thumb|Mulleres en bikini O bikini (do inglés "bikini") é unha peza feminina de baño composta de dous triángulos de tea na parte superior similar a un apertador que cobre os seos e dous triángulos de tea na parte inferior, a frontal que cobre a pelve, pero que expón o embigo, e a parte de atrás que cobre as nádegas. O tamaño da parte superior e inferior pode variar desde a cobertura completa dos seos, pelve, e nádegas, ata os deseños máis atrevidos como o tanga que cobren só a aréola e o monte de Venus, pero expoñen as nádegas.
O deseñador de moda Jacques Heim presentou en París un deseño de traxe de baño de dúas pezas en 1946 ao que chamou Atome. Do mesmo xeito que os traxes de baño da época, cubría o embigo da usuaria, e non atraeu moita atención. O enxeñeiro e deseñador automobilístico parisiense Louis Réard presentou o seu deseño pouco despois. O seu provocador deseño foi arriscado, expón o embigo da usuaria e gran parte das súas nádegas. Ningún modelo de pasarela aceptou poñelo, polo que contratou unha bailarina de striptease do Casino de París para presentalo nunha pasarela de moda de traxes de baño. Bautizou o traxe de baño polo atol Bikini, onde tivera lugar a primeira proba pública dunha bomba nuclear só catro días antes.
Debido ao seu controvertido e revelador deseño, o bikini foi aceptado moi lentamente polo público. Gañou maior presenza e aceptación cando estrelas do cine como Brigitte Bardot, Raquel Welch e Ursula Andress os usaron e foron fotografadas en praias públicas e vistas no cine. En moitos países, o deseño foi prohibido nas praias e noutros lugares públicos.
O deseño do bikini converteuse en común na maioría dos países occidentais a mediados da década de 1960 como traxe de baño e roupa interior. A finais do século XX era amplamente utilizado como roupa de deporte en voleibol praia e culturismo. Hai unha serie de variantes modernas do deseño empregado para fins de mercadotecnia e como clasificacións industriais, incluíndo o monokini, microkini, tankini, trikini, pubikini e skirtini. O traxe de baño masculino dunha soa peza tamén se pode denominar bikini. De igual forma, unha variedade de tipos de roupas íntimas de homes e mulleres descríbense como roupa interior de bikini.
O bikini creceu gradualmente para obter unha grande aceptación na sociedade occidental. A principios dos anos 2000, os bikinis convertéronse nun negocio anual de 811 millóns de dólares e aumentaron os servizos derivados como a depilación tipo inguas brasileiras e o bronceado.Lorna Edwards, "You've still got it, babe, The Age, 3 de xuño de 2006
Historia
Na antigüidade miniatura|A antiga Vila Romana del Casale (286-305 d.C.) en Sicilia contén unha das primeiras ilustracións coñecidas dun bikini.
O arqueólogo James Mellaart describiu o bikini máis antigo en Çatalhöyük, Anatolia, na era do Calcolítico (ao redor do 5600 a. C.), onde unha deusa nai está representada montada sobre dous leopardos vestindo un traxe algo parecido a un bikini.Lucy Goodison and Christine Morris, Ancient Goddesses: The Myths and the Evidence, page 46, University of Wisconsin Press, 1998, O traxe de baño de dúas pezas pode remontarse ao mundo grecorromano, onde as pezas de bikini que usaban as atletas están representadas en ánforas e pinturas que se remontan ao 1400 a. C. miniatura|left|225px|Mosaico da vila romana del Casale. Na "Coroación do Vencedor", un mosaico no chan dunha vila romana en Sicilia que data da Época de Diocleciano (286 - 305 d. C.), as mulleres novas participaban no levantamento de pesos, o lanzamento de discos e executaban xogos de pelota vestidas con pezas tipo bikini (tecnicamente bandeaukinis no léxico moderno). O mosaico, atopado en Sicilia na Vila Romana del Casale, ten dez mozas que foron anacronicamente chamadas Rapazas en Bikini". Outros restos arqueolóxicos romanos representan a deusa Venus cunha peza similar. En Pompeia, descríbense as representacións de Venus usando un bikini na Casa della Venere, no tablinum da Casa de Julia Felix, no atrio do xardín da Via Dell'Abbondanza.
