Бернард Кангра (; — ) — эстонскі пісьменнік і паэт.
Ннарадзіўся ў сям’і фермера Андрэса Кангра і яго жонкі Мінны. З 1919 па 1922 год ён вучыўся ў пачатковай школе ў Кілтрэ, затым у школе ў Антсла (1922—1924), з 1924 па 1929 год — у сярэдняй школе ў Валга. З 1929 па 1938 год ён вывучаў эстонскую мову і літаратуру ва ўніверсітэце Тарту.
У 1935 годзе Бернард Кангра дэбютаваў зборнікам вершаў «Санетыда». Затым выйшлі іншыя зборнікі паэзіі. З 1938 года Кангра быў членам мастацкай групы «Arbujad» (шаманы), якая імкнулася да больш глыбокага эмацыйнага і духоўнага перажывання мовы. Кангра таксама працаваў журналістам, у 1942 годзе працаваў у выданні «Eesti Sona» і ў 1943 годзе — у «Puhkus ja elurõõm». У 1943/44 гадах ён працаваў драматургам у тэатры «Ванемуйнэ» ў Тарту. У 1941 годзе ён таксама працаваў асістэнтам, а з 1942 па 1944 год — выкладчыкам літаратуры ў Тартускім універсітэце.
Перад савецкай акупацыяй у 1944 годзе ён быў вымушаны эміграваць у Швецыю. Там Бернард Кангра быў адным з самых вядомых пісьменнікаў і журналістаў у выгнанні. Спачатку ён працаваў архівістам у Карлстадзе, затым з 1947 года — навуковым супрацоўнікам Лундскага ўніверсітэта. З 1950 года да сваёй смерці ён быў рэдактарам і выдаўцом эстонскага культурнага часопіса «Tulimuld», а з 1951 года — дырэктарам «Eesti Kirjanike Kooperativiiv» (Эстонскага пісьменніцкага кааператыва).
Катэгорыя:Пісьменнікі Эстоніі