mini|270px|Oslobođenje Beča Frans Geffels
Niz vojnih sukoba između Osmanskog Carstva i raznih evropskih država odvijao se od kasnog srednjeg vijeka do početka 20. stoljeća. Najraniji sukobi počeli su tokom bizantsko-osmanskih ratova, vođenih u Anadoliji krajem 13. stoljeća prije nego što su ušli u Evropu sredinom 14. stoljeća s bugarsko-osmanskim ratovima. Sredina 15. stoljeća donijela je srpsko-osmanske ratove i albansko-osmanske ratove. Velik dio ovog perioda karakteriziralo je osmansko širenje na Balkan. Osmansko Carstvo dodatno je prodrlo u srednju Evropu u 15. i 16. stoljeću, što je kulminiralo vrhuncem osmanskih teritorijalnih pretenzija u Evropi.
Mletačko-osmanski ratovi trajali su četiri stoljeća, počevši od 1423. i trajavši do 1718. Ovaj period svjedočio je padu Negroponta 1470, opsadi Malte 1565, padu Famaguste (Kipar) 1571, porazu osmanske flote u Bici kod Lepanta 1571 (u to vrijeme najvećoj pomorskoj bici u historiji), padu Kandije (Krit) 1669, mletačkom ponovnom osvajanju Moreje (Peloponez) 1680-ih i njenom ponovnom gubitku 1715. Ostrvo pod mletačkom vlašću Krf ostalo je jedino grčko ostrvo koje Osmanlije nisu osvojile.
Krajem 17. stoljeća evropske sile počele su se udruživati protiv Osmanlija i formirale Svetu ligu, poništivši brojne osmanske teritorijalne dobitke tokom Velikog turskog rata 1683–1699. Ipak, osmanske vojske uspijevale su se nositi sa svojim evropskim rivalima sve do druge polovine 18. stoljeća.
U 19. stoljeću Osmanlije su se suočile s ustancima svojih srpskih (1804–1817), grčkih (1821–1832) i rumunskih (1877–1878) podanika. To se dešavalo uporedo s rusko-turskim ratovima, koji su dodatno destabilizirali carstvo. Konačno povlačenje osmanske vlasti počelo je Prvim balkanskim ratom (1912–1913) i kulminiralo potpisivanjem Ugovora iz Sèvresa nakon Prvog svjetskog rata, što je dovelo do podjele Osmanskog Carstva.
Historija
Uspon Osmanlija (1299–1453)
Bizantijsko Carstvo mini|190px|Osvajanje Carigrada od strane sultana Mehmeda Osvajača 1453. Nakon što je zadao udarac oslabljenom Bizantijskom Carstvu 1356. (ili 1358. – sporno zbog promjene u bizantijskom kalendaru), (vidi Sulejman-paša) što mu je omogućilo Galipolje kao bazu za operacije u Evropi, Osmansko Carstvo je sredinom 14. stoljeća započelo svoje širenje na zapad, na evropski kontinent.
Carigrad je pao 1453. nakon Bitke kod Varne (1444) i Druge bitke na Kosovu (1448).
Preostale grčke države pale su 1461. (Morejska Despotovina i Trapezuntsko Carstvo) (vidi: Osmanska Grčka).
Bugarsko Carstvo
U drugoj polovini 14. stoljeća, Osmansko Carstvo je napredovalo na sjever i zapad Balkana, potpuno potčinivši Trakiju i veći dio Makedonije nakon Maričke bitke 1371. Sofija je pala 1382, a zatim i prijestonica Drugog Bugarskog Carstva Trnovgrad 1393. i sjeverozapadni ostaci države nakon Bitke kod Nikopolja 1396.
Srpsko Carstvo
Značajan protivnik Osmanlija, mlado Srpsko Carstvo, iscrpljeno je nizom kampanja, posebno u Bici na Kosovu 1389, u kojoj su poginuli vođe obje vojske i koja je dobila centralno mjesto u srpskom folkloru kao epska bitka i početak kraja za srednjovjekovnu Srbiju. Veći dio Srbije pao je pod osmansku vlast do 1459, Kraljevina Ugarska je djelimično izvršila ponovno osvajanje 1480, ali je ponovo pala do 1499. Teritorije Srpskog Carstva podijeljene su između Osmanskog Carstva, Mletačke Republike i Kraljevine Ugarske, pri čemu su preostale teritorije bile u nekoj vrsti vazalnog statusa prema Ugarskoj, sve do njenog vlastitog osvajanja.
