Сярэ́днія вякі́Вучэбныя праграмы: Сусветная гісторыя. Гісторыя Беларусі V—XI класы. — Мн.: Нацыянальны інстытут адукацыі, 2012., або Сярэдневякоўе, або Сярэднявечча — перыяд у гісторыі паміж Старажытным светам і Новым часам, з канца V да канца XV стагоддзя.
Паняцце Паняцце «Сярэднявечча» з’явілася ў Італіі ў XIV—XVI стагоддзях у коле гісторыкаў і літаратараў, перадавых людзей свайго часу. Яны схіляліся перад культурай Старажытнай Грэцыі і Старажытнага Рыма, спрабавалі адрадзіць яе. «Сярэднімі вякамі» яны назвалі час паміж антычнасцю і сваёй эпохай. У далейшым у навуцы замацаваўся падзел гісторыі на старажытную, сярэдневяковую і новую. Сярэднявечча ў сучаснай перыядызацыі сусветнай гісторыі ахоплівае час ад краху Заходняй Рымскай імперыі ў V стагоддзі да эпохі Вялікіх геаграфічных адкрыццяў (рубеж XV—XVI стагоддзяў), прычым поўнае панаванне менавіта сярэдневяковага тыпу культуры ў Еўропе звязваюць не з усім перыядам, а з V—XIII стагоддзямі. Затым у Італіі зараджаецца пераходная культурная эпоха — Адраджэнне, якая ахоплівае канец Сярэднявечча і пачатак Новага часу.
Ацэнка Сярэднявечча ў навуцы змянялася. Гуманісты эпохі Адраджэння (менавіта ўвялі тэрмін) і асветнікі XVIII стагоддзя (Дзідро, Вальтэр, Мантэск’ё) называлі іх «цёмнымі вякамі», пісалі аб глыбокім заняпадзе культуры. У супрацьлегласць ім рамантыкі XIX стагоддзя, якія ў навуковых і, асабліва, у мастацкіх творах ідэалізавалі сярэднявечча, былі схільныя бачыць у ім ўвасабленне вышэйшай маралі. Сучасныя навукоўцы пераважна пазбягаюць крайнасцей. Прызнаецца, што ў параўнанні з антычнасцю, было страчана нямала дасягненняў культуры, але ў той жа час у сферу культурнага развіцця былі прыцягнуты новыя народы, зарадзіліся нацыянальныя культуры.
Фарміраванне сярэдневяковага тыпу культуры на тэрыторыі былой Рымскай імперыі адбывалася рознымі шляхамі. Усходняя Рымская імперыя захавала сваю дзяржаўнасць і адзінства. Візантыя на працягу ўсяго сярэднявечча заставалася вялікай і ўплывовай дзяржавай, візантыйская культура стала прамым працягам антычнай. Але ў 1453 годзе пасля заваявання туркамі-асманамі яе гісторыя перапынілася.
Сацыяльна-эканамічны лад сярэднявечча ў Заходняй Еўропе схематычна можна прадставіць наступным чынам. На руінах Заходняй Рымскай імперыі ўзнік шэраг часам вельмі вялікіх (як, напрыклад, імперыя франкаў часоў Карла Вялікага), але нетрывалых ранніх феадальных манархій. Аснова эканомікі — сельская гаспадарка і дамашняя вытворчасць. Спачатку ўсе землі належалі каралю. Ён размяркоўваў іх паміж сваімі васаламі — феадаламі (феод — назва надзела), якія служылі ў яго войску. Феадалы, у сваю чаргу, надзялялі зямлёй сялян, якія выконвалі павіннасці (паншчына, чынш). Усталёўваліся складаныя ўзаемаадносіны паміж прыгоннымі сялянамі і памешчыкамі, а таксама ўнутры класа феадалаў (прынцып «васал майго васала — не мой васал»). Кожны феадал хацеў пашырыць свае ўладанні, войны вяліся практычна бесперапынна. У выніку каралеўская ўлада губляла свае пазіцыі, што вяло да раздробненасці. Сяляне, якіх прыгняталі, не спынялі барацьбы ў розных формах — ад уцёкаў у гарады да вялікіх сялянскіх войнаў і паўстанняў. Узнікаюць самастойныя гарадскія камуны, яны становяцца апорай каралеўскай улады. З’яўляецца новы клас — гарадская буржуазія (уласна само слова «буржуа» ўтворана ад нямецкага «бург» — горад). Адпаведна, вылучаюць і асноўныя перыяды.
Перыядызацыя Сярэднявечча
У Сусветнай гісторыі Пачатак і заканчэнне Сярэднявечча звязаны з наступнымі падзеямі:
476 год — падзенне Заходняй Рымскай імперыі,
1492 год — адкрыццё Амерыкі экспедыцыяй пад кіраўніцтвам Хрыстафора Калумба.
