Simone de Macedo e Oliveira, máis coñecida como Simone de Oliveira, nada en Lisboa o 11 de febreiro de 1938, é unha cantante e actriz portuguesa. Obtivo recoñecemento internacional representando a Portugal no Festival de Eurovisión nas edicións de 1965 e 1969, coas cancións "Sol de Inverno" e "Desfolhada Portuguesa", respectivamente.
Traxectoria
Vida persoal Simone de Oliveira é filla de Guy de Macedo e Oliveira, falecido en Lisboa en 1970, e da súa muller, Maria do Carmo Tavares Lopes da Silva, que naceu en Lisboa e faleceu en Lisboa en 1968. É neta paterna de Egídio de Macedo e Oliveira, nacido en São Tomé e finado en Lisboa, fillo natural da irmá do primeiro e único autoproclamado "Rei dos Angolanos" de São Tomé e Príncipe, Simão de Sousa. Criouse en Lisboa coa súa irmá Olga María de Macedo de Oliveira. O pai era o xerente dunha fábrica de moenda en Olivais e a nai era empregada do Servizo de Correos, Telégrafos e Teléfonos (CTT). Revista E do Expresso n.º 2353 (1 de Decembro de 2017), páx. 30.
Simone de Oliveira estudou no instituto D. Filipa de Lencastre. Casou aos 19 anos, pero tres meses despois da voda fuxiu, xa que foi vítima de violencia doméstica. Tras un período de depresión, o seu médico aconselloulle que se distraese e decidiu matricularse no Centro de Formación de Artistas da Emisora Nacional de Radiodifusión. Comezou a actuar nos programas de Motta Pereira. Xa separada, mentres estaba na Emisora Nacional de Radiodifusión, a súa exparella agrediuna diante de testemuñas, e por este motivo obtivo unha separación legal de persoas e bens.
Da súa relación con António José Coimbra Mano (con quen non casou) tivo unha filla, María Eduarda de Macedo Coimbra Mano e un fillo, António Pedro de Macedo Coimbra Mano. Ten 4 netos. Tivo unha relación con Henrique Mendes durante sete anos. É a viúva do actor Alberto Varela Silva, con quen tivo unha relación de 23 anos. En 1988, Simone venceu o cancro de mama, facendose coñecida tamén por iso, dado que aínda era unha enfermidade devastadora naquel momento. En 2007 volveu loitar contra a mesma enfermidade, pero sobreviviu. En 2023 foi vivir á Casa do Artista.
Recibiu varios premios, entre os que destacan o Premio de Prensa, o Premio de Popularidade, o Premio de Interpretación e o Premio Pozal Domingues.
Carreira artística O debut público da cantante tivo lugar en xaneiro de 1958, no primeiro Festival da Canción Portuguesa, celebrado no Cinema Império de Lisboa. Tamén gañaría o Festival nos dous anos seguintes. Ese mesmo ano, o selo Alvorada (parte de Rádio Triunfo ) publicou o seu primeiro EP, "O Burrinho", con catro composicións. En 1959, publicou un EP con 4 artistas. Esta incluía a Simone de Oliveira, que apareceu coa canción "Sempre que Lisboa Canta". Tamén participou noutro EP ("Amor à Portuguesa") que incluía as cancións "Amor à Portuguesa" (La Portuguesa), "Tu", "Nos Teus Olhos Vejo o Céu" (Nel Blu Dipinto di Blu) e "Tu e Só Tu" (Love Me For Ever).
En 1961 gañou o Festival da Canción de Figueira da Foz coa canción "Onte e hoje". esquerda|miniatura|Simone de Oliveira Debutou no teatro de revista en 1962 e recibiu o Premio da Prensa do ano en 1963. En 1964 gravou un novo EP coas cancións "Canção Cigana", "Sempre Tu Amor", "Quero e Não Quero" e "Alguém Que Teve Coração".
Na 1.ª edición do Grande Prémio TV da Canção Portuguesa, Festival RTP da Canção, quedou en 3.ª posición coa canción "Olhos Nos Olhos". "Amar É Ressurgir", a outra canción que presentou, quedou no 8.º lugar. amén en 1964, publicouse o EP "Praia de Outono", onde estaba acompañada por Thilo's Combo e a Orquestra Jorge Costa Pinto. Tamén publicou algúns discos con versións da banda sonora da película "Música No Coração". Ademais da canción "Música No Coração", gravou cancións como "Onde Vais" (Edelweiss), "As Coisas De Que Eu Gosto" e "Do-re-mi".
