miniatura|Tiepolo, Os hebreos recollendo o maná no deserto, bosquexo, 1740.Éxodo 16. Pintura preservada y exhibida en el Museo Nacional de Bellas Artes, Buenos Aires.
Os hebreos (do latín Hebraei e do grego antigo Hebraioi [Ἑϐραῖοι], e ambos á súa vez do hebreo ‘Ivrīm [עברים]) son un antigo pobo semita do Levante mediterráneo (Próximo Oriente) establecidos no ano 616 a. C, tamén son devanceiros dos israelitas e do pobo xudeu.Isto se desprende dos textos bíblicos que, para xudeus e cristiáns "conteñen a palabra de Deus"; ditos textos son a Tora e a Biblia. Na súa etimoloxía de hebreo, o DRAE, 22.ª ed., inclúe un "quizá del acadio ẖapiru[m], [acaso significando] paria". Posiblemente isto se deba a que existen algunhas teorías que buscan conectar os "habiru" —aos que tamén se coñece como apiru— cos hebreos bíblicos. Porén, o certo é tales intentos de relacionar ao grupo dos apiru (Habiru) co xentilicio "ivrim" carecen polo momento de probas concluíntes para sustentar tamaña idea. Escritos tales como os de Juan de la Torre Suárez non só son incompatibles co texto bíblico senón que ademais proclaman abertamente a súa propia "egiptomanía". Rainey explica que a suposta relación entre habiru e os hebreos non é máis que unha expresión de desexo. Véxase Anson F. Rainey, Unruly Elements in Late Bronze Canaanite Society, en Pomegranates and Golden Bells, ed. David Pearson Wright, David Noel Freedman, Avi Hurvitz, Eisenbrauns, 1995, p. 483. Para unha discusión, ver O. Loretz, Habiru-Hebräer, Berlín, 1984; N. Na'aman, "Habiru and Hebrews: The Transfer of a Social Term to the Literary Sphere", JNES, 45, 1986, pp. 271-88; y A.F. Rainey, Habiru-Hebräer, 1987. "Habiru" non designa ningunha agrupación étnica e é un termo empregado na Antigüidade para referirse tanto a grupos semitas como para outros que non o son: "a conexión [entre habiru e os hebreos], si é que hai algunha, permanece escura" (J.D. Douglas, The Zondervan Illustrated Bible Dictionary, 2011, p. 557). Por outra banda, o sentido dado a "hapiru" na etimoloxía proposta polo DRAE carece de referencia o sustento científico e por isto non é máis que unha hipótese.
A tradicional fonte de referencia para os hebreos é a Biblia, cuxo contido tamén se atopa nas escrituras hebreas da Tora. Segundo estas fontes os hebreos constitúen o grupo monoteísta inicial, que é descendente dos patriarcas posdiluvianos Abraham, Isaac e Xacob.
Segundo a Biblia e as tradicións hebraicas (orais e escritas), os hebreos foron orixinarios de Mesopotamia. Eran nómades, vivían en tendas, posuían rabaños de cabras e ovellas, utilizando asnos, mulas e camelos como portadores. Seguindo a Abraham, os hebreos emigraron cara a Canaán, a terra prometida por Deus aos descendentes do primeiro patriarca. Varias táboas descubertas en Mari certifican frecuentes migracións a través do Crecente Fértil.
Abraham é considerado o primeiro hebreo por deixar o seu Caldea natal, e atravesar "do outro lado do río" Éufrates. O patriarca e os seus asíntanse en Canaán: en Siquem (actual Nablus), Beerseba ou Hebrón. Aos poucos, mestúranse cos poboadores locais e convértense en agricultores sedentarios. O pobo de Israel era veciño doutros, como os edomitas, moabitas, amonitas e ismaelitas. O trazo distintivo dos hebreos foi a súa convicción na existencia dun único Deus (Yavé). Segundo os textos do Tanak, o pobo de Israel é elixido por Deus para a revelación de principios fundamentais (tales como o Dez Mandamentos contidos na Tora) e é co primeiro patriarca do pobo hebreo que Deus establece a súa Alianza ou Pacto, tamén coñecido como Convenio Abrahámico: miniatura|E.M. Lilien, Abraham contempla as estrelas, estampa, 1908.Imaxe incluída na edición alemá de Os Libros da Biblia.
