Саюзніцкая вайна (91–88 гг. да н.э.) - паўстанне італійскіх плямёнаў супраць Рымскай рэспублікі. Яна ўзнікла з-за адмаўлення сената даць саюзнікам правы рымскага грамадзянства і прывяла да маштабнага канфлікту, які змяніў палітычную карту Італіі.
Асноўная прычына — незадаволенасць італійскіх плямёнаў (самнітаў, марсаў, пікенаў і інш.) тым, што яны доўгі час ваявалі на баку Рыма, але не атрымлівалі правоў грамадзянства. У 91 г. да н.э. народны трыбун Марк Лівій Друз прапанаваў закон аб наданні саюзнікам грамадзянскіх правоў, але сенат яго адхіліў. Гэта стала непасрэдным штуршком да вайны
Ход вайны Італікі стварылі сваю федэрацыю пад назвай Італія са сталіцай у Корфініі (сёння Корфініо, Абруцы). Там быў сенат з 500 членаў, выбраныя консулы і прэтары. Сімволіка: саюзнікі чаканілі манеты з выявай быка, які таптаў рымскую ваўчыцу — сімвал Рыма. Паўстанцы падзяліліся на дзве групы — паўночную (марсійскую) пад кіраўніцтвам Квінта Папедзія Сілона і паўднёвую (самнітскую) пад кіраўніцтвам Гая Папія Муціла. Першы год вайны быў вельмі цяжкім для Рыма: паўстанцы атрымалі шэраг перамог. Каб спыніць распаўсюджанне канфлікту, Рым прыняў закон Lex Julia (90 г. да н.э.), які даваў грамадзянства тым саюзнікам, што не далучыліся да паўстання, а пазней — і тым, хто склаў зброю (Lex Plautia Papiria). Гэта прывяло да расколу ў лагеры паўстанцаў
Вынікі вайны Хаця Рым у выніку здолеў задушыць паўстанне, ён быў вымушаны прызнаць правы грамадзянства за італійскімі плямёнамі. Новыя грамадзяне былі запісаны ў асобныя трыбы, каб не мець занадта вялікага ўплыву на выбары, але фактычна ў Італіі ўзнік адзіны грамадзянскі і прававы статус. Сярод рымскіх палкаводцаў у гэтай вайне былі вядомыя асобы — Гай Марый і Луцый Карнелій Сула, якія пазней адыгралі ключавую ролю ў гісторыі рэспублікі
Катэгорыя:Войны Старажытнага Рыма