Сярэднявечча падзяляецца на 3 перыяды: Ранняе сярэднявечча — з канца V да X стагоддзя. Высокае (ці Класічнае) сярэднявечча — з XI да XIII стагоддзя. Позняе сярэднявечча — XIV і XV стагоддзі. У гісторыі асобных краін пачатак і заканчэнне гэтых перыядаў могуць некалькі адрознівацца.
У гісторыі Беларусі Ранняе, Высокае і Позняе сярэдневякоўе ў гісторыі Беларусі вызначаны наступным чынам: Ранняе сярэднявечча — з канца V да IX стагоддзя, працягвалася прыкладна 400 год. Пачатак: прыход славянскіх плямён на тэрыторыю Беларусі. Гэта перыяд славянізацыі тэрыторыі Беларусі і ўтварэння на ёй племянных аб’яднанняў дрыгавічоў, крывічаў і радзімічаў. Заканчэнне звязана з летапісным удзелам крывічоў ва ўтварэнні дзяржавы ва ўсходніх славян, першай згадкай у летапісе пра Полацк (862) і станаўленнем усходнеславянскай дзяржаўнасці (2-я палова IX стагоддзя). Высокае сярэднявечча — з X да XIII стагоддзя, таксама працягвалася прыкладна 400 год. Гэта перыяд сярэдневяковых княстваў на тэрыторыі Беларусі — Полацкага, Тураўскага і тых, якія ўзніклі на іх месцы ў час сярэдневяковай раздробленасці (XII — 1-я палова XIII стагоддзя). Заканчэнне звязана з ўтварэннем (1240-я) і станаўленнем (2-я палова XIII стагоддзя) новай цэнтралізаванай дзяржавы — Вялікага Княства Літоўскага, якое ў далейшым уключыла ў сябе ўсе беларускія землі. Позняе сярэднявечча — XIV і XV стагоддзях, працягвалася каля 200 год. Гэта перыяд развіцця беларускіх зямель у складзе ВКЛ. Яго заканчэнне супадае з канцом Сярэднявечча ў Сусветнай гісторыі (1492).
Іншыя перыядызацыі Частка гісторыкаў лічыць пачаткам Сярэднявечча падзел Рымскай імперыі на Заходнюю і Усходнюю (395), ці прыняцце хрысціянства Канстанцінам Вялікім (312), ці год пераносу сталіцы імперыі ў Канстанцінопаль (330). У якасці канца сярэднявечча прапануюць час з’яўлення пратэстанцтва (1521), або ўзяцця Канстанцінопаля асманамі (1453), ці пачатак заняпаду феадалізму ў Еўропе ў сувязі з Англійскай рэвалюцыяй (1642). Тым не менш, усе гэтыя падзеі сведчаць аб нейкім канцы адной эпохі і пачатку новай, таму межы Сярэднявечча хоць і выглядаюць вельмі размыта, але ўсё ж такі яны ёсць.
Роля рэлігіі і царквы ў сярэдневяковым грамадстве
Для сярэдневяковай культуры характэрныя дзве ключавыя адметнасці: карпаратыўнасць і пануючая роля рэлігіі і царквы. Сярэдневяковае грамадства, як арганізм з клетак, складалася з мноства сацыяльных станаў (сацыяльных слаёў). Чалавек па нараджэнні належаў да аднаго з іх і практычна не меў магчымасці змяніць сваё сацыяльнае становішча. З кожным такім становішчам былі звязаны свой круг палітычных і маёмасных правоў і абавязкаў, наяўнасць прывілеяў або іх адсутнасць, спецыфічны ўклад жыцця, нават характар адзення. Існавала строгая саслоўная іерархія: два вышэйшыя станы (духавенства, феадалы-землеўладальнікі), затым купецтва, рамеснікі, сяляне (апошнія ў Францыі аб’ядноўваліся ў «трэцяе саслоўе»). Выразную формулу вывеў на мяжы X—XI стагоддзяў біскуп французскага горада Лана Адальберон: «адны моляцца, іншыя ваююць, трэція працуюць…». Кожны стан быў носьбітам і адпаведнага тыпу культуры.
Магутным аб’ядноўваючым фактарам у такіх умовах былі рэлігія і царква. Вызначальная роля хрысціянскай рэлігіі і царквы ва ўсіх галінах грамадскага і культурнага жыцця складала прынцыповую асаблівасць еўрапейскай сярэдневяковай культуры. Царква падпарадкавала сабе палітыку, мараль, навуку, адукацыю і мастацтва. Увесь светапогляд чалавека сярэднявечча быў тэалагічным (ад грэчаскага «тэас» — бог). Чым жа можна патлумачыць такое выключнае становішча рэлігіі ў сярэдневяковым грамадстве?