En 1965 gravou un EP con António Calvário con versións de cancións da película My Fair Lady. En marzo do mesmo ano recibiu o Premio da Prensa de 1964 á mellor cantante feminina. Gañou o Festival da Canción da RTP de 1965 coa canción "Sol de Inverno", de Nóbrega e Sousa e Jerónimo Bragança, mentres que "Silhuetas Ao Luar" (outra canción que interpretou) quedou no cuarto lugar. Representou a Portugal no Festival de Eurovisión celebrado en Nápoles e foi elixida Raíña da Radio en Portugal.
Tamén en 1965 edita o EP "IV Festival da Canção Portuguesa", cos temas "Nem Eu Nem Vocês", "Se Tu Queres Saber Quem Sou", "Quando Será" e "Canção do Outono".
Participou con "Começar de Novo", de David Mourão Ferreira e Nóbrega e Sousa, no primeiro Festival Internacional da Canción de Río de Janeiro, celebrado en 1966. Amália Rodrigues formou parte do xurado e elixiu a Simone de Oliveira como representante de Portugal. Tamén en 1966, Simone gravou unha versión de "A Banda" de Chico Buarque e formou parte do elenco do musical "Esta Lisboa Que Eu Amo" que se puxo en escena no Teatro Monumental de Lisboa (na Praça Duque de Saldanha). Tamén publicou o disco "A Voz E Os Êxitos" que inclúe unha versión de "Yesterday" dos Beatles, entre outras cancións. En 1967, lanzou un EP con "Marionette", unha versión de "Puppet On A String" de Sandie Shaw e "Esta Lisboa Que Eu Amo".
Amália Rodrigues comezou unha tempada no Olympia de Francia como artista protagonista do espectáculo "Grand Gala du Music-Hall Portugais", integrado integramente por un elenco portugués. Simone de Oliveira foi unha das artistas convidadas, xunto a Duo Ouro Negro, Carlos Paredes, entre outros. dereita|miniatura|Simone de Oliveira - Festival da Canción 2015 Participou no Gran Premio da Canción de TV de 1968 coas cancións "Canção Ao Meu Piano Velho" e "Dentro de Outro Mundo". Estréase un EP cos temas "Viva O Amor", "Nos Meus Braços Outra Vez", "Quando Me Enamoro" e "Para Cada Um Sua Canção", e outro coas cancións "Cantiga de Amor", "Amanhã Serás O Sol" e "Não Te Peço Palavras". Lanzou un álbum coas cancións "Those Happy Days", "Raindrops" e "Fury of Living".
Foi en 1969 cando Simone gañou o RTP Song Festival co maior éxito da súa carreira: "Desfolhada Portuguesa", escrita por José Carlos Ary dos Santos e Nuno Nazareth Fernandes, coa orquestración do mestre Joaquim Luís Gomes e a dirección de orquestra de Ferrer Trindade.
Perdeu a voz, un problema que lle durará uns dous anos. Durante este período tivo varios outros traballos, dende o xornalismo á radio, pasando por locutores de continuidade ou presentando o concurso de Miss Portugal e espectáculos no casino de Figueira da Foz. Recupérase do problema que lle afectara as cordas vocais: a súa voz agora soa máis grave, pero pode seguir cantando.
En 1972, gravou un EP con cancións de José Cid. O tema principal é "Glória, Glória Aleluia", que Tonicha interpretou no primeiro Festival da OTI.
Participou no Festival da Canción RTP de 1973 con "Apenas O Meu Povo", onde recibiu o Premio de Interpretación. Esta canción está baseada nun poema de José Carlos Ary dos Santos, con música de Fernando Tordo. Ambos compuxeron outras cancións emblemáticas para a cantante, entre elas "O Amigo que eu canto". A súa carreira estivo marcada por cancións e letras compostas por autores de gran calidade, moitos deles antifascistas. Isto axudouna a continuar a súa carreira despois do 25 de abril de 1974 e a participar en revistas como "P'ra Trás Mija a Burra".
En 1977 foi convidada a participar nas celebracións do Xubileu da raíña Isabel II do Reino Unido. Gañou o primeiro premio de interpretación no Festival da Canción Nova de Lisboa de 1979 con "Sempre Que Tu Vens É Primavera". En 1980, representou a Portugal no Festival da OTI en Bos Aires con "À Tua Espera". Durante os ensaios, a orquestra púxose de pé para aplaudila. Gañaría o premio de interpretación no Festival Iberoamericano da Canción. O álbum Simone foi lanzado en 1981. Para este disco gravou "À Tua Espera" e "Quero-te Agradecer", do dúo Tozé Brito e Pedro Brito, e cancións de António Sala ("Auto-retrato"), Paulo de Carvalho ("Canção") e Varela Silva ("Espectáculo"). Outros temas inclúen versións de "Pela Luz Dos Olhos Teus" de Vinícius de Morais e Tom Jobim e "Il S'en Va Mon Garçon" de Gilbert Bécaud. Anteriormente gravara cancións como "Reste" e "C'est Triste Venice".
