Радван () — прыватны шляхецкі герб, якім карысталася больш за 150 родаў Беларусі, Літвы, Польшчы і УкраіныРадван // Вялікае княства Літоўскае: Энцыклапедыя. У 3 т. Т. 2. — Мн.: Беларуская Энцыклапедыя, 2005. — С. 485—486. — ISBN 985-11-0378-0.. Паводле гербоўніка Тадэвуша Гайля, герб прыпісваецца больш чым 500 прозвішчамGajl T. Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku. — Gdańsk, 2007. — ISBN 978-83-60597-10-1..
Апісанне У чырвоным полі залатая царкоўная харугва з трыма канцамі, з махрамі, звісаючымі ўнізе; зверху размешчаны залаты кавалерскі крыж. Клейнод: над прылбіцай з каронай тры (радзей пяць) страусавых пёраў. Намёт чырвоны, падбіты золатам.
Гісторыя
Герб вядомы з пачатку XV стагоддзя. Найбольш ранні судовы запіс пра карыстанне гербам адносіцца да 1407 года, гербавы кліч (проклямацыя) Radwan занатаваны ў 1409 годзе. Сярод найстарэйшых вядомых адбіткаў — пячаткі Пятра з Цікавіц, падсудка кракаўскай зямлі (1443 і 1446 гады)Piekosiński F. Heraldyka polska wieków średnich. — Kraków, 1899..
Поўная рэканструкцыя гербоўнай генеалогіі ўскладнена стратамі архіваў у часы Другой сусветнай вайны, у прыватнасці падчас Варшаўскага паўстання 1944 года.
Адмены Вылучаюць некалькі адмен герба (Радван I—VIII), сярод якіхOstrowski J. Księga herbowa rodów polskich. — Warszawa, 1903—1906.: Канановіч — пад двухпольнай харугвай змешчана шасціпрамянёвая срэбная зорка; Радван V — з паўстралой зверху; Радван VIII — з паўмесяцам; ужываўся некаторымі татарскімі родамі Вялікага Княства Літоўскага.
Вядомыя таксама адмены Багінскі, Дастаеўскі, Глушанін, Яскалецкі і Юдыцкі.
Гербоўныя роды Сярод родаў Беларусі, Літвы і Украіны, якія карысталіся гербам або яго адменамі, — Багінскія, Глушаніны, Дастаеўскія, Кананавічы, Юдыцкія.
Галерэя
Гл. таксама Гербоўнік Наленч (герб)
Крыніцы
Літаратура
Gajl T. Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku. — Gdańsk, 2007. — ISBN 978-83-60597-10-1. Ostrowski J. Księga herbowa rodów polskich. — Warszawa, 1903—1906. Piekosiński F. Heraldyka polska wieków średnich. — Kraków, 1899.
Радван