Антрапанімічная сістэма рускіх шмат у чым падобная да агульнаеўрапейскай. Складаецца з трох асноўных элементаў — імя, імя па бацьку, прозвішча. У Расіі для яе грамадзян (не толькі этнічных рускіх) гэтыя тры элемента антрапоніма ў абавязковым парадку запісваюцца ў афіцыйных дакументах. Сярод рускіх таксама шырока распаўсюджаны такія разнавіднасці імёнаў, як мянушка, памяншальнае імя, а для адпаведных сацыяльных груп таксама псеўданім, манаскае імя.
Гэтак жа як і ў большасці еўрапейскіх культур, у рускай імянной формуле агульнапрынятай літаратурнай і моўнайИзучение собственных имен существительных в начальных классах нармай з’яўляецца парадак слоў які пачынаецца з асабістага імя, аднак ён цвёрда не зафіксаваны і ў некаторых спецыфічных выпадках ад яго адыходзяць, што не з’яўляецца памылкайМ. Э. Рут АНТРОПОНИМЫ: РАЗМЫШЛЕНИЯ О СЕМАНТИКЕ.
Імя па бацьку з’яўляецца характэрнай рысай, якая адрознівае рускую сістэму антрапанімікі ад большасці сучасных еўрапейскіх: у Еўропе яно прадстаўлена толькі ў іншых усходніх славян (беларусаў і ўкраінцаў), а таксама ў балгараў і ісландцаў (у апошніх практычна адсутнічаюць прозвішчы). Адаптацыя рускімі імёнаў іншых народаў звычайна суправаджаецца тымі або іншымі фанетычнымі зменамі, а нярэдка і з’яўленнем імя па бацьку.
Імёны, імёны па бацьку і мянушкі былі вядомыя са старажытных часоў. Пры гэтым старажытныя крыніцы не заўсёды дапамагаюць выразна размежаваць дахрысціянскія імёны (якія даюцца з нараджэння) і мянушкі (набываныя ў пазнейшым узросце). Прозвішчы з’явіліся на Русі даволі позна і, як правіла, яны ўтвараліся з імёнаў і мянушак продкаўРусские прозвища как объект лексикографии Х. Вальтер, В. М. Мокиенко.
Першымі ў XIV—XV стст. набылі прозвішчы князі і баяры. Зрэшты, і ў XVI у. атрыманне ў спадчыну некняских баярскіх прозвішчаў было вельмі няўстойлівым. Потым сталі набываць прозвішчы купцы і духавенства. У сярэдзіне XIX ст., асабліва пасля адмены прыгоннага права ў 1861 г., фармуюцца прозвішчы сялян. Працэс набыцця прозвішчаў, у асноўным, завяршыўся да 30-м гадам XX стагоддзяИстория русских фамилий: Приглашаем в путешествие.
Імянная формула
Склад Існуе наступныя традыцыйна выкарыстоўваныя кампаненты рускага антрапоніма, з якіх могуць складацца розныя мадэлі наймення чалавека:
Імя () — асабістае імя, якое даецца пры нараджэнні, звычайна адно, але ў старажытнасці маглі давацца і некалькі імёнаў. Памяншальнае (гіпакарыстычнае) імя — неафіцыйная форма імя, якая ўтвараецца ад асабістага пры дапамозе тых або іншых суфіксаў або ўсячэнні (Мария — Маша — Машка — Маня — Муся і г. д., Александр — Саша — Сашура — Шура; Николай — Коля — Колюсик — Ника і т. п.). У новы час падобныя утварэнни, якія мяжуюць з мянушкамі, вырабляюцца і ад прозвішчаў (Кислов — Кислый, Панов — Пан), што ўяўляе сабою працэс, гістарычна зваротны утварэнню прозвішчаў. Імя па бацьку () — патроним, указанне на імя бацькі. Мае канчатак -(в)ич, -(в)на; у старажытнасці таксама -ов, -ин (аналагічна сучасным прозвішчам). Прозвішча () — атрымліваецца ў спадчыну з пакалення ў пакаленне па мужчынскай лініі. Звычайна спрадвечнае рускае прозвішча сканчаецца на -ов/-ев (ад асноў другога скланення: Петров, Конев) або -ин (ад асноў першага скланення: Фомин, Коткин); радзей -ий/-ой (Рождественский, Садовской); -ых (Петровых); меней характэрныя для рускіх (у адрозненне ад іншых усходніх славян) прозвішчы з нулявым канчаткам (Бобёр, Воробей і т. п.). Руская антрапанимичная сістэма актыўна прымае таксама прозвішчы іншых народаў: украінскія, беларускія, польскія, цюркскія, каўказскія, яўрэйскія, заходнееўрапейскія. Мянушка — індывідуальнае найменне, якое даецца не пры нараджэнні і звязана з тымі або іншымі характэрнымі асаблівасцямі або падзеямі. Для старажытных пор характэрна вельмі ўстойлівае і амаль афіцыйнае ўжыванне шматлікіх мянушак (напрыклад, Иван Калита, Василий Есифович Нос — наўгародскі пасаднік), але і зараз мянушкі нефармальна шырока выкарыстоўваюцца, асабліва ў моладзевых сацыяльных групах, дзе могуць выступаць як фактычна асноўны сродак намінацыі чалавека.
