Уладзімір Іванавіч Мо́туз (—) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, аўтаматчык 1037-га стралковага палка (223-я стралковая дывізія, 57-я армія, 2-і Украінскі фронт). Поўны кавалер ордэна Славы.
Біяграфія У. І. Мотуз нарадзіўся ў вёсцы Бяланавічы Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Скончыў 5 класаў школы ў 1937 годзе.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны з лютага 1942 г. Ваяваў на Данскім, Паўднёва-Заходнім, 2-м і 3-м Украінскім франтах.
Аўтаматчык 1037-га стралковага палка чырвонаармеец Уладзімір Мотуз вызначыўся 14 лістапада 1943 г. у баях за вёску Багданаўцы (на паўднёвы захад ад горада Пяціхаткі (Днепрапятроўская вобласць Украіны), адным з першых уварваўся ў размяшчэнне ворага, знішчыўшы вялікую колькасць праціўнікаў, і захапіўшы «языка» з каштоўнымі дакументамі для свайго камандавання.
Загадам па 223-й стралковай дывізіі ад 29 лістапада 1943 года № 042 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Мотуз Уладзімір Іванавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Камандзір аддзялення ўзвода пешай разведкі 1037-га стралковага палка сяржант Уладзімір Мотуз 22 жніўня 1944 г. у раёне вёскі Танатарн (Малдова) непрыметна падпоўз да агнявой кропкі ворага і закідаў яе гранатамі, знішчыўшы і ўвесь яе разлік, чым спрыяў выкананню баявой задачы падраздзяленнем.
Загадам па 57-й арміі ад 27 кастрычніка 1944 года № 0160 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях сяржант Мотуз Уладзімір Іванавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Камандзір аддзялення ўзвода пешай разведкі 1037-га стралковага палка сяржант Уладзімір Мотуз 17 сакавіка 1945 года, у складзе разведвальнай групы, першым уварваўся ў венгерскі населены пункт Баргестеж, знішчыў агнявую кропку, якая перашкаджала руху савецкай пяхоты, узяў у палон двух «языкоў».
У наступных баях перарэзаў кабель сувязі у варожым тыле і захапіў склад боепрыпасаў. 5 мая 1945 года камандуючы 46-й арміяй генерал-лейтэнант Петрушэўскі А. В. падпісаў прадстаўленне да ўзнагароды сяржанта Мотуза У. І. ордэнам Славы 1-й ступені.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі Мотуз Уладзімір Іванавіч узнагароджаны ордэеам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
У 1950Мотуз Владимир Иванович // Сайт Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі г. старшына Мотуз дэмабілізаваны. Жыў у пасёлку Муляраўка Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці. Працаваў механікам. Член КПСС з 1963 года. Удзельнік Парада на Краснай плошчы ў Маскве 9 мая 1985 г. Памер 5 верасня 1996 года.
Узнагароды Ордэн Славы 3-х ступеняў Ордэн Айчыннай вайны 1-й ступені 2 медаля «За адвагу» медалі
Літаратура
Беляев И. Н., Сысоев А. Н. Хроника солдатской славы. Минск, 1970. Долготович Б. Д. Кавалеры ордена Славы. Минск, 2006.
Лобода Б. Ф. Солдатская слава. Книга 2. М., 1967. Навечно в сердце народном. 3-е изд., доп. и испр. Минск, 1984.
Спасылкі
Равеснікі раёна // Газета «Петрыкаўскія навіны» Мотуз Владимир Иванович // Сайт Міністэрства абароны Расійскай Федэрацыі
Катэгорыя:Удзельнікі Вялікай Айчыннай вайны Катэгорыя:Поўныя кавалеры ордэна Славы Катэгорыя:Разведчыкі Вялікай Айчыннай вайны Катэгорыя:Члены КПСС