Na Biblia, Israel é o nome nacional dos hebreos. Inicialmente e na súa condición tribal, os hebreos non posuían un nome que os distinguise historicamente como grupo. O cambio do nome do terceiro patriarca, quen de "Xacob" pasa a chamarse "Israel" (Xénese 32:24 e 32:28http://www.abibliagalega.com/pentateuco/xenese/capitulos-31-35/) é reflexo o feito histórico coñecido como unión das tribos hebreas iniciais e do seu triunfo sobre os cananeos.Hebrews, Jewish Encyclopedia, versión sen editar 1906; accedida 17 de xullo de 2013 Ou, dito doutro xeito, "hebreos" eran antes da conquista da terra de Canaán e "israelitas" chamarallos a partir de devandito acontecemento (século VI a.C.)."Hebrew (people)", Encyclopædia Britannica, 2008, Encyclopædia Britannica Online, accedida 20 de decembro de 2008 e 17 de xullo de 2013: "Hebrew, any member of an ancient northern Semitic people that were the ancestors of the Jews. Biblical scholars use the term Hebrews to designate the descendants of the patriarchs of the Hebrew Bible (Old Testament)—i.e., Abraham, Isaac, and Jacob (also called Israel [Genesis 33:28])—from that period until their conquest of Canaan (Palestine) in the late 2nd millennium bce. Thenceforth these people are referred to as Israelites until their return from the Babylonian Exile in the late 6th century bce, from which time on they became known as Jews."
Na actualidade, "hebreo" emprégase para designar a todo aquel que sexa membro ou descendente do pobo de Abraham, Isaac, e Xacob.Hebrews, thefreedictionary.com, accedido 17 de xullo de 2013 Hebreo é hoxe ademais sinónimo de israelita e xudeu.Aarón Alboukrek y Gloria Fuentes Sáenz, Diccionario de sinónimos y antónimos, Larousse-La Nación, 2005, p. 139: "hebreo"
Nalgúns idiomas modernos, entre eles o grego, italiano, romanés e moitas linguas eslavas, "hebreos" é empregado como etnónimo estándar de xudeus. dereita|miniatura|A dispersión dos fillos de Noé despois do Diluvio. A área ocupada por Sem e a súa descendencia, o Crecente Fértil, atópase marcado en vermello. C.V. Monin, Géographie des Hébreux et Tableau de la dispersion des peuples après le déluge, 1838-39. O propósito deste mapa era establecer o órigen xeográfico dos hebreos, de aí a expresión "Xeografía dos hebreos" no seu título.
Hebreos e tradición xudeocristiá dereita|miniatura|Inspiración bíblica na arte. Julius Schnorr von Carolsfeld, Deus móstralle a Abraham as estrelas, gravado, 1860. A palabra de Deus é fonte de esperanza para Abraham e fonte de inspiración na arte: "Agora mira ao ceo e conta as estrelas, si éche posible contalas. E díxolle: Así será a túa descendencia." —Xénese 15:5. Segundo a historia e as tradicións xudía e cristiá, a formación do pobo hebreo ten lugar durante o segundo milenio antes da Era Común, posiblemente ao redor de 1800 a.C. Aínda que existen certas dificultades para determinar a localización precisa dos primeiros hebreos na historia, iso débese en gran parte a que a tradición dese grupo humano foi ante todo oral e non escrita.Josy Eisenberg, Histoire des Juifs, París, 1970, primeira parte. Pero Shlomo Sand propón o uso do término "mito-historia" (Comment le peuple juif fut inventé?, 2011). O problema é que o prisma a través do cal Sand observa aquelo que el denominamito-historia pouco e nada ten que ver coa historia en si mesma senón coa súa propia axenda persoal que é político-ideolóxica. É indubidable que o mito xoga no el caso da orixe dos hebreos un papel tan importante como que o que xoga no caso da orixe de calquera outro pobo e no que concirne á súa propia identidade. Acerca das primeiras civilizacións do Crecente Fértil, véxase o Atlas of World History, Londres, 2004, pp. 26-27, 30-31. E non só foi a tradición oral nos seus inicios senón que ademais foino durante moitos séculos.Para o xudaísmo, por exemplo, a tradición oral é sagrada e continúa viva incluso na actualidade. Al menos en teoría, a tradición oral é tan sagrada para esa relixión como o é o texto escrito da Tora. O que as tradicións e cultura dos hebreos, así como tamén os seus coñecementos e percepción do mundo, sexan inicialmente transmitidas de modo verbal e de xeración en xeración deu lugar ao que hoxe poden parecernos ser inconsistencias na subsecuente tradición escrita.Acerca das transformacións do hebreo escrito na literatura relixiosa, véxase María Martha Fernández, "Hebreo", Transoxiana, 2005 Os parámetros do mundo antigo non eran precisamente os mesmos que os do mundo de hoxe. Así, por exemplo, a concepción do mundo, a noción do tempo e mesmo o ritmo de vida eran sen dúbidas diferentes aos nosos.
Ao considerar ao grupo étnico dos hebreos é necesario lembrar que a Biblia non foi concibida para ser un mero texto de historia con presuncións científicas senón un testemuño colectivo transcendental no cal os crentes, tanto xudeus como cristiáns, atesouran desde hai xa máis de dous milenios o que consideran ser revelación e palabra do seu Deus.Por isto non é unha fonte fiable de sucesos ocorridos na vida real senón en realidade unha recompilación de contos e lendas propias de culturas posteriores. Aquelo que Clive Lawton, xudeu ortodoxo, explica acerca dos Evanxeos é tamén aplicable a todos os textos bíblicos como o seu conxunto: "o punto [fundamental do texto bíblico] non é a precisión histórica, senón o ser un comentario didáctico e incluso [a veces ata] polémico da historia"; Jesus through Jewish Eyes, BBC, 23 de xuño de 2009 (accedido 21 de julio de 2013). A través dese artigo títulado "Jesús visto por ojos judíos", Lawton recoñece ademais que a estrutura de pensamento dos catro Evanxelistas lle resulta verdadeiramente familiar, dado que esta, segundo el, presenta varios puntos en común coas escolas de pensamento hebreo (ás que el coñece perfectamente).
No que a "hebreos" concirne, as principais fontes de coñecemento son tanto a tradición oral como a escrita, sendo o texto bíblico fonte de información e tamén fonte de inspiración, desde hai como mínimo vinte e catro séculos.H.W.F. Saggs, "Le monde juif d'avant l'Exil" (1979), en: Le monde du judaïsme, ed. E. Kedourie, París, 2003, pp. 37ff.Tradición escrita: documentos históricos
Crenzas, ritos e ética
Monoteísmo dereita|miniatura|O Tetragramatón hebreo lese de dereita a esquerda. O catro caracteres hebreos (יהוה) son catro consoantes, «YHVH». dereita|miniatura|Circuncisión de Ismael. Gravado de Gerard Hoet, 1728. dereita|miniatura|O Decálogo ou Lei mosaica. Jekuthiel Sofer, 1768. Bibliotheca Rosenthaliana, Ámsterdam. Os hebreos cren nun Deus exclusivamente. Na Antigüidade, o mundo que rodeaba aos hebreos era politeísta, fetichista e idólatra. A tradición —neste caso hebrea e islámica—, preservou unha significativa lenda achega do rexeitamento de Abraham respecto dos ídolos (aniconismo), cousa que o conduciu a unha eventual destrución dos mesmos.Cuando era joven y vivía aún en Caldea, Abraham en cierto día destruyó los todos ídolos de barro de la tienda que poseía su padre en Ur Kasdim; todos menos uno. Su padre no había estado presente durante la destrucción de los ídolos y, al regresar a la tienda, le preguntó a Abraham que había sucedido. Abraham, sin inquietarse, le respondió que súbitamente hubo una lucha feroz entre los ídolos y que el figurín que aún permanecía entero en la tienda de hecho era el que había ganado esa terrible lucha. Proveniente de la tradición oral, este episodio aniconista se encuentra hoy registrado tanto en el Midrash (Midrash Bereishit Rabbah 38:13) como en el Corán (Qur'an 21:51-70). Para el punto de vista hebreo, véase Shraga Simmons, Abraham breaking Idols , Ask the Rabbi en About.com, consultado 15 de enero de 2012. Para un estudio de la relación que exsiste entre las fuentes hebreas e islámicas, véase M.S.M. Saifullah, The Story of Abraham and [the] Idols in the Qur'an and Midrash Genesis Rabbah, Islamic Awareness, 2002-6, consultado 15 de enero de 2012.