Actualmente Estados Unidos impón un embargo comercial, económico e financeiro contra Cuba. Estados Unidos impuxo por primeira vez un embargo sobre a venda de armas a Cuba o 14 de marzo de 1958, durante o réxime de Fulgencio Batista. De novo o 19 de outubro de 1960 (case dous anos despois de que a Revolución cubana levara á deposición do réxime de Batista) os Estados Unidos puxeron un embargo sobre as exportacións a Cuba, salvo alimentos e medicamentos despois de que Cuba nacionalizara as refinerías de petróleo cubano de propiedade americana sen compensación e como resposta ao papel de Cuba na crise dos mísiles cubanos. O 7 de febreiro de 1962 estendeuse o embargo ata incluír case todas as exportacións.
A data de 2018, o embargo cubano aplícase principalmente a través de seis estatutos: a Lei de comercio co inimigo de 1917, a Lei de asistencia ao exterior de 1961, a Normativa de control de activos cubanos de 1963, a Lei de democracia cubana de 1992, a Lei Helms-Burton de 1996 e a Lei de reforma e mellora das exportacións de sancións comerciais de 2000. O obxectivo declarado da Lei de democracia cubana de 1992 é manter sancións a Cuba sempre que o goberno cubano se negue a avanzar cara á "democratización e o maior respecto dos dereitos humanos". A Lei Helms-Burton restrinxiu aínda máis aos cidadáns dos Estados Unidos realizar negocios en Cuba ou con Cuba, e pon restricións a prestar asistencia pública ou privada a calquera goberno sucesor da Habana a menos e ata que se cumpran certas reclamacións contra o goberno cubano. En 1999, o presidente Bill Clinton ampliou o embargo comercial ao non permitir comerciar con Cuba ás filiais estranxeiras de empresas estadounidenses. No 2000, Clinton autorizou a venda de produtos "humanitarios" a Estados Unidos a Cuba.
En Cuba, o embargo chámase El bloqueo, "o bloqueo". A pesar do termo bloqueo, os Estados Unidos non realizan un bloqueo naval físico do país dende a crise dos mísiles cubanos en 1962. Estados Unidos non bloquea o comercio de Cuba con terceiros: outros países non están baixo a xurisdición das leis internas dos Estados Unidos, como a Lei de democracia cubana (aínda que, en teoría, os Estados Unidos poderían sancionar aos países estranxeiros que comercian con Cuba, unha posibilidade que foi condenada pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas como medida "extraterritorial" que contravén "a igualdade soberana dos Estados, a non intervención nos seus asuntos internos e a liberdade de comercio e navegación como parte fundamental para a realización de asuntos internacionais"). Cuba foi membro da Organización Mundial do Comercio (OMC) dende 1995.
Máis aló das críticas dos dereitos humanos en Cuba, Estados Unidos mantén unha reclamación financeira de 6.000 millóns de dólares contra o goberno cubano. Un dos argumentos dos pro-embargo é que o embargo estadounidense é, en parte, unha resposta adecuada a estas reclamacións non atendidas. O Grupo de traballo de América Latina sostén que os exiliados cubanoamericanos pro-embargo, cuxos votos son cruciais no estado estadounidense de Florida, impulsaron a moitos políticos a adoptar puntos de vista similares aos seus. Algúns líderes empresariais, entre eles James E. Perrella, Dwayne O. Andreas e Peter Blyth, opuxéronse ás opinións cubanoamericanas, argumentando que o libre comercio sería bo para Cuba e Estados Unidos.
A data de 2019, o embargo, que limita ás empresas estadounidenses o comercio con intereses cubanos, segue en vigor e é o embargo comercial máis lonxevo da historia moderna. A pesar da existencia do embargo, Estados Unidos é o quinto maior exportador a Cuba (o 6,6% das importacións de Cuba proceden dos Estados Unidos). Con todo, Cuba debe pagar en metálico todas as importacións, xa que o crédito non está permitido.
