Kaarlo Pentti Linkola, nado en Helsinqui o 7 de decembro de 1932 e finado en Valkeakoski o 5 de abril de 2020, foi un ecoloxista profundo radicalMika LaVaque-Manty, "Arguments and fists: political agency and justification in liberal theory", Routledge, 2002, p. 159 ornitólogo, polemista, naturalista, escritor e pescador finlandés. Escribiu profusamente sobre as súas ideas e en Finlandia é considerado un pensador destacado e moi controvertido.George C. Schoolfield, "A history of Finland's literature", U of Nebraska Press, 1998, p. 271Henry Minde, Svein Jentoft, Harald Gaski, "Indigenous peoples: self-determination, knowledge, indigeneity", Eburon Uitgeverij B.V., 2008, p. 100 Foi pescador anual dende 1959 ata 1995; pescou nos lagos Keitele e Päijänne e no golfo de Finlandia e desde 1978 comezou a pescar no lago Vanajavesi.Turtiainen, Pekka: Kalastaja. Sääksmäki: Voipaalan taidekeskus, 2015.
Linkola culpou á raza humana da degradación continua do medio ambiente e promoveu un rápido descenso da poboación para combater os problemas comunmente atribuídos á superpoboación humana.George C. Schoolfield, "A history of Finland's literature", U of Nebraska Press, 1998, p. 271
Traxectoria Linkola criouse en Helsinqui, pasando os veráns no campo na granxa do seu avó materno Hugo Suolahti. O seu pai, Kaarlo Linkola, era botánico e fitoxeógrafo, e tamén decano da Universidade de Helsinqui; o seu avó paterno era chanceler da mesma universidade. Pentti Linkola decidiu non continuar cos seus estudos de zooloxía e botánica despois do primeiro ano.
Linkola é considerado un dos ornitólogos máis famosos de Finlandia, pero renunciou á súa carreira investigadora para levar unha vida modesta como pescador.
Ideais Linkola cría que a democracia era un erro e que só o cambio radical pode deter o colapso ecolóxico. Argumentou que todas as poboacións humanas do mundo, desenvolvidas ou non, non merecen sobrevivir a costa da biosfera no seu conxunto. En maio de 1994 Linkola foi entrevistado por The Wall Street Journal Europe, onde dixo estar a favor dunha diminución radical da poboación mundial e, referíndose a unha futura guerra mundial, afirmou: "Se puidese premer calquera botón, sacrificaríame sen dubidalo se soubese que millóns de persoas morrerían".
Os escritos de Linkola describen con detalle emocional a degradación ambiental da que foi testemuña no seu país de orixe ao longo do tempo. Dedicou a súa obra Toisinajattelijan päiväkirjasta de 1979 (Dos diarios dun disidente) a Andreas Baader e Ulrike Meinhof, afirmando que "son os sinalistas, non Xesús de Nazaret ou Albert Schweitzer".
Paul G. Harris, profesor de estudos globais e ambientais na Universidade de Educación de Hong Kong, sostén que, aínda que a maioría dos ecoloxistas finlandeses se distanciaron de Linkola, os interesados no medio ambiente leron os seus escritos con avidez. Harris afirma que Linkola representa "unha versión finesa e demasiado macabra de "unha verdade inconveniente".
En 1995 Linkola fundou a Fundación Finlandesa do Patrimonio Natural (Luonnonperintösäätiö ),Linkola, P., Can Life Prevail?: A Radical Approach to the Environmental Crisis (Budapest: Arktos, 2011). que se centra na preservación dos poucos bosques primarios que aínda existen no sur de Finlandia e outras formas de preservación do medio ambiente. Os bosques son doados á fundación.
Morte Morreu o 5 de abril de 2020, aos 87 anos, en Valkeakoski.
Obras Linkola, Pentti & Olavi Hilden: Suuri Lintukirja. Otava 1955, revisado en 1962. Linkola, Pentti: Isänmaan ja ihmisen puolesta: Mutta ei ketään vastaan. Cuarta edición. Helsinqui: Suomen sadankomitealiitto, 1981 (orixinalmente publicado en 1960). Linkola, Pentti: Pohjolan linnut värikuvin: Elinympäristö. Levinneisyys. Muutto. Otava 1963–67. Linkola, Pentti: Unelmat paremmasta maailmasta. Cuarta edición. Porvoo: WSOY, 1990. Linkola, Pentti: Toisinajattelijan päiväkirjasta. Porvoo: WSOY, 1979. (En 1983 Linkola gañou o Premio Eino Leino por este libro.) Linkola, Pentti & Osmo Soininvaara: Kirjeitä Linkolan ohjelmasta. Porvoo: WSOY, 1986. Linkola, Pentti: Johdatus 1990-luvun ajatteluun. Porvoo: WSOY, 1989. Vilkka, Leena (ed.): Ekologiseen elämäntapaan: artigo principal. Helsinqui: Yliopistopaino, 1996. Linkola, Pentti: Voisiko elämä voittaa. Helsinqui: Tammi, 2004. Linkola, Pentti: Can Life Prevail?: A Revolutionary Approach to the Environmental Crisis. Reino Unido: Arktos Media, segunda edición revisada de 2011. (tradución ó inglés de Voisiko elämä voittaa).
Notas
Véxase tamén Bibliografía Kämäräinen, Kauko: Linkola, oikeinajattelija. Tampere: Määrämitta, 1992. Alén, Eero: Linkolan soutajan päiväkirja. Turku: Sammakko, 2006. Turtiainen, Pekka: Kalastaja. Sääksmäki: Voipaalan taidekeskus, 2015.
Categoría:Escritores en lingua finesa Categoría:Escritores de Finlandia Categoría:Finados en 2020 Categoría:Nados en 1932 Categoría:Nados en Finlandia Categoría:Ecoloxistas de Finlandia