Križarski ratovi protiv Osmanskog Carstva mini|alt=Slika Bitke kod Nikopolja |1475. minijatura Bitke kod Nikopolja Jean Colombea pod nazivom Les Passages d'Outremer, BnF Fr 5594Papinstvo je redovno nudilo povlastice za križarski rat od 1360-ih, ali to nije generiralo značajan vojni odgovor protiv muslimana na Mediteranu. Prvo oživljavanje aktivnosti bio je đenovski plan iz 1390. da se zauzme tuniska luka Mahdija. I rimski i avinjonski papa dodijelili su indulgencije, a vođa je bio stric francuskog kralja, Luj II, vojvoda od Burbona. Malo je dokaza o uzimanju križa, a pothvat je bio više viteška promenada malih snaga. Nakon devetosedmične opsade pogođene bolešću, tuniski križarski rat pristao je na povlačenje. Nakon pobjede u Bici na Kosovu 1389, Osmanlije su osvojile veći dio Balkana i sveli bizantijski uticaj na područje neposredno oko Carigrada, koji su kasnije opsjedali. Godine 1393. bugarski car Ivan Šišman izgubio je Nikopolj od Osmanlija. Godine 1394. papa Bonifacije IX proglasio je novi križarski rat protiv Turaka, iako je Zapadna šizma podijelila papinstvo. Sigismund Luksemburški, kralj Ugarske, predvodio je ovaj križarski rat u kojem je sudjelovalo nekoliko francuskih plemića, uključujući Jovana Neustrašivog, sina burgundskog vojvode, koji je postao vojni vođa križarskog rata. Sigismund je savjetovao križare da se fokusiraju na odbranu kada stignu do Dunava, ali su oni opsjeli grad Nikopolj. Osmanlije su ih porazili u Bici kod Nikopolja 25. septembra, zarobivši 3.000 zarobljenika.
Kako su Osmanlije napredovale prema zapadu, sultan Murat II uništio je posljednji papski finansirani križarski rat kod Varne na Crnom moru 1444, a četiri godine kasnije slomio je i posljednju ugarsku ekspediciju. Janko Hunjadi i Ivan Kapistran organizirali su 1456. križarski rat da bi ukinuli opsadu Beograda. Enea Silvio i Ivan Kapistran propovijedali su križarski rat, prinčevi Svetog Rimskog Carstva na saborima u Regensburgu i Frankfurtu obećali su pomoć, a formiran je savez između Venecije, Firence i Milana, ali ništa nije proizašlo iz toga. Venecija je bila jedina država koja je nastavila predstavljati značajnu prijetnju Osmanlijama na Mediteranu, ali je vodila "križarski rat" uglavnom zbog svojih trgovačkih interesa, što je dovelo do dugotrajnih Mletačko-osmanskih ratova, koji su se s prekidima nastavili do 1718. Kraj križarskih ratova, barem u nominalnom naporu katoličke Evrope protiv muslimanskog prodora, došao je u 16. stoljeću, kada su francusko-imperijalni ratovi poprimili kontinentalne razmjere. Franjo I od Francuske tražio je saveznike sa svih strana, uključujući njemačke protestantske prinčeve i muslimane. Među njima, sklopio je jednu od kapitulacija Osmanskog Carstva sa Sulejmanom Veličanstvenim dok je istovremeno sarađivao s Hajrudinom Barbarosom i brojnim sultanovim sjevernoafričkim vazalima.
Kraljevina Ugarska
alt=Slika Bitke kod Nikopolja|mini|S lijeva na desno, odozgo prema dolje: Bitka kod Sibinja, Bitka kod Varne, Bitka na Kosovu, Opsada Beograda, Bitka na Kruškom polju, Mohačka bitka alt=Osmanske kampanje Janka Hunjadija, 1440–1456|lijevo|mini|Osmanske kampanje Janka Hunjadija, 1440–1456 Od 1360-ih Ugarska se suočavala s Osmanskim Carstvom. Kraljevina Ugarska predvodila je nekoliko križarskih ratova, kampanja i izvela nekoliko odbrambenih bitaka i opsada protiv Osmanlija. Ugarska je nosila najveći teret osmanskih ratova u Evropi tokom 15. stoljeća i uspješno zaustavila osmansko napredovanje.
Godine 1442. Janko Hunjadi izvojevao je četiri pobjede protiv Osmanlija, od kojih su dvije bile odlučujuće. U martu 1442. Hunjadi je porazio Mezid-bega i osmansku pljačkašku vojsku u Bici kod Sibinja u južnom dijelu Kraljevine Ugarske u Transilvaniji. U septembru 1442. Hunjadi je porazio veliku osmansku vojsku Beglerbega Šehabedina, provincijskog namjesnika Rumelije. Ovo je bio prvi put da je jedna evropska vojska porazila tako velike osmanske snage, sastavljene ne samo od pljačkaša, već i od provincijske konjice predvođene vlastitim sandžak-begovima i praćene strašnim janjičarima. Ove pobjede učinile su Hunjadija istaknutim neprijateljem Osmanlija i poznatom ličnošću širom kršćanskog svijeta i bile su glavni motivatori za njega da zajedno s kraljem Vladislavom preduzme čuvenu ekspediciju poznatu kao "Duga kampanja" 1443, s Bitkom kod Niša kao prvim većim okršajem ove ekspedicije. Hunjadija je tokom kampanje pratio Giuliano Cesarini.
