A traxedia dos comúns ou traxedia dos bens comúns refírese a unha situación na que os individuos, actuando de forma independente, racional e de acordo cos seus propios intereses, actúan en contra dos intereses dunha comunidade, esgotando os bens de uso común (en ). Segundo a hipótese da "traxedia dos comúns", o acceso libre daría lugar á sobreexplotación de recursos finitos, provocando o seu esgotamento.
Este concepto baseouse orixinalmente nun ensaio escrito polo matemático e economista William Forster Lloyd sobre a propiedade comunal da terra nas vilas medievais, aínda que foi popularizado polo ecoloxista Garrett Hardin no ensaio The Tragedy of the Commons, publicado en 1968 na revista Science. Porén, a propia hipótese é tan antiga como Tucídides e Aristóteles.Aristóteles expresaba así o concepto: «Que todas as persoas chamen súa á mesma cousa no sentido en que o fan pode ser algo excelente, pero é impracticable; ou se as palabras tómanse noutro sentido, tal unidade non conduce de ningún xeito á harmonía. E hai outra obxección a esta proposta. O que é común a moitos recibe a menor atención. Cada un pensa principalmente en si mesmo, apenas no interese común; e só cando lle concierne como individuo. Á parte doutras consideracións, cada un está máis inclinado a descoidar o deber que espera que outro cumpra; como nas familias, moitos serventes son a miúdo menos útiles que uns poucos.»Aristóteles (384 a.C.-322 a.C.), Política, Livro II, Capítulo III, 1261b; traducido do grego por Benjamin Jowett em The Politics of Aristotle: Translated into English with Introduction, Marginal Analysis, Essays, Notes and Indices (Oxford: Clarendon Press, 1885), Vol. 1 de 2. Ver também aqui , aqui, aqui ou aqui . O fenómeno xa se observou en situacións concretas, como a do Boston Common, na que a sobreexplotación fixo que o Common deixara de ser utilizado como zona de pasto público. Loewen, James. Lies Across America: What Our Historic Sites Get Wrong. Nova York: The New Press, 1999. p. 414
Non obstante, a economista gañadora do Premio Nobel Elinor Ostrom (xunto con outros investigadores) revisou o traballo de Hardin en 1999, descubrindo que a traxedia dos comúns non é tan frecuente nin tan difícil de resolver como Hardin sostivo, xa que os residentes a miúdo crean solucións ao problema do común; Porén, cando os bens comúns foron asumidos por individuos non locais, estas solucións xa non foron eficaces. O politicólogo Robert Axelrod da Universidade de Míchigan tamén argumentou que mesmo os individuos interesados só no seu propio benestar atoparán formas de cooperar, xa que o autocontrol colectivo serve tanto aos intereses do individuo como ao do grupo. Por iso, algúns autores sosteñen que, en lugar de chamarse este fenómeno " A traxedia dos comúns ", debería chamarse " A traxedia do fracaso dos comúns ".
Notas
Categoría:Ambiente Categoría:Teoría de xogos