Andrea de Cesaris, nado o 31 de maio de 1959 e finado o 5 de outubro de 2014, foi un piloto de carreiras italiano. Participou en 208 Grandes Premio de Fórmula Un, pero nunca gañou ningún, ten a marca da carreira máis longa sen unha soa vitoria. Unha serie de accidentes ao principio da súa carreira valéronlle o alcume de "Andrea de Crasheris ", fíxose coñecido por ser moi rápido, pero tamén tremendamente errático. Mantivo o alcume, malia que pasou a converterse nun piloto máis tranquilo e máis maduro na súa carreira posterior.
En 2005 e 2006 competiu na fórmula Grand Prix Masters para pilotos de F1 retirados.
Morreu o 5 de outubro de 2014, logo de perder o control da súa motocicleta na autoestrada de circunvalación de Roma.
Andaina no automobilismo
Antes da Fórmula Un De Cesaris naceu en Roma o 31 de maio de 1959. Múltiple campión en karting, comezou na Fórmula 3 en Gran Bretaña, gañando numerosos eventos e terminando segundo no campionato que gañou Chico Serra. A partir da Fórmula 3, pasou a Fórmula 2 co futuro xefe do equipo McLaren Ron Dennis co equipo Project 4.
Fórmula Un
Alfa Romeo (1980)
Artigo relacionado: Alfa Romeo F1
En 1980, de Cesaris fichou por Alfa Romeo para as carreiras finais do Campionato do Mundo de , en substitución de Vittorio Brambilla que á súa vez, substituíra a Patrick Depailler que morrera nunhas probas en Hockenheim. Con só 21 anos, a súa primeira carreira no Canadá terminou logo de oito voltas por mor dunha falla do motor. Na súa segunda carreira, en Watkins Glen nos Estados Unidos, foise e estrelouse contra as barreiras na curva Junction logo de dúas voltas.
McLaren (1981)
Artigo relacionado: McLaren
En de Cesaris conseguiu un asento en McLaren. A tempada non foi un éxito, De Cesaris estrelouse dezanove veces, xa nas prácticas ou nas carreiras e, ás veces en ambas; a miúdo debido a un erro do piloto. O equipo estaba tan preocupado por que fora a estrelar o coche que retiraron o seu coche no Gran Premio de Holanda en Zandvoort despois de clasificarse 13º. O italiano logrou terminar só 6 das 14 carreiras das que iniciou. Un sexto lugar en Imola foi o seu mellor resultado pero non foi suficiente para que o equipo McLaren renovara o seu contrato. Estragou 22 chasis na primeira tempada completa, ata o punto de ser alcumado como Andrea "De Crasheris" (era un xogo de palabras coa canción Under Pressure, da banda británica Queen).
En xullo de 1981 de Cesaris e Henri Pescarolo terminaron segundos tras o equipo de Riccardo Patrese e Michele Alboreto nunha carreira de resistencia de 6 horas en Watkins Glen, Nova York. Ambos equipos pilotaban coches Lancia, Cesaris e Pescarolo terminaron dúas voltas atrás.Lancia wins endurance race at Watkins Glen, Doylestown, Pennsylvania Intelligencer, 13 de xullo, 1981, p. 13.
Alfa Romeo (1982-1983)
Artigo relacionado: Alfa Romeo F1
Volveu á Alfa Romeo en , de Cesaris converteuse no piloto máis novo en lograr unha pole position no Gran Premio de Long Beach. De Cesaris foi tamén no segundo piloto de Alfa Romeo en lograr a pole desde 1952.Lauda, Driving a McLaren, Captures Long Beach Grand Prix, New York Times, 5 de abril, 1982, p. C2. De Cesaris liderou as etapas iniciais da carreira ata que perdeu unha marcha mentres dobraba ao coche máis lento de Raul Boesel, deixando pasar a Niki Lauda. Estrelouse máis adiante a metade da carreira. De Cesaris non resultou ferido, pero saían chamas da parte traseira do seu Alfa Romeo mentres saía da cabina destruída.Lauda, Driving a McLaren, Captures Long Beach Grand Prix, New York Times, 5 de abril, 1982, p. C2
Desde ese momento, de Cesaris foi visto pola maioría do paddock como un piloto ocasionalmente brillante, pero a miúdo cun comportamento inconstante. En 1982 logrou un podio en Monte Carlo e outro punto no Canadá. No Gran Premio de Mónaco de 1982 Didier Pironi retirouse na volta final con problemas eléctricos no seu Ferrari. De Cesaris quedou sen combustible no mesmo punto, o que permitiu a Riccardo Patrese gañar a súa primeira carreira de Fórmula 1 en 71 carreiras.Italian Prix driver wins in a crawl, Chicago Daily Herald, 24 de maio, 1982, p. 28. Na saída do Gran Premio de Austria, de Cesaris, concentrado en tratar de pasar ó coche que tiña diante, desviouse a través de todo o ancho da pista e chocou contra o seu compañeiro de equipo Bruno Giacomelli no muro, quedando ambos fóra da carreira.
