Арбіта́льная ско́расць цела (звычайна планеты, натуральнага або штучнага спадарожніка, кратнай зоркі) — гэта скорасць, з якой яно круціцца вакол барыцэнтра сістэмы, як правіла вакол больш масіўнага цела.
Азначэнне У палярных каардынатах выраз для арбітальнай скорасці () пры кеплераўскім руху па канічным сячэнні (эліпсе, парабале ці гіпербале) мае наступны выгляд :
дзе:
— гравітацыйны параметр, роўны G (M + m) — у агульнай задачы двух цел, або GM — у абмежаванай, дзе G — гравітацыйная пастаянная, M — маса цэнтральнага цела, m — маса цела, якое верціцца. — факальны параметр канічнага сячэння (адлегласць ад фокуса да дырэктрысы для парабалы, адносіна для эліпса і гіпербалы. — эксцэнтрысітэт. — рэчаісная анамалія, вугал паміж кірункам з цэнтра, размешчанага ў фокусе, на бліжэйшы да яго пункт арбіты і радыусам-вектарам цела, якое верціцца.
Арбітальная скорасць таксама можа вылічвацца па наступных формулах:
у агульным выглядзе: для эліптычнай арбіты: для парабалічнай арбіты: для гіпербалічнай арбіты: дзе: — гравітацыйны параметр — адлегласць паміж целам, якое верціцца, і цэнтральным целам. — удзельная арбітальная энергія — даўжыня большай паўвосі
Катэгорыя:Нябесная механіка