Os precursores do bikini en Occidente
Nadar ou bañarse ao aire libre estaba desaconsellado na cristiandade, polo que había pouca demanda ou necesidade de traxes de baño ata o século XVIII. Os traxes de baño do século XVIII eran unha bata solta de manga longa, tipo vestido feito de la ou flanela que conservaba a cobertura e a modestia.Claudia B. Kidwell, Women's Bathing and Swimming Costume in the United States, Smithsonian Institution Press, City of Washington, 1968
En 1907, a nadadora e artista Annette Kellerman foi arrestada nunha praia de Boston por usar un axustado traxe de baño, sen mangas, dunha soa peza, que adquirira en Inglaterra, aínda que non se converteu en traxe de baño adaptado para mulleres, en partes de Europa, ata 1910.Liz Conor, The spectacular modern woman: feminine visibility in the 1920s, page 152, Indiana University Press, 2004, En 1913, o deseñador Carl Jantzen fixo o primeiro traxe de baño funcional de dúas pezas. Inspirado na introdución das femias na natación olímpica, deseñou un traxe cinguido con pantalóns curtos para a parte inferior e mangas curtas para a parte superior.
Durante os anos 1920 e 1930, a xente pasou de "tomar as augas" a "tomar o sol", en casas de baños e balnearios, e os deseños de traxes de baño cambiaron para seren máis decorativos. O rayón foi usado na década de 1920 na fabricación de traxes de baño axustados, pero a súa durabilidade, especialmente cando está mollado, resultou problemática. O jersey e a seda tamén se usaron ás veces.R. Turner Wilcox, The Mode in Costume, page 424, Courier Corporation, 2008, Na década de 1930, os fabricantes baixaron os escotes nas costas, sacaron as mangas e axustado os lados. Co desenvolvemento de novos materiais de vestiario, particularmente látex e nylon, os traxes de baño gradualmente comezaron a adaptarse ao corpo ao longo da década de 1930, con cintas para o ombreiro que podían baixarse para o bronceado.Bronwyn Labrum, Fiona McKergow and Stephanie Gibson, Looking Flash, page 166, Auckland University Press, 2007,
Os traxes de baño das mulleres dos anos 1930 e 1940 incorporaron graos cada vez maiores de exposición do abdome. A película de Hollywood de 1932 Three on a Match presentaba un traxe de baño de dúas pezas que amosaba o estómago. As revistas adolescentes de finais dos anos 40 e 1950 presentaron debuxos similares de traxes e tops que delataban o estómago. No entanto, a moda de amosar o abdome foi declarada como só para praias e eventos informais e considerouse indecente para ser usada en público. Hollywood apoiou o novo glamour en películas como a Filla de Neptuno de 1949 na cal Esther Williams usaba traxes chamados "provocativamente" como "Double Entender" e "Honey Child".
A produción durante a Segunda Guerra Mundial requiriu grandes cantidades de algodón, seda, nylon, la, coiro e goma. En 1942, a Xunta de Produción de Guerra dos Estados Unidos emitiu o Regulamento L-85, que cortou o uso de fibras naturais na roupa. e esixindo unha redución dun 10% da cantidade de tela na roupa de baño das mulleres. Para cumprir co regulamento os fabricantes de traxes de baño quitaron as faldras e outros accesorios, mentres aumentaba a produción do traxe de baño de dúas pezas con abdome espido. Ao mesmo tempo, a demanda de todos os traxes de baño baixou xa que non había moito interese en ir á praia, especialmente en Europa.
