Гета ў Журавічах (жнівень—лістапад 1941) — яўрэйскае гета, месца прымусовага перасялення яўрэяў вёскі Журавічы Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці і бліжэйшых населеных пунктаў у працэсе пераследу і знішчэння яўрэяў падчас акупацыі тэрыторыі Беларусі войскамі нацысцкай Германіі ў перыяд Другой сусветнай вайны. Гісторыя Станам на 1939 год у Журавічах з 2397 жыхароў яўрэяў было 646Папков А. Еврейское местечко без евреев . 14 жніўня 1941 года вёску захапілі немцы. Акупацыя працягвалася два гады і тры месяцы — да 25 (27) лістапада 1943 годаГетаў В. В. Журавічы. Рэалізуючы нацысцкую праграму знішчэння яўрэяў, у Журавічах неўзабаве ўзнікла гета, якое ўтварылі на тэрыторыі хутара Прагрэс.
У лістападзе 1941 года (24 снежня 1941 года, 1 студзеня 1942 года) была праведзена апошняя акцыя па забойству яўрэяў. У той дзень немцамі забіты 131 (120, 171) прадстаўнік нацыянальнасці. Немцы сагналі іх у калгасны хлеў, і адтуль адводзілі на расстрэл у лес ва ўрочышчы Старына каля вёскі ХатоўняZhuravichi .
Падчас расстрэлу мясцовая жыхарка Варка Віннікава схавала двух дзяцей, у якіх бацька Хаім быў габрэем, а маці Лена — рускай. Хаіма расстралялі, а дзеці засталіся жывыя.
Пасля вайны падчас будаўніцтва лазні былі знойдзены косці яўрэяў, забітых на гэтым месцы. Мясцовы габрэй Гірша падзахаваў гэтыя косткі на месцы расстрэлу.
Усяго на хутары Прагрэс загінулі 243 прадстаўнікі нацыянальнасці.
Памяць На месцы расстрэлу ва ўрочышчы даўніна ў пачатку 1990-х гадоў (у 1969 годзе) быў усталяваны помнік, які ў 2015 годзе быў заменены на новы.
Крыніцы
Літаратура
Журавічы Катэгорыя:Гісторыя Рагачоўскага раёна Катэгорыя:Журавічы