тотыл Філдс Брайдвелл» і абвінавачаная паводле статуту Эдуарда III як «гнюсны ашуканец і самазванец». У больш ранніх, неапублікаваных прызнаннях яна ўскладала ўсю адказнасць на шэраг асоб, у ліку якіх былі яе свякроў і Джон Ховард. Тофт таксама сцвярджала, што нейкая падарожніца распавяла ёй аб тэхналогіі змяшчэння трусаў у цела і пра тое, як падобнае дзеянне назаўжды пазбавіць яе ад патрэбы. Выданне British Journal паведамляла, што 7 студзеня 1727 года Тофт паўстала перад судом квартальных пасяджэнняў ў Вэстмінстэры, быўшы абвінавачанай як «агідная падманшчыца і самазванка, якая нібыта здзейсніла некалькі жахлівых родаў». Маргарэт Тофт праявіла стойкасць і адмовілася ад далейшых заяў. Mist’s Weekly Journal ад 1726 года паведаміў: «[яна] была праверана як і блізкія ёй людзі, але альбо [яе] трымалі ў недасведчанасці адносна падману, альбо [яна] не жадала раскрыць тое, што ёй вядома; бо нішто не можа быць ад яе атрымана; так, яе рашучасць ўзрушвла іншых».
Наступствы