Акцэ́нт — сродак архітэктурнай кампазіцыі, закліканы ўзмацніць выразнасць архітэктурнай формы і вылучыць аб’ект у гарадскім асяроддзі. Уяўляе сабой вылучэнне якой-небудзь састаўной часткі або асобнага элемента будынка, збудавання або іх комплексу (ансамбля) з мэтай павелічэння іх кампазіцыйнай значнасці.
Гісторыя развіцця У класічнай архітэктуры акцэнт быў закліканы ўзмацніць прэстыж будынка, ролю галоўнага фасада і параднага ўваходу, падкрэсліць іх важнае становішча ў агульнай структуры архітэктурнай формы. Выкарыстанне акцэнту ў гэты перыяд характарызуецца ўстойлівасцю кампазіцыйных характарыстык і прымяненнем у якасці базавага сродку.
Можна вылучыць два базавыя кірункі развіцця акцэнту ў класічны перыяд: На аснове трохвугольнага франтона або атыка з даданнем порціка (храм Канкордыі ў Агрыджэнта, Парфенон у Афінах). На аснове арачнай канструкцыі (арка Ціта ў Рыме, тэрмы Каракалы).
Таксама існавалі камбінаваныя рашэнні, якія спалучалі франтон і арку (палац Дыяклетыяна ў Спліце), і дадатковыя віды акцэнтаў: парталы, парадныя лесвіцы, круглыя вокны (готыка), купал, скульптурная пластыка і іншыя.
У антычнай архітэктуры акцэнт не вылучаўся як асобнае паняцце ў тэарэтычных працах (напрыклад, у Вітрувія), паколькі гарманічная выразнасць дасягалася праз строгае прытрымліванне кананічных рэкамендацый ордэрнай сістэмы. Акцэнтаванне формы выкарыстоўвалася інтуітыўна, абапіраючыся на традыцыі і практычны вопыт.
Роля і функцыі Акцэнт дазваляе вылучыцца аб’екту на агульным фоне і прыцягнуць да сябе ўвагу. Ён спрыяе стварэнню яскравага мастацкага вобраза і павышэнню інфармацыйнай і эмацыйнай эфектыўнасці архітэктурнага твора. У розныя гістарычныя перыяды форма акцэнтаў змянялася пад уплывам будаўнічых тэхналогій і мастацка-стылявых асаблівасцей, аднак іх асноўная функцыя заставалася нязменнай — арганізацыя прасторы і наданне будынку значнасці.
Крыніцы
Літаратура
Катэгорыя:Архітэктурная кампазіцыя Катэгорыя:Тэорыя архітэктуры