En , co seu Alfa Romeo agora con motor turbo, logrou dous segundos postos, un en Hockenheim no Gran Premio de Alemaña de 1983Arnoux's Ferrari Wins in Germany, New York Times, 8 de agosto, 1983, p. C7. (os seus primeiros puntos da tempada) e o outro na última carreira o Gran Premio de Suráfrica de 1983 en Kyalami, 9.319 segundos detrás.Patrese wins race, but Piquet wins title, Syracuse Herald Journal, 15 de outubro, 1983, p. 9. De Cesaris estivo preto de gañar en Spa-Francorchamps, despois de liderar comodamente diante do Renault de Alain Prost durante gran parte da carreira, logo dunha parada en boxes rompeulle o motor entregando a carreira ó francés.
Ligier (1984-1985)
Artigo relacionado: Ligier
miniatura| right | De Cesaris pilotando para Ligier no Gran Premio de Dallas de 1984
De Cesaris marchou a Ligier en , onde, a pesar do prometedor motor turbo de Renault, non repetiu o seu éxito anterior. Anotou só tres puntos durante a tempada.
A finais de 1984, de Cesaris e o seu compañeiro en Ligier François Hesnault viaxaron a Australia para pilotar no Gran Premio de Australia de 1984, o último GPA antes de que a carreira convertérase en parte do Campionato do Mundo de Fórmula Un en . Pilotou un Ford BDA con motor Ralt RT4 (18 dos 25 coches na pista montaban o RT4), de Cesaris clasificou en quinto lugar. Logo de entrar en boxes ao final da volta de quecemento, saíu dos boxes momentos antes da bandeira verde e estaba case unha volta atrás cando a carreira comezou. A continuación remontou, no que moitos consideran como a pilotaxe da xornada para terminar finalmente terceiro (sen perder nunca unha volta) por detrás de Roberto Moreno (gañador) e Keke Rosberg.
A tempada 1985 non trouxo nada mellor para de Cesaris, e tivo a sorte de conservar o seu asento, antes da tempada Ligier asinara coa empresa tabaqueira francesa Gitanes como o seu principal patrocinador, rival do seu patrocinador persoal Marlboro. Unha serie de boas actuacións incluíndo un cuarto lugar en Mónaco prometía moito, pero converteuse nunha triste tempada, logo de múltiples retiradas destruíu o seu Ligier JS25 nun cuádruplo envorco no Gran Premio de Austria, como resultado foi despedido polo xefe do equipo Guy Ligier. Logo de gastar moitos cartos reparando os coches estrelados por de Cesaris nos seus 20 meses co equipo, Guy Ligier declarou que "Xa non podo darme o luxo de contratar a este home" (malia que Marlboro pagaba a maior parte do seu salario). Mantívose no equipo ata a seguinte carreira en Zandvoort, logo do cal foi substituído por Philippe Streiff.
Minardi (1986)
Artigo relacionado: Minardi
En de Cesaris trasladouse a Minardi. Nun coche con sobre peso e co pouco potente motor Motori Moderni, foi máis das veces superado polo seu compañeiro de equipo, o seu compatriota italiano e novato na F1 Alessandro Nannini. Por primeira vez na súa carreira, de Cesaris estivo toda unha tempada sen anotar un punto.
Brabham (1987)
Artigo relacionado: Brabham
En 1987 de Cesaris cambiouse a Brabham - BMW, e foi co equipo propiedade de Bernie Ecclestone que empezou a mostrar de novo a súa velocidade pura. No Gran Premio de Bélxica de 1987, en Spa, de Cesaris colocouse terceiro detrás de Alain Prost e Stefan Johansson, os seus primeiros puntos en case dous anos.Prost Ties Record With 27th Victory, New York Times, 18 de maio, 1987, p. C11. Non puido terminar ningunha outra carreira da tempada. Malia que polo xeral se clasificaba ben (a súa mellor clasificación do ano foi sétimo en Alemaña, e a peor 21º en Mónaco), o poderoso turbo BMW adoitaba poñer fin ás súas carreiras explotando en chamas, facendo imposible o poder puntuar.
