Пантары́фма — рыфма, заснаваная на сугучнасці не толькі канцавых, але і ўсіх словаў вершаваных радкоў: Ой, кум куму ў агародчык вядзе, Ой, кум куме агурочак дае. (Народная песня)
Часцей за ўсё пантарыфма яднае не ўсе радкі вершаванага твора, а толькі некаторыя. Пры гэтым вершарады, як правіла, разбіваюцца графічна на некалькі радкоў, што яшчэ больш падкрэслівае асобныя рыфмы. Вось прыклад пантарыфмы ў вершы А. Куляшова «Над брацкай магілай»: Там жаўцеюць Прыгожыя Краскі За вёскай у лузе… Там ржавеюць Варожыя Каскі, Нібы ў Беларусі.
Да пантарыфмы звяртаюцца В. Вітка («Беларуская калыханка»), Р. Барадулін («Журба вясла») і іншыя беларускія паэты. Верш, цалкам напісаны з выкарыстаннем пантарыфмы, называецца пантарымам. Верш, у якім літарны склад вершаваных радкоў з'яўляецца парамі ідэнтычным, а розным ёсць толькі размяшчэнне словараздзелаў, называецца пантаграмай.
Літаратура
Александр Бубнов. Палиндромия: от перевертня до пантограммы // «Журнальный зал»
Катэгорыя:Рыфма і фоніка