Poraz 1456. u opsadi Nándorfehérvára (Beograd) zaustavio je osmansko širenje u katoličku Evropu na 70 godina, iako je na jednu godinu (1480–1481) zauzeta italijanska luka Otranto, a 1493. osmanska vojska uspješno je upala u Hrvatsku i Štajersku.
Tokom vladavine kralja Matije Korvina, stalna profesionalna plaćenička vojska zvala se Crna armija. Matija je prepoznao važnost i ključnu ulogu ranog vatrenog oružja u pješadiji, što je uveliko doprinijelo njegovim pobjedama. Svaki četvrti vojnik u Crnoj armiji imao je arkebuzu, što je u to vrijeme bio neobičan omjer. Na velikoj bečkoj vojnoj paradi 1485. Crna armija brojala je 20.000 konjanika i 8.000 pješaka. Crna armija bila je veća od vojske kralja Luja XI od Francuske, jedine druge stalne profesionalne evropske vojske u to doba. Ugarska vojska uništila je tri puta brojnije osmanske i vlaške trupe u Bici na Kruškom polju u Transilvaniji 1479. Bitka je bila najznačajnija pobjeda za Ugre protiv pljačkajućih Osmanlija, i kao rezultat toga, Osmanlije nisu napadale južnu Ugarsku i Transilvaniju mnogo godina nakon toga. Crna armija je ponovo zauzela Otranto u Italiji od Osmanskog Carstva 1481.
Rast (1453–1683)
Ratovi u Albaniji i Italiji
mini|Albanski napad na turski logor 1457. Osmanlije su zauzele velik dio Albanije u Bici na Savri 1385. Lješka liga iz 1444. nakratko je obnovila jedan dio Albanije, sve dok Osmanlije nisu zauzele cijelu teritoriju Albanije nakon zauzeća Skadra 1479. i Drača 1501.
Osmanlije su se suočile s otporom Albanaca okupljenih oko svog vođe, Gjergja Kastriotija Skenderbega, sina feudalnog albanskog plemića Gjona Kastriotija koji se također borio protiv Osmanlija u Albanskom ustanku 1432–1436. pod vodstvom Gjergja Arianitija. Skenderbeg je uspio odbijati osmanske napade više od 25 godina, što je kulminiralo opsadom Skadra 1478–79. Tokom ovog perioda ostvarene su mnoge albanske pobjede poput Bitke kod Torviolla, Bitke kod Otonete, opsade Kroje, Bitke kod Pologa, Bitke kod Ohrida, Bitke kod Mokre, Bitke kod Oranika 1456. i mnogih drugih bitaka, što je kulminiralo Bitkom kod Albulene 1457. gdje je albanska vojska pod Skenderbegom izvojevala odlučujuću pobjedu nad Osmanlijama. Godine 1465. dogodio se Balabanov pohod protiv Skenderbega. Cilj mu je bio da slomi albanski otpor, ali nije bio uspješan i završio je albanskom pobjedom. Smrću Skenderbega 17. januara 1468, albanski otpor je počeo slabiti. Nakon Skenderbegove smrti, albanski otpor predvodio je Lekë Dukagjini od 1468. do 1479, ali nije imao isti uspjeh kao prije. Samo dvije godine nakon sloma albanskog otpora 1479, sultan Mehmed II pokrenuo je italijanski pohod, koji nije uspio zahvaljujući kršćanskom ponovnom zauzeću Otranta i sultanovoj smrti 1481. mini|Karta teritorijalnog širenja Osmanskog Carstva
Osvajanje Bosne
Osmansko Carstvo prvi put je stiglo do Bosne 1388. gdje su poraženi od bosanskih snaga u Bici kod Bileće i potom su bili prisiljeni povući se. Nakon pada Srbije 1389. u Bici na Kosovu, u kojoj su Bosanci sudjelovali preko Vlatka Vukovića, Turci su započeli razne ofanzive protiv Bosanskog Kraljevstva. Bosanci su se branili, ali bez mnogo uspjeha. Bosanci su pružali snažan otpor u bosanskom kraljevskom gradu Jajcu (opsada Jajca), gdje je posljednji bosanski kralj Stjepan Tomašević pokušao odbiti Turke. Osmanska vojska osvojila je Jajce nakon nekoliko mjeseci 1463. i pogubila posljednjeg bosanskog kralja, okončavši srednjovjekovnu Bosnu.
Kosače su držale Hercegovinu do 1482. Trebale su još četiri decenije Osmanlijama da poraze ugarski garnizon u tvrđavi Jajce 1527. Bihać i najzapadnije dijelove Bosne konačno su Osmanlije osvojili 1592.
Hrvatska
desno|mini|Hrvatski kapetan Petar Kružić predvodio je odbranu tvrđave Klis od turske invazije i opsade koja je trajala više od dvije i po decenije. Tokom ove odbrane formirana je elitna hrvatska vojna frakcija Uskoka.