A Asemblea Xeral das Nacións Unidas, leva aprobado cada ano dende 1992, unha resolución condenando o impacto continuo do embargo e declarando que viola a Carta das Nacións Unidas e do Dereito internacional. En 2014, de 193 países da Asemblea, 188 países votaron a favor da resolución non vinculante, Estados Unidos e Israel votaron en contra e as nacións insulares do Pacífico Palau, illas Marshall e Micronesia abstivéronse. En 2017 foron 191 os votos a favor e 189 en 2018, sempre cos únicos votos a favor dos Estados Unidos e Israel. Os grupos de dereitos humanos, incluída Amnistía Internacional, Human Rights Watch, e a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos tamén foron críticos co embargo.
Historia
Era de Eisenhower dereita|miniatura| Fidel Castro nunha reunión da Asemblea Xeral das Nacións Unidas Estados Unidos impuxo un embargo de armas a Cuba o 14 de marzo de 1958, durante o conflito armado entre rebeldes liderados por Fidel Castro e o réxime de Fulgencio Batista. O conflito armado violou a política estadounidense que permitía a venda de armas a países latinoamericanos que formaban parte do Tratado Interamericano de Asistencia Recíproca (Tratado de Río) sempre que non fosen empregados con fins hostís. O embargo das armas tivo máis impacto en Batista que nos rebeldes. Despois de que o goberno de Fidel chegase ao poder o 1 de xaneiro de 1959, este comezou un achegamento aos Estados Unidos, pero foi rexeitado pola administración Dwight D. Eisenhower, que en marzo comezou a planear o seu derrocamento. O Congreso non quixo levantar o embargo.
En maio de 1960, o goberno cubano comezou a mercar abertamente armamento á Unión Soviética, citando o embargo de armas dos Estados Unidos. En xullo de 1960, Estados Unidos reduciu a 700.000 toneladas a cota de importación de azucre moreno de Cuba, en virtude da Sugar Act de 1948,Haass, Richard N. Economic Sanctions and American Diplomacy. 1998. e a Unión Soviética respondeu acordando mercar o azucre no seu lugar.
En outubro de 1960 produciuse un incidente clave, o goberno de Eisenhower negouse a exportar petróleo á illa, deixando a Cuba dependendo do cru soviético, que as empresas estadounidenses de Cuba rexeitaron refinar. Isto levou ao goberno cubano a nacionalizar as tres refinerías de petróleo de propiedade americana na nación como resposta. Os propietarios da refinería non foron compensados pola nacionalización da súa propiedade. As refinerías pasaron a formar parte da empresa estatal Unión Cuba-Petróleo. Isto impulsou á administración de Eisenhower a lanzar o primeiro embargo comercial: unha prohibición de vender calquera produto a Cuba, agás alimentos e medicamentos. O réxime cubano respondeu coa nacionalización de todas as empresas americanas e da maioría das propiedades privadas americanas da illa. Non se deu ningunha compensación polas capturas e varios diplomáticos foron expulsados de Cuba.
A segunda onda de nacionalizacións impulsou á administración de Eisenhower, nunha das súas últimas accións, a cortar todas as relacións diplomáticas con Cuba, en xaneiro de 1961. Continuou o embargo comercial parcial dos Estados Unidos contra Cuba, baixo a Lei de comercio co inimigo de 1917.
Era Kennedy
A Invasión de Baía de Cochinos e a declaración de Cuba como marxista Despois da fracasada invasión de Baía de Cochinos en abril de 1961, que fora planificada en gran parte baixo a administración de Eisenhower, pero da que Kennedy fora informado e que aprobara durante os meses anteriores á súa presidencia e nos seus primeiros meses como presidente, o goberno cubano declarou que se consideraba marxista e socialista e que se aliñaba coa Unión Soviética. O 4 de setembro de 1961, en resposta, o Congreso aprobou a Lei de asistencia exterior, unha lei que prohibía a axuda a Cuba e autorizaba ao presidente a impoñer un embargo comercial completo contra Cuba.