No teatro, interpreto a "Genoveva" na obra "Tragédia da Rúa das Flores", baseada na obra homónima de Eça de Queirós . Tamén participou na serie RTP "Gente Fina É Outra Coisa", onde actuou xunto a nomes como Nicolau Breyner e Amélia Rey Colaço. Celebrou os 25 anos da súa carreira co programa de televisión "My Name is Simone". O disco Simone, Mulher, Guitarra, editado en 1984, é unha incursión da cantante no fado, producido por Carlos do Carmo. Cinco dos temas son de José Carlos Ary dos Santos e o resto de Luís de Camões ("Alma Minha Gentil Que Te Partiste"), Fernando Pessoa ("Quadras"), Cecília Meireles ("Canção"), Florbela Espanca ("Amiga, Noiva, Irmã") e Miguel Torga ("Prece").
En 1988 presentou o programa de televisión "Piano Bar" na RTP. En 1991 formou parte do elenco do musical "Passa por Mim no Rossio". En 1992 publicouse o álbum Algumas Canções do Meu Caminho. Presentou este espectáculo en directo no Teatro Nacional São João, TEC e en Funchal. Filipe La Féria invitou a Simone a participar en "Maldita Cocaína" en 1993. esquerda|miniatura|Mural Simone de Oliveira, Lisboa En 1997 celebrou os seus 40 anos de carreira cun espectáculo na Aula Magna de Lisboa. Lanzouse o CD dobre "Simone Me Confesso". O espectáculo "Simone Me Confesso" presentouse na Expo '98. O álbum Mátria de Paulo de Carvalho, publicado en 1999 e con letras de varias mulleres portuguesas, inclúe unha canción con letra de Simone, «O Nome». No ano 2000, Simone de Oliveira participou na canción «Sem Plano» de Cool Hipnoise. A invitación chegou despois de coñecerse en Beja, nunha celebración do Día Mundial do Libro.
"Kantigamente" é o nome do espectáculo presentado no São Luiz, producido por Fátima Bernardo (Casa das Artes). Os álbums Simone e Simone, Mulher, Guitarra foron reeditados en abril de 2003 pola Universal. En xullo de 2003 publicouse o libro "Um País Chamado Simone" (Garrido Editores) do xornalista Nuno Trinta de Sá. Esta é a segunda biografía despois de "Eu Simone Me Confesso" de Rita Olivais.
En 2003 publicou o libro "Nunca ninguén o sabe" (Editorial D. Quixote) onde relata a súa loita contra o cancro de mama. Simone gravou un CD e un DVD, ambos titulados Intimidades, que documentan dous días de actuacións en directo no Auditorio do Fórum Cultural da Cidade de Seixal, acompañada por José Marinho (piano) e Andrzej Michalczyk (violonchelo). En 2008, Simone uniuse ao elenco da nova versión de Vila Faia na RTP, onde interpretou a Efigénia dos Santos Marques Vila, un papel que xa interpretara a actriz Mariana Rey Monteiro. O 25 de febreiro, Simone celebrou os 50 anos da súa carreira cun gran concerto no Coliseu de Lisboa, co espectáculo "Un país chamado Simone".
Foi condecorada co rango de Gran Oficial da Orde do Príncipe Henrique o Navegador o 7 de marzo de 1997 e elevada ao rango de Gran Cruz da mesma Orde o 6 de outubro de 2015. Publicouse o álbum recompilatorio Perfil cos seus grandes éxitos. No Festival da Canción de 2010, subiu ao escenario de Campo Pequeno, onde interpretou a súa canción "Desfolhada", vestindo o mesmo vestido que levara 40 anos antes cando gañou o Festival da Canción de 1969. En 2011, na 16.ª edición dos Globos de Ouro (Portugal), recibiu o Globo de Ouro ao Mérito e á Excelencia de mans do Dr. Pinto Balsemão. O 29 de marzo de 2022, despediuse dos escenarios cun concerto no Coliseu dos Recreios, poñendo así fin á súa carreira artística. Ese mesmo día, foille outorgada a Gran Cruz da Orde do Mérito.
Participacións
Festival da Canción Portuguesa 1960"Nasci contra o vento"1961"Ontem e hoje"1.º
Festival da Canción