Bikini moderno Na Europa post-Segunda Guerra Mundial, os europeos occidentais gozaron do seu primeiro verán sen guerra durante moitos anos. Os deseñadores franceses intentaron crear modas que coincidira co estado de ánimo liberado da xente. Fabric was still in short supply,Tim Gunn, Tim Gunn's Fashion Bible: The Fascinating History of Everything in Your Closet, page 25, Simon and Schuster, 2013, e nun intento por resucitar as vendas de roupa de baño, dous deseñadores franceses, Jacques Heim e Louis Réard, case lanzaron simultaneamente dous novos proxectos de traxe de dúas pezas en 1946.Patrik Alac, Bikini Story, page 31, Parkstone International, 2012, Claudia Mitchell and Jacqueline Reid-Walsh, Girl Culture: An Encyclopedia (vol. 1), page 182, Greenwood Publishing Group, 2007, Heim lanzou un proxecto de traxe de baño de dúas pezas en París que chamou "atome", pola partícula de materia máis pequena coñecida. Anunciou que era o "traxe de baño máis pequeno do mundo."Rod E. Keays, The Naturally Good Man, page 109, Trafford Publishing, 2012, Aínda que era máis pequeno que os traxes de baño de dúas pezas da década de 1930, a parte de abaixo do novo traxe de baño de dúas pezas de Heim aínda cubría o embigo da usuaria.James Gilbert Ryan and Leonard C. Schlup, Historical Dictionary of the 1940s, page 50, M.E. Sharpe, 2006, Bobby Mercer, ManVentions, page 194, Adams Media, 2011, Kelly Killoren Bensimon, The Bikini Book, page 18, Thames & Hudson, 2006,
Pouco despois, Louis Réard creou un proxecto de traxe de baño de dúas pezas ao que chamou "bikini".Adam Sage, "Happy birthday: the 'shocking and immoral' bikini hits 60", The Times, 16 de abril de 2006 Notou que as mulleres na praia subian os bordos dos seus traxes de baño e tops para mellorar o seu bronceado. Presentou o seu deseño de bañador na popular piscina pública, Piscine Molitor, catro días despois da primeira proba dunha arma nuclear no Atol Bikini. Os xornais estaban cheos de novidades respecto da proba atómica e Reard esperaba o mesmo co seu deseño. O bikini de Réard acabou co "atome" de Heim. O seu deseño consistía en dous triángulos de tecido que formaban un apertador e dúas pezas triangulares de tecido que cubrían as nádegas e o monte de Venus conectados por unha corda. Cando non puido atopar unha modelo de pasarela disposta a amosar o seu revelador deseño, Reard contratou a Micheline Bernardini, unha bailarina de striptease de 19 anos, do Casino de París. Anunciou que o seu traxe de baño, cunha superficie total de de tea, era "máis pequeno que o traxe de baño máis pequeno do mundo".Paula Cocozza, "A little piece of history", The Guardian, 10 de xuño de 2006The Bikini Turns 60 , 1946 to 2006: 60 Years of Bikini Bathing Beauties, Lilith E-Zine Réard dixo que "como a bomba atómica, o bikini é pequeno e devastador".Judson Rosebush, A escritora de moda Diana Vreeland describiu o bikini como a "bomba atómica da moda". Bernardini recibiu 50.000 cartas de fans, moitas delas de homes. As fotografías de Bernardini e artigos sobre o evento foron amplamente difundidos pola prensa. O "International Herald Tribune publicou nove historias sobre o evento. O diario francés "Le Figaro" escribiu:"A xente anhelaba os simples praceres do mar e do sol. Para as mulleres, vestir un bikini significou unha especie de segunda liberación. Non había realmente nada sexual nel. Foi unha celebración de liberdade e un retorno ás alegrías na vida." O "atome" de Heim estaba máis en consonancia coa sensatez da década de 1940, pero o deseño de Réard gañou a atención do público. Aínda que o deseño de Heim foi o primeiro usado na praia e inicialmente vendeu máis traxes de baño, foi o deseño de traxe de baño de dúas pezas de Réard chamado "bikini" o que triunfou.Weisgall, Jonathan (1994), Operation Crossroads: The Atomic Tests at Bikini Atoll, pages 264–265, Naval Institute Press,
Resistencia social
O escandaloso traxe de baño de dúas pezas non acabou de popularizarse ata 1960: Brigitte Bardot, icona da moda e símbolo sexual dos anos cincuenta e sesenta, exhíbese con el ante os fotógrafos (ás veces ata sen o sostén) nas praias de Cannes e Saint-Tropez; Marilyn Monroe, Jane Fonda..., Brian Hyland esperta co seu tema Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polkadot Bikini de 1960 o gusto entre as adolescentes estadounidenses por unha peza que, verán a verán, evolucionará ata alcanzar a súa mínima expresión, o microkini, xa a mediados dos anos noventa.