Мадэлі У найболей поўнай форме рускае імя, як і поўныя імёны іншых народаўИМЕНА СОБСТВЕННЫЕ НА СТЫКЕ ЯЗЫКОВ И КУЛЬТУР часцей выкарыстоўваецца ў афіцыйных дакументах і значна радзей — у іншых сітуацыях.
Найбольшае распаўсюджванне атрымала двухкампанентная мадэль найменняАктуальная и потенциальная русская антропонимия. Гэта можа быць:
імя + імя па бацьку (Владимир Владимирович, Алла Борисовна); часцей за ўсё выкарыстоўваецца ў дачыненні да дарослых і людзей срарэйшага ўзросту ці пры падкрэслена паважальным звароце да чалавека. імя + прозвішча (Василий Кудрявцев ці Вася Кудрявцев, Татьяна Смирнова ці Таня Смирнова); Стэрэатыпная форма пры згадванні чалавека ў трэцяй асобе. імя + мянушка: Ольга Рыжая, Жора Хомяк; Часцей неафіцыйнае найменне чалавека.
Пры нефармальных зносінах і ў сям’і часта таксама выкарыстоўваецца проста асабістае імя, без якія-небудзь дадаткаў, альбо памяншальнае імя (гіпакарыстыка). Зварот жа толькі па імі па бацьку з’яўляецца прастамоўным. Зварот толькі па прозвішчы распаўсюджанае ў школах, навучальных установах (зварот якія навучаюць да навучэнцаў) і ваенізаваных арганізацыях.
Асабістае імя
Імя, якое прысвойваецца чалавеку пры нараджэнні і пад якімі яны вядомыя ў грамадстве. У старажытнай Русі адрозніваліся кананічныя і некананічныя імёны.
У дахрысціянскую эпоху, гэта значыць амаль да канца X ст., у серадзе ўсходніх славян (продкаў сучасных рускіх, украінцаў і беларусаў) выкарыстоўваліся толькі асабістыя імёны, якія даваліся дзецям пры нараджэнні.
Пасля хрышчэння Русі ў 988 г. кожны ўсходні славянін атрымоўваў ад святара хрысцільнае імя. Хрысцільныя імёны адпавядалі імёнам святых і былі, як правіла, звычайнымі хрысціянскімі імёнамі.
Да пачатку XVIII ст. ужо пануюць кананічныя хрысціянскія імёны, цалкам вытеснившие імёны-мянушкі, і часткова паганскія імёны, якія існавалі да таго паралельна з асноўным імем«Паганства славян» — Славянскія імёны. Правільнаму найменню надавалася вялікае значэнне. Няправільнае або ў зневажальнай форме напісанне «чыйго-альбо імя або мянушкі» магло пацягнуць абвінавачванне ў нанясенні «ганьбы». У 1675 г. царскім указам было растлумачана, што памылка ў правапісе імёнаў па няведанні «прыроды тых народаў, у якіх хто нарадзіўся», не з’яўляецца злачынствам, а таму «судоў у тым не даваць і не адшукваць»Виноградов — Основные вопросы и задачи изучения истории русского языка.
Імя па бацьку
Імя па бацьку ў складзе імянной формулы выконвала патройную функцыю: дапаўняла імя, адрозніваючы яго ўладальніка (у дадатак да прозвішча) ад цёзкі, растлумачвала сваяцтва ў кругу сям’і (бацька — сын) і выяўляла павагу (форма ветласці).
Імя-імя па бацьку паўстала як знак павагі, шанаванні годнага, спачатку ў дачыненні да князёў (летапісы XI ст.) — баярын князь Юрый Аляксеевіч Далгарукаў, затым да знакамітых баяраў, дваранаў, а пры Пятры I і купцам, якія праславіліся; у XIX у. прадстаўнікі вышэйшых пластоў грамадства абзавяліся формай на -вич. Імя па бацьку на «ев», «ов», «ин» — атрымоўвалі купцы, на «ец» — малодшы ў сям’і. Нараўне з гэтым сустракаюцца запісы: пушкарь Тимошка Кузьмин сын Стрелкин, посиделец Ивашка Григорьев, гулящей Тимошка Иванов. Формы тыпу Григорьев, Иванов — яшчэ не прозвішчы. Іх часам завуць , паколькі гэта не Григорьевич і не Иванович. Бедныя як правіла не мелі імёнаў па бацьку.
Імёны па бацьку, утвораныя як ад рускіх, так і ад нярускіх імёнаў, сустракаліся ў найстаражытных рускіх пісьмовых помнікахСлово о полку Игореве — Перевод Жуковского — Бурчевич, Берендеич (ад цюркскага родавага імя Бурчы і ад племяннога назову берандзеі). Пры шматлікіх перапісах насельніцтва патрабавалася запісаць усіх «по именем с отцы и прозвищи».