O 21 de xaneiro de 1962, Cuba foi suspendida pola Organización de Estados Americanos (OEA), por 14 votos a favor, un (Cuba) en contra e seis abstencións. México e Ecuador, dous membros que se abstiveron, argumentaron que a expulsión non estaba autorizada na Carta da OEA. A OEA impuxo sancións multilaterais o 26 de xullo de 1964, que despois foron rescindidas o 29 de xullo de 1975. As relacións cubanas coa OEA melloraron, e a suspensión da adhesión foi rectificada o 3 de xuño de 2009.
O presidente John F. Kennedy estendeu as medidas por orde executiva, ampliando o alcance das restricións comerciais o 8 de febreiro de 1962 (anunciadas o 3 de febreiro e de novo o 23 de marzo de 1962). Estas medidas ampliaron o embargo para incluír todas as importacións de produtos que conteñan mercancías cubanas, aínda que os produtos finais foran fabricados ou ensamblados fóra de Cuba.
O 3 de agosto de 1962 modificouse a Lei de asistencia ao exterior para prohibir a axuda a calquera país que preste asistencia a Cuba.
O 7 de setembro de 1962, Kennedy ampliou formalmente o embargo cubano para incluír todo o comercio cubano, excepto a venda non subvencionada de alimentos e medicamentos
Crise dos mísiles cubanos Despois da crise dos mísiles cubanos (outubro de 1962), Kennedy impuxo restricións ás viaxes o 8 de febreiro de 1963, e o 8 de xullo de 1963 foi emitido o Regulamento de control de activos cubanos, de novo baixo a Lei de comercio co inimigo en resposta á instalación en Cuba de armas nucleares soviéticas. Baixo estas restricións, os activos cubanos nos EUA quedaron conxelados e consolidáronse as restricións existentes.
Lapso temporal das restricións e reintegro As restricións aos cidadáns estadounidenses que viaxan a Cuba relaxáronse o 19 de marzo de 1977. O regulamento era renovable cada seis meses, pero o presidente Jimmy Carter non o renovou e o regulamento sobre o gasto de dólares estadounidenses en Cuba foi suavizado pouco despois. O presidente Ronald Reagan restableceu o embargo comercial o 19 de abril de 1982, aínda que agora só restrinxía as viaxes de negocios e turísticas e non se aplicaba ás viaxes de funcionarios do goberno estadounidense, empregados de organizacións de noticias ou cine, persoas relacionadas con investigacións profesionais ou que visiten os seus familiares próximos. Modificouse posteriormente co presente regulamento, a partir do 30 de xuño de 2004, aplicando o Regulamento de control de activos cubanos, 31 CFR, parte 515.
A regulación actual non prohibe viaxar os cidadáns estadounidenses a Cuba per si, pero fai ilegal que os cidadáns estadounidenses realicen transaccións (gastar cartos ou recibir agasallos) en Cuba na maioría das circunstancias sen autorización da Oficina de Control de Activos Estranxeiros do goberno estadounidense. Dado que incluso pagar impostos inevitables de billetes de avión nun aeroporto cubano infrinxiría a lei de transaccións, é efectivamente imposible que os turistas visiten Cuba sen violar a regra de transacción monetaria.
Lei Helms–Burton O embargo foi reforzado en outubro de 1992 pola Lei de democracia cubana (a "Lei Torricelli") e en 1996 pola Lei de liberdade e solidariedade democrática cubana (coñecida como Lei Helms–Burton) que penaliza ás empresas estranxeiras que realicen negocios en Cuba impedíndolles facer negocios nos Estados Unidos. A xustificación para estas restricións consistía en que estas empresas traficaban con propiedades dos Estados Unidos roubadas e, polo tanto, deberían ser excluídas dos Estados Unidos. Non obstante, o presidente Obama intentou levantar o embargo, pero o congreso non o permitiu.
A Unión Europea rexeitou a Lei Helms-Burton considerando que Estados Unidos ditaba como debían as outras nacións exercer o seu comercio e desafialo sobre esa base. A UE acabou cedendo a favor de negociar unha solución.