Rial (1988)
Artigo relacionado: Rial
Para Brabham retirouse da Fórmula Un e de Cesaris buscou outra vez un novo equipo. Atopouno no novo equipo Rial, dirixido polo alemán Gunter Schmidt, o ex xefe de ATS. O coche era moi estilizado, e De Cesaris quedaba moi exposto. Pero, co potente motor Cosworth e unha pilotaxe valente, a miúdo cualificou ben, e logrou un destacado cuarto lugar no Gran Premio de Detroit. Tamén quedou dúas veces sen combustible nas últimas voltas mentres marchaba nos puntos, en Canadá e Australia.
Dallara (1989-1990)
Noticias relacionadas: Dallara, BMS Scuderia Italia
Para , de Cesaris trasladouse ao equipo Scuderia Italia patrocinado por Marlboro que usaba autos fabricados por Dallara. Os primeiros resultados foron prometedores. En Mónaco, estaba en posto de podio, antes de ser golpeado polo triplo campión do mundo Nelson Piquet na Forquita Lowes. De Cesaris perdeu os estribos. A medida que os coches quedaban bloqueados, el gritaba e acenaba violentamente, antes de reprender ao equipo Lotus de Piquet ao regresar aos pits. Dúas carreiras máis tarde foi a quenda de Cesaris para facer de vilán. Logo de quedar atrasado estaba sendo dobrado polo Dallara do seu compañeiro Alex Caffi cando colisionou co seu compatriota e enviouno contra a parede, perdendo outro podio para o equipo. Arranxouno na seguinte carreira, no Canadá, terminando terceiro detrás dos pilotos de Williams Thierry Boutsen e Riccardo Patrese nunha carreira baixo a choiva. Sería a última vez que de Cesaris logrou un podio na Fórmula Un.
A prometedora tempada anterior da Scuderia Italia non se repetiu en . Moitos equipos utilizaron os motores V8, os equipos medianos volvéronse moito máis fortes. De Cesaris estivo involucrado en varios incidentes graves durante esa tempada, incluíndo estrelarse no inicio da primeira volta en Interlagos, e en Imola, onde forzou a retirada de Alessandro Nannini durante práctica na Curva Villeneuve. Tamén case priva do segundo posto a Nigel Mansell mentres este o dobraba durante a carreira. A fiabilidade foi un problema, e outra vez non logrou sumar puntos en toda a tempada.
Jordan (1991)
Artigo relacionado: Jordan Grand Prix
Deixou Dallara a finais de 1990, e de Cesaris asinou con Eddie Jordan para a primeira tempada do seu equipo na Fórmula Un. Jordan xa correra con de Cesaris na Fórmula 3. Tivo 3 compañeiros, o belga Bertand Gachot e logo un prometedor piloto: Michael Schumacher e o veterano Roberto Moreno. De Cesaris demostrou amplamente as súas calidades como piloto, pero o Jordan 191 era tan rápido como pouco fiable, o que levouno a un bo número de abandonos. Malia iso, logrou terminar catro veces nos puntos, sendo cuarto en dúas ocasións, e quinto e sexto outra vez.
De Cesaris terminou a noveno no campionato, o seu mellor resultado desde 1983.
Tyrrell (1992-1993)
Artigo relacionado: Tyrrell Racing
A pesar do desexo de Eddie Jordan de manter a de Cesaris para a tempada , foi imposible debido a problemas entre o seu patrocinador, Marlboro, e o novo patrocinador de Jordan, Barclay Cigarettes. Jordan acumulara débedas significativas na súa tempada de debut. Foi capaz de asegurar o patrocinio de cigarros Barclay, pero a marca estaba en conflito directo co apoio de Marlboro a de Cesaris.
Ken Tyrrell contratou de Cesaris para o seu equipo e a súa fe foi recompensada rapidamente cando de Cesaris logrou un quinto na segunda carreira da tempada en México.
O motor Ilmor V-10 do Tyrrell 020 era unha boa máquina, e de Cesaris quedou nos puntos tres veces máis durante a tempada que culminou cun cuarto lugar no Gran Premio do Xapón.