Гістарычна склалася, што імя па бацьку падзялілася як бы на некалькі разрадаў. Халопы наогул яго не мелі. Проста дваранскія людзі атрымоўвалі рэдуцыраванае імя па бацьку: Пётр Осипов Васильев. Што жа датычыцца імя па бацьку на -ич, то яно стала як бы знакам таго, што чалавек яго які носіць, прыналежыць да саслоўнай, арыстакратычнай вярхушкі. Такім чынам -ич вылучыўся з імя па бацьку, перастаў быць суфіксам у поўнай меры і пачаткаў ужывацца самастойна, ператварыўшыся ў спецыяльны тэрмін прывілеяванасці, радавітасці асобаў або саслоўяў. -ич стаў успрымацца як тытул, як і паказваючае на радавітасць слова «дэ» (у французскай мове), «фон» (у нямецкай), «Ван» (у галандскай). У адпаведнасці з такім становішчам -вичем можна было ўзнагароджваць, што і рабілі рускія цары.
Пачынальна з праўлення Пятра I — графа «Імя па бацьку» становіцца абавязковай ва ўсіх дакументах.
Пры Кацярыне II ужыванне розных форм імя па бацьку было заканадаўча замацавана. У яе «чыноўнай роспісі», складзенай у адпаведнасці з пятроўскай табелью аб рангах, паказвалася, што асоб першых пяці класаў трэбы пісаць з імем па бацьку на -вич, з шостага па восьмай — менаваць рэдуцыраваным, усіх жа астатніх — толькі па імёнахКАК ЗВУЧАТ ИМЕНА И ОТЧЕСТВА .
Аднак формы імя па бацьку на -ов/-ев ў XIX у. ужываліся толькі ў канцылярскай мове, у афіцыйных дакументах. У неафіцыйных жа сітуацыях, у побыту, рускія людзі менавалі адзін аднаго і па імёнах і імёнам па бацьку ў такой форме, якая звыклая нам зараз: называнне на -ович, -евич, -овна, -евна, -ич, -инична не абмяжоўвалася. Часам яно выкарыстоўвалася нават замест імя (як часам і зараз), калі размаўляючы жадаў падкрэсліць асобую павагу да чалавека, выявіць адценне размяшчэння, любові.
Прозвішча
Рускія прозвішчы — гэта спадчынныя афіцыйныя найменні, якія паказваюць на прыналежнасць чалавека да вызначанага роду. Прозвішча, несумнеўна, з’яўлялася галоўнай складнікам імянной формулы, паколькі служыла, у прыватнасці, больш выразнаму ўсведамленню родавай прыналежнасці, яе выразам. Як правіла, рускія прозвішчы былі адзінарнымі і перадаваліся толькі па мужчынскай лініі (хоць былі выключэнні). Прозвішчы звычайна ўтвараліся з дапамогай суфіксаў ад уласных і намінальных імёнаў, прычым большасць — ад прыналежных прыметнікаў з суфіксамі -ов (-ев), -ин (Иван — Иванов, Сергей — Сергеев, Кузьма — Кузьмин і г. д.).
На Русі прозвішча ўтвараліся ад імя продка і імёны па бацьку (Иванов, Петров); ад месца або ад эпітэта па месцы жыхарства продка (Задорожный, Заречный); ад назову горада або мясцовасці, з якой паходзіў чалавек (Москвитин, Тверитин, Пермитин); ад прафесіі, пасады продка (Сапожников, Лаптев, Приказчиков, Бондарь); ад парадку нараджэння продка (Третьяк, Шестак); ад этнічнага паходжання продка (Хохлов, Литвинов, Поляков, Татаринов, Москалёв). Часцей прозвішчы ў сваёй падставе мелі мянушку або імя па бацьку які-небудзь члена роду, які чым-небудзьпраславіўся, і які пераехаў у іншую мясцовасць, які стаў ўладальнікам маёнтка або главой асабліва вялікага сямейства.
У розных грамадскіх пластах прозвішча з’явіліся ў розны час. Першымі ў XIV—XV стст. набылі прозвішчы князі і баяры. Звычайна яны даваліся па назовах іх вотчынных уладанняў: Тверской, Звенигородский, Вяземский. Сярод іх нямала прозвішчаў замежнага, асабліва ўсходняга паходжання, паколькі шматлікія двараніны прыбывалі на службу да цара з чужых земляў. Спосабы ўтварэння дваранскіх прозвішчаў (прозвішчаў старажытных дваранскіх родаў і родаў, выслужыўшых дваранства чынамі пасля ўводзін Табелі аб рангах) былі разнастайнымі. Невялікую групу складалі прозвішчы старажытных княжых родаў, якія ўтвараліся ад назваў іх княстваў. Да канца XIX у. з ліку такіх родаў, якія вялі сваё паходжанне ад Рурыка, захавалася пяць: Мосальские, Елецкие, Звенигородские, Ростовские (апошнія звычайна мелі падвойныя прозвішчы) і Вяземские. Ад назову вотчын адбыліся прозвішчы Барятинских, Белосельских, Волконских, Оболенских, Прозоровских, Ухтомских і некаторых іншых.