Адзін з адказаў на пытанне дае сам сэнс хрысціянскага веравучэння. Яно ўзнікла з барацьбы і ўзаемнага ўплыву мноства філасофскіх і рэлігійных плыней. Калі казаць пра першаснае хрысціянства, то адной з галоўных ідэй, якія забяспечылі шырокае распаўсюджванне новай рэлігіі, была ідэя роўнасці людзей — роўнасць як грэшнасць істоты перад ўсемагутным і усяміласцівым богам — але таксама роўнасць. Хрысціянства, узнікшы ў калоніях Старажытнага Рыма, у асяроддзі рабоў, з самага пачатку не было рэлігіяй якога-небудзь аднаго народа, яно мела наднацыянальны характар. Як рэлігійнае вучэнне, хрысціянства грунтуецца на трох галоўных ідэях:
ідэі грахоўнасці ўсяго чалавечага роду, заражанага першародным грахом Адама і Евы; ідэі выратавання, якое неабходна заслужыць кожнаму чалавеку; ідэі адкуплення ўсіх людзей перад богам, на шлях якога стала чалавецтва дзякуючы пакутам і добраахвотнай ахвяры Ісуса Хрыста, які злучыў у сабе як божую, так і чалавечую прыроду. У першапачатковым хрысціянстве вельмі моцная была вера ў скорае другое прышэсце Ісуса Хрыста, Страшны суд і канец грэшнага свету. Аднак час ішоў, нічога падобнага не адбывалася, і на месца гэтай ідэі прыходзіць ідэя суцяшэння — замагільнай аддачы за добрыя ці дрэнныя ўчынкі, гэта значыць пекла і раю.
Асновы афіцыйнага царкоўнага светапогляду Сярэднявечча былі закладзеныя на рубяжы IV—V стагоддзяў у працах Аўгусціна, пазней прылічанага да ліку святых. Ён распрацаваў вучэнне пра «чароўныя ласкі», згодна з якім царква ёсць пасярэднік паміж Богам і людзьмі («адзінавыратавальная роля царквы»). Толькі царква прыцягвае людзей да бога. Як захавальніца «божай ласкі», яна можа даць чалавеку адкупленне грахоў. Згодна з Аўгусцінам, увесь ход гісторыі асуджаны чароўнай здабычай, таму чалавек з’яўляецца не ў сілах яго змяніць і грэшна нават спрабаваць гэта зрабіць. Трэба пакорліва прымаць як багацце, так і беднасць, яны — следства першароднага граху Адама і Евы. Гэты ж грэх сказіў чалавечы розум, з таго часу ён павінен шукаць сабе апору ў веры. Адсюль — пастулат: «Вер, каб разумець», які абвяшчаў прыярытэт веры над розумам.
Пад канец антычнасці хрысціянства ўяўляла сабой развітую светапоглядную сістэму. Быў створаны «сімвал веры» — кароткі выклад асноўных дагматаў хрысціянскай царквы. У яго ўвайшлі дагмат аб «трыадзінстве бога», адзінага і, разам з тым, у трох асобах — Бога-бацькі, Бога-сына і Бога-духа Святога, дагмат пра ўваскрасенне Хрыста і іншыя.
Першыя хрысціянскія абшчыны адрозніваліся дэмакратызмам, аднак досыць скора служыцелі культу — духавенства, або клір (( — жэрабя), спачатку іх выбіралі па жэрабі) ператвараюцца ў суровую іерархічную арганізацыю. Спачатку высокае становішча ў кліры займалі епіскапы. Рымскі епіскап стаў дамагацца прызнання за ім першынства сярод усяго духавенства хрысціянскай царквы. У канцы IV — пачатку V стагоддзя ён стаў называцца Папам і паступова набыў уладу над усімі іншымі епіскапамі Заходняй Рымскай імперыі. Хрысціянская царква стала называцца каталіцкай, што азначае сусветная.
Ужо ў апошнія стагоддзі існавання Рымскай імперыі хрысціянства з рэлігіі прыгнечаных ператвараецца ў дзяржаўную рэлігію. Папа абвясціў сябе «намеснікам Хрыста на Зямлі», на тую ж ролю прэтэндаваў патрыярх Канстанцінопальскі, у царкве аказалася два арганізацыйныя цэнтры. У 1054 годзе Папа Рымскі і патрыярх Канстанцінопальскі праклялі адзін аднаго. Пры агульнай рэлігіі царква раскалолася на заходнюю — рымска-каталіцкую і ўсходнюю — праваслаўную. Ва ўмовах краху Заходняй Рымскай імперыі, хуткага ўтварэння і такога ж хуткага распаду «варварскіх» каралеўстваў, пастаяннага перакройвання меж, затым феадальнай раздробненасці, царква аказалася арганізаваная сілай, своеасаблівым востравам «парадку ў беспарадку». Мабыць, найбольш стабільнай дзяржавай Еўропы была Папская вобласць — сярэдняя Італія, якая перайшла ў VIII стагоддзі пад непасрэднае праўлення рымскіх папаў (і якая існавала да XIX стагоддзя). Менавіта для абгрунтавання правоў на ўладу ў гэтай дзяржаве была створана легенда аб «Канстанцінаў дар»: быццам рымскі імператар Канстанцін, пераносячы сталіцу ў Візантыю, сваім пераемнікам у Рыме пакінуў Папу.