Barro é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Pontevedra. Segundo o IGE no ano 2016 tiña 3.746 habitantes (1.862 homes e 1.884 mulleres), o que representa un aumento respecto a 2005, cando contaba con 3.408 habitantes. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é ou .
Demografía
Censo total 2015 3.726 habitantes Menores de 15 anos 511 (13.71 %) Entre 15 e 64 anos 2.378 (63.82 %) Maiores de 65 anos 837 (22.46 %)
Xeografía Os seus límites son, polo sur, os municipios de Poio e Pontevedra, polo leste, o de Moraña; ao norte, o de Portas e, polo oeste, Meis.
Historia Os primeiros restos humanos datan da cultura castrexa, atopados no castro Bandufe e Monte da Chan(Agudelo). Coa romanización a zona comezou a cobrar importancia, ao estar atravesada de norte a sur pola vía XIX (Aquis celenis) do itinerario de Antonino. Dita vía é paralela ou similar á vía portuguesa do camiño de Santiago e á estrada N-550.
Segundo o censo de Floridablanca, durante o antigo réxime as parroquias do actual concello de Barro pertencían á xurisdición de Peñaflor, na provincia de Santiago. Trala constitución española de 1812 e a demarcación dos concellos, Barro pertenceu ao municipio de Trasumia e ao partido xudicial de Caldas de Reis. En 1822, cando Galiza pasou a ter 4 provincias, seguiu existindo o concello de Trasumia. Foi suprimido polo Decreto de Fernando VII do 1 de outubro de 1823, que retomaba a organización do Antigo Réxime.O 23 de xullo de 1835 dispúxose por real Decreto a formación de novos concellos. O 23 de agosto de 1835 propúxose a creación do concello de Barro, con sete parroquias e 2.459 habitantes. Unha vez constituída a Deputación de Pontevedra, o 22 de xuño de 1836 propuxo que o concello de Barro tivese seis parroquias, pasando a de Romai ao concello de Portas. O concello quedou finalmente constituído no Boletín Oficial da Provincia do 3 de decembro de 1836.
A capital do concello estivo en Porráns até 1900, cando pasou a Santo Antoniño.
Patrimonio histórico-artístico dereita|miniatura|Cruceiro de Valbón (Agudelo). Petróglifos do monte Bazar, na Portela. Son tres conxuntos, denominados de Castro Loureiro, de Outeiro de Codeso e do Outeiro da Pedra Mirtada. Castros de Barro e de Randulfe. Vía romana XIX, Aquis Celenis. Igrexa románica de San Martiño de Agudelo, da segunda metade do século XII, moi modificada posteriormente. Igrexa de Santa María de Curro, de comezos do XVI en estilo oxival tardío.
Tamén existen pazos (como o da Crega, en Santo Antoniño, Perdecanai), cruceiros e muíños.
O Camiño Portugués cruza o concello de sur a norte, en paralelo á estrada N-550. Na parroquia da Portela existe un albergue de peregrinos adaptado sobre unha vella escola.
Neste concello ten a súa sede a Banda de música Xuvenil de Barro, formada no ano 1992.
A festa do patrón do concello, San Martiño, celébrase o 11 de novembro. O primeiro domingo de outubro celébrase a romaría de San Breixo, avogoso contra a reuma. O terceiro domingo de xuño celébrase a festa do viño de Barro, fundada a finais da década de 1970.
Patrimonio natural Destaca o Parque da Natureza do Río Barosa, unha carballeira en desnivel pola que baixa a fervenza que forma o río Barosa, que se aproveitaba antigamente mediante dezasete muíños, algúns deles rehabilitados. O espazo tamén está axeitado para as visitas como zona de lecer.
Galería de imaxes
Parroquias
Lugares de Barro Para unha lista completa de todos os lugares do concello de Barro vexa: Lugares de Barro.
Notas
Véxase